Dag 13: Ergens in Portugal, Tomar – Van Tempeliers tot innerlijke balans

We ontbijten om 08:00 uur en hebben daarna een cirkel. Deze cirkel maakt ons weer bewust van hoe makkelijk het is om af te dwalen van je gevoel in het ‘nu’ naar wat we denken, maar ook hoe snel we op elkaar reageren.

​Vandaag gaan Rudrigo en Leigh een auto kopen. Na de cirkel delen we aan de ontbijttafel nog wat informatie met Leigh die we gisteren over de eigenaar van de auto hebben gekregen. Leigh spreekt uit dat het voor hem niet fijn voelt om over anderen te praten. We kunnen het daar helemaal mee eens zijn en staken ons gesprek. De open manier waarop we in onze kleine community feedback geven en ontvangen, geeft een heel goed gevoel.

​We vertrekken naar Tomar en willen eerst naar de markt om groente en fruit te halen. Als we de auto uitstappen, loopt net Pedro voorbij—de jongeman die eergisteren bij ons was. Dat is best bijzonder, want Tomar is geen kleine stad. Samen wandelen we naar de markt.

​Nadat we onze boodschappen hebben gedaan, gaan Rudrigo en Leigh de overschrijving van de auto regelen. Ik loop ondertussen naar het kasteel van de Tempeliers. Tomar is sinds de 12e eeuw de hoofdvestiging van de Tempeliers in Portugal geweest. Toen de orde overal opgelost moest worden, heeft de koning van Portugal zich daartegen verzet en de orde simpelweg een andere naam gegeven. Het complex is immens en prachtig. Ik koop een ticket en loop naar binnen. Helaas zijn er veel restauratiewerkzaamheden, maar ik ben wel heel blij dat ik gegaan ben.

​Net als ik eraan denk om weer te gaan, krijg ik een appje van Rudrigo. Hij denkt met een half uur klaar te zijn en vraagt me om naar de auto te komen. Waar zou ik die vinden? Het is nog best een stuk lopen. Het lukt me op 170 meter na. Dan weet ik het even niet meer. Ik herinner me gelukkig dat we voor “Willi’s Bar” hebben geparkeerd en loop zo het laatste stukje. Ik ben trots dat ik de weg teruggevonden heb.

​We doen nog snel boodschappen bij de Lidl, zetten Leigh af bij zijn pas gekochte auto en rijden apart terug naar huis. Ik ben doodop, maar maak thuis nog wel een salade en neem een douche. Ik ga met Rudrigo niet meer mee naar de rivier; ik heb genoeg gewandeld voor vandaag.

​’s Avonds doen we met z’n drieën een sessie waarin we op mijn verzoek onderzoeken in hoeverre het feminiene en het masculiene in mij in balans zijn. Het wordt een intensieve sessie die bij mij verdriet, maar ook heel veel inzicht teweegbrengt. Na afloop kan ik moeilijk in slaap komen omdat ik erover na blijf denken.

Dag 12: Ergens in Portugal – 93 jaar helderheid

​Wanneer ik ’s morgens wakker word, denk ik terug aan gisteravond, de nacht en de volle maan. Ik bedenk me dat ik wil weten wanneer het weer nieuwe maan is en zoek het op. Dat blijkt 12 augustus te zijn — logisch ook, want dan begint de Rainbow Gathering, die altijd van nieuwe maan tot nieuwe maan duurt.

​Omdat Rudrigo vandaag een halve dag moet werken, bied ik aan om de lunch te maken. Lunch betekent hier meestal een warme maaltijd. Terwijl ik wat kleding repareer, videobel ik met mijn ouders. Daarna bel ik met Carmen om mijn plannen te bespreken, zodat ik nu echt kan gaan boeken. Mijn terugreis naar huis had ik vanochtend al vastgelegd. Het plan is om Carmen op zaterdag 8 augustus ergens in Spanje te ontmoeten — de precieze plek spreken we nog af — om samen naar de Rainbow Gathering te reizen.

​Na de lunch wandelen Rudrigo en ik naar een 93-jarige dame in het naburige dorp. De tocht van 3,5 kilometer gaat over een onverharde bergweg, op de heenweg vooral steil omhoog. Ze woont op een geweldige plek en is een bijzonder mens; ik ben diep onder de indruk van haar scherpte, helderheid en oprechtheid. We hebben een heel fijn gesprek. De terugweg voelt een stuk korter, doordat we nu vooral afdalen.

​Voor het slapengaan vraagt Leigh nog of ik dromen heb gehad. Nee, helaas niet, hoewel ik die wens wel elke avond uitspreek. Ik lees nog wat in bed, doe mijn Duolingo-les om wat Spaans op te pikken en ga op tijd slapen. Morgenochtend ontbijten we immers al om 07:30 uur.

Dag 11: Ergens in Portugal – Volle maanduik

Om 06:30 uur word ik wakker en moet ik naar de wc. Omdat er in de yurt geen toilet is, loop ik naar het gastenverblijf en besluit om daarna maar direct op te blijven.

​Rond 08:30 uur zitten we in de keuken te wachten op Pedro en Henry, die vandaag op bezoek komen. Pedro is een jonge Portugese man die Rudrigo kent, en Henry is een oude bekende. Als ze arriveren, beginnen we samen met een cirkel en maken we daarna een wandeling over het terrein.

​Tijdens de lunch ontstaat er een heel gesprek over de Bijbel. Henry is inmiddels alweer naar huis, maar Pedro is katholiek opgevoed en heeft op een gegeven moment de kerk en de Bijbel de rug toegekeerd—net als ik. Hij weet er veel van af en heeft een heel andere kijk op de Bijbel dan ik. Ik ben het niet met hem eens, maar ik zie de mogelijkheden van zijn visie wel.

’s Middags lopen Rudrigo, Pedro en ik in de hitte naar de rivier om te zwemmen. Mijn energie is erg laag; ik heb slecht geslapen en het is ontzettend warm. Leigh zou later met zijn busje komen omdat hij last heeft van zijn enkel en niet te veel wil lopen. Dat komt mooi uit, want dan kan ik met hem mee terugrijden—de weg terug gaat voornamelijk bergopwaarts en is een stuk zwaarder dan de heenweg.

​Als we willen teruggaan, is Leigh er echter nog niet. Ik moet kiezen: wachten of toch alvast lopen. Ik besluit te gaan lopen, maar niet via het steile “geitenpad” met de twee mannen; ik pak gewoon de verharde weg. Belbel en Honey lopen voor mij uit de straat op. Belbel is al ver vooruit. Ik roep ze terug en breng Honey naar de afslag. Ze blijft weifelend zitten, alsof ze wil zeggen: “Maar je moet toch niet alleen lopen?” Ik loop een stukje het smalle paadje op en uiteindelijk verdwijnt ze achter de mannen aan. Daarna breng ik ook Belbel op dezelfde manier naar de juiste route.

​Eenmaal thuis ga ik op de bovenzaal oorbellen maken en haken. Ik ben echt op, en het doet me goed om even lekker rustig voor mezelf bezig te zijn. De wandeling bergopwaarts in de zengende zon heeft me helemaal leeggezogen.

​Als Rudrigo om 21:00 uur oppert om weer naar de rivier te gaan voor een volle maanduik, wil ik eerst passen. Maar als hij vertelt dat Sofia en Thorsten (die ik nog niet eerder heb ontmoet) er ook zijn en mij met de auto het grootste stuk terug willen brengen, stem ik toch in.

​De wandeling gaat verrassend goed. In de aangename avondkoelte lijkt mijn energie weer helemaal terug te zijn. Aan het einde van het bospad, net voor de kruising met de straat, komen we Leigh tegen in zijn busje. Hij rijdt ook naar het strand, maar ik wil in ieder geval de heenweg lopen.

​Als Rudrigo en ik aankomen, liggen de anderen al in het water. De volle maan is goed te zien en verlicht het dorp aan de overkant; een magisch gezicht. Zover ik me kan herinneren heb ik nog nooit een nachtduik gedaan, maar het is verrassend fijn, al is het ook wel een beetje een uitdaging. Ik ben trots op mezelf.

Na het zwemmen nemen Sofia en Thorsten afscheid. Wij gaan op een kleed zitten voor een cirkel. De volle maan nodigt uit om iets achter te laten, vertelt Rudrigo; de nieuwe maan brengt straks weer iets nieuws. We denken na over wat we willen loslaten. Ik weet het meteen. De discussie met Pedro van vanmiddag was niet voor niets geweest: ik spreek de intentie uit om mijn uit de hand gelopen hobby—het onderzoeken van de Bijbel en het online discussiëren op Facebook—los te laten. Niet omdat ik magische krachten toeken aan de maan, maar omdat dit een mooi moment is om deze verslaving te laten gaan.

​Met Tink, Pipoquina en Leigh rijd ik in het busje mee terug naar huis; Rudrigo loopt terug. Belbel, die we een poos niet hadden gezien, komt ons bij aankomst vrolijk tegemoet springen. Ik neem nog een douche in het gastenverblijf en duik daarna heerlijk voldaan mijn bed in.

Dag 10: Ergens in Portugal –  Alles wat ik wens

Aan de ontbijttafel deelt Sophia mee dat ze na de lunch zal vertrekken. Ze is zich al sinds twee dagen aan het voorbereiden en voelt dat het tijdstip van vertrek nu daar is.

​Ik ga op de veranda mijn blogs vertalen en wat breien, en daarna ga ik de lunch voorbereiden. Rudrigo is vandaag online aan het werk, maar heeft om 12 uur pauze. Leigh eet niet mee, want hij is nog aan het vasten.

Na de lunch ga ik naar de bovenzaal om mijn huiswerk te maken: een mindmap over wat ik zou doen als geld geen rol speelde. Ik neem een groot blad en zoek kleurtjes in de knutselkist. Ik wist niet eens dat die kist er lag. Er blijkt ook een hele doos met kraaltjes in te zitten; daar ga ik later nog wel eens naar kijken.

​Ik ga zitten nadenken. Ik zou een huis willen hebben en een tuin… maar dat heb ik al. Zou ik een ander huis willen? Nee, ik hou erg van mijn huis en tuin. Ik zou wel willen reizen, kamperen, handwerken en misschien mijn spullen verkopen voor een goed doel. Maar daar heb ik allemaal geen geld voor nodig.

​Sophia komt binnen om iets te halen en ik vertel haar wat ik denk. Deze temperamentvolle vrouw neemt altijd even de tijd om echt te luisteren. Ik vind het jammer dat ze weggaat, maar ik ben dankbaar voor de connectie die we de afgelopen dagen hebben gemaakt. Mijn conclusie is dat ik gewoonweg alles al heb wat ik zou willen. Maar dan ga ik ineens toch dromen: een nieuwe keuken, een nieuwe badkamer, nieuwe bestrating, een camperbusje? Zo komen er toch nog heel wat wensen op papier.

​Rudrigo roept van beneden dat het zover is. Sophia gaat en we nemen afscheid.

​Daarna maken Rudrigo en ik weer een wandeling naar de rivier om een duik te nemen. Het is nog heel heet, wat de wandeling best zwaar maakt. Eenmaal terug thuis neem ik een koude douche onder de buitendouche en maak ik mijn bed op in de yurt, want daar wil ik vannacht slapen.

​Na het avondeten presenteer ik mijn mindmap aan Rudrigo en Leigh in de bovenzaal. We komen tot de conclusie dat ik eigenlijk alles al heb wat ik wens. Ik heb in het verleden al bewust keuzes gemaakt waardoor ik ben waar ik nu ben. We besluiten de avond met een cirkel en gaan naar bed.

​In de yurt heb ik via WhatsApp nog contact met Carmen, die onderweg is naar Spanje. Haar reis verloopt goed. Daarna bel ik nog met Alicia.

​Ik kan moeilijk in slaap komen en mijn gedachten nemen weer bezit van me: moet ik dan toch al die reis gaan boeken, zodat ik afspraken kan maken met Carmen?

Dag 9 – Ergens in Portugal: Vertrouwen op het pad

We ontbijten en cirkelen om 8:30 uur. Rudrigo wil graag vroeg boodschappen doen en Leigh en ik gaan mee. Het is een rit van 15 kilometer naar de supermarkt in Ferreira do Zêzere. Eenmaal daar gaan we eerst langs de garage waar het oude camperbusje staat dat Sophia aan Leigh cadeau heeft gedaan. Rudrigo en ik rijden door met Pipoquina om in een rap tempo boodschappen te doen.

​Ineens staat er een bekende voor me in de supermarkt: Leigh! Hij blijkt een probleem te hebben. Hij is met een slechte, bijna lege accu het kleine stukje van de garage naar de supermarkt gereden en de motor start nu niet meer. Het is heel druk op de parkeerplaats en onze camper staat een heel eind verderop. We wachten tot de auto naast Leighs busje weggaat, maar dat duurt even. Aan de linkerkant komt wel een plek vrij, maar daarvoor zijn onze startkabels te kort.

Dan parkeert er een oude truck met een vader en zoon. Rudrigo vraagt of zij willen helpen. We duwen het oude busje van Leigh achterwaarts het vak uit, waarna de vader zijn truck op de lege plek manoeuvreert. Vervolgens duwen we het busje in het vak er vlak naast. Zo kunnen de startkabels tussen beide motoren worden aangesloten en krijgt Leigh de bus weer aan de praat. Hij rijdt meteen weg richting huis. Ook wij lopen naar onze auto, laden de boodschappen in en vertrekken. Onderweg zien we Leighs busje weer bij een tankstation staan. Is hij weer stilgevallen? Nee gelukkig, hij moest alleen tanken!

​Om 13:00 uur lunchen we. Daarna chill ik op de veranda en zet ik mijn Polarsteps-posts om naar mijn blog op de website. Dat kost me behoorlijk wat tijd, maar tegen de avond heb ik het af. Tussendoor neemt Rudrigo met mij sessie 6 van zijn presentatie Het Authentieke Pad door. Leigh en Sophia nemen ook deel. Ik ben een jaar geleden met deze sessies begonnen toen ik hier was, en een aantal hebben we gedurende het jaar online gedaan. Het huiswerk van deze sessie is: schrijf eens op wat je zou doen als je qua geld alles kon doen wat je wilt. Ik houd niet zo van dit soort opdrachten, maar ik wil het toch doen en besluit er een mindmap van te maken om later met de anderen te delen.

​Wanneer we na de sessie uit de bovenzaal naar beneden komen, staat er een heel fijne verrassing op ons te wachten: Honey, de hond van de buren, is weer terug! Ze staat onderaan de trap enthousiast te kwispelen.

Dan is er nog iets wat ik graag wil delen op deze blog. Eergisteren heb ik met Carmen gebeeldbeld. Zij is op dit moment onderweg naar Spanje om de Rainbow Gathering van augustus voor te bereiden. Het is nog niet bekend waar die precies plaats zal vinden. Tot de 30e is Carmen bereikbaar en geeft ze me de locatie door zodra die bekend is. Daarna vertrekt ze naar die plek en is ze niet meer bereikbaar. We proberen vooraf een tijdstip en plek af te spreken waar we elkaar ontmoeten als ik die kant op kom. Hoe dat precies zal lukken zonder verbinding, is nog maar de vraag — daar mag ik simpelweg op vertrouwen.

Ook de reis er naartoe zal zwaarder worden dan ik dacht. Het wordt een lange tocht met overstappen en slepen met zware spullen. Het thema ‘mijn weg vinden’ blijft blijkbaar een grote rol spelen tijdens deze trip, en überhaupt in deze fase van mijn leven.

Dag 8: Ergens in Portugal- Lichtspel en schaduwkanten

Ik ben om 6:00 uur wakker en sta om 7:00 uur op. Het is nog koud buiten, dus zoek ik de zon op en besluit ik het keukenraam dat in de ochtendzon ligt schoon te maken. Om 9:00 uur cirkelen en ontbijten we.
Aan de keukentafel ontstaat een intens gesprek. Sophia deelt mee dat ze gaat vertrekken. Er zijn de afgelopen tijd wat irritaties opgekomen en er zit een hele geschiedenis achter. Het is geen spontane actie, maar een weloverwogen en goed doorvoeld besluit. Ondanks dat er al die tijd transparantie over was, roept het bij iedereen een gevoel van verslagenheid op.
Het fijne van alles met elkaar delen in de cirkel is dat werkelijk alles op tafel mag komen. Ieder heeft zijn eigen perikelen en problemen en alles wordt gedeeld. Het is ongelooflijk hoe er binnen een paar dagen zo’n hechte connectie ontstaat. Binnen de cirkel is er vertrouwen en wat in de cirkel gedeeld wordt, blijft binnen de cirkel. Ook buiten de cirkel worden gevoelens en gedachten geuit. Er wordt nauwgezet op gelet dat het niet uitmondt in praten over een ander of geroddel. Als iemand dat gevoel krijgt, wordt het direct geuit en checkt iedereen bij zichzelf in. Zo voorzien we elkaar van feedback en houden we de connectie zuiver. Ondanks de zwaarte van de situatie ben ik dankbaar dat ik deel mag uitmaken van dit proces.
Rudrigo herinnert ons aan mijn droom van afgelopen nacht, waarin Sophia afscheid nam. In de droom gaven Sophia, Rudrigo en ik elkaar een afscheidsknuffel — en alleen Honey was als hond aanwezig. Het was al bekend dat Sophia in augustus zou weggaan, maar het gebeurt nu een dikke week vrij onverwacht eerder. Wat de droom nóg specialer maakt: Honey was er vanochtend inderdaad niet! Ze is teruggelopen naar haar baasjes, vermoedelijk om te eten, en zal nu waarschijnlijk gevangen gehouden worden.

’s Avonds gaan we naar Dornes, wat we al eerder hadden gepland. We lopen zo’n 3 kilometer om bij de oude toren van de Tempeliers naar een lichtspel te kijken dat de legende toont over de toren, de kerk en Dornes zelf. Het is alleen in het donker goed te zien. Het is een heerlijke avond en heel fijn om even uit het energieveld te stappen. Bij de toren maken we wat foto’s en neemt de luchtigheid weer toe; we dollen wat met elkaar.

Daarna lopen we weer terug. Gedrieën, met nu ook nog maar drie honden, want Honey is nog niet terug. Het laatste stuk gaat door het bos en ik schijn met mijn lampje op de grond voor mij. Rudrigo wil weten of ik zonder bang ben, want ik heb angst in het bos en angst in het donker. Maar nee: als ik in gezelschap ben, is dat geen probleem. Het licht heb ik nodig om niet te zwikken. Rudrigo vraagt of ik een stuk alleen wil lopen. “Het kan ook een andere keer,” zegt hij. “Nee,” antwoord ik, “dan nu meteen.”
Ik besluit voorop te lopen en zij blijven een stuk achter mij. Eerst hoor ik hun voetstappen en lopen de honden nog met mij op. Maar dan verstommen de voetstappen en lopen de honden ook terug naar de mannen. Alleen Pipoquina blijft bij mij. Leuk, haar gezelschap, maar ze is nauwelijks groter dan een konijn en zou voor een gevaarlijk dier gewoon het voorgerecht zijn en ik het hoofdgerecht. Nee, ik mag deze gedachte laten gaan en aanwezigheid oefenen. Ik vind het eng, maar paniek ken ik niet, gelukkig. Dan hoor ik het getrippel van een dier achter mij: het is Tink, fijn. Op een gegeven moment weet ik niet of ik rechtsaf moet en vind ik het ook wel mooi geweest. Ik wacht op de mannen en samen lopen we naar huis.
Zoals altijd sluiten we de avond met een cirkel. Ik geniet van de stukjes watermeloen die vermoedelijk Rudrigo heeft meegenomen. We voelen allemaal wat zwaarte en hopen dat de dag van morgen er weer anders uit zal zien.

Dag 7: Ergens in Portugal – Verbindingen, bonbons en ontmoetingen

Vandaag is een rustige dag. We beginnen ’s ochtends met een ontbijt en een cirkel. Daarna bespreken we hoe het schoonmaken in een community op een fijne en goede manier geregeld kan worden. De rest van de middag breng ik door op de veranda, waar ik wat video’s beluister op mijn telefoon. Ook maken Sophia en ik samen heerlijke chocoladebonbons.

Om 18:30 uur vertrekken we met z’n vieren. De mannen zetten we onderweg af, want zij hebben een andere meeting. Sophia en ik gaan samen met Pipoquina naar een potluck met cirkel. De twee honden van Leigh blijven thuis, maar de hond van de buren loopt enthousiast achter ons aan over het ongeasfalteerde, hobbelige bospad. Om te voorkomen dat ze straks de drukke weg op rent, nemen we haar uiteindelijk maar mee in de auto; zij mag later met de mannen mee.

Het adres waar we arriveren is een prachtig mooie plek. De dochter des huizes leidt de avond. De stoelen staan al klaar in een grote kring. We beginnen met een geleide meditatie — wat eerlijk gezegd niet helemaal mijn ding is — en bespreken daarna een bepaald thema. In het midden ligt een talking stick, die gepakt wordt door degene die het woord wil nemen. Daarna is het tijd voor het heerlijke eten.

Het gezelschap is divers: een ouder Nederlands echtpaar, twee Nederlandse mannen, de Portugese gastvrouw met haar dochter en een vriendin, en Sophia en ik.
In de loop van de avond steekt er een frisse wind op en wordt het behoorlijk koud. In het donker staan we bij de tafel vol lekkers te eten en te kletsen. Ik heb een heel fijn gesprek met de gastvrouw, die ik erg sympathiek vind. Toch ben ik er niet rouwig om wanneer Sophia voorstelt om naar huis te gaan.
Kort nadat we thuis zijn, komen ook de mannen te voet aan. We sluiten deze fijne dag af met onze gebruikelijke cirkel.

Dag 5: Ergens in Portugal – Dromen ontrafelen, curry koken en een duik in de rivier

Ik word vannacht verschillende keren wakker — om precies te zijn drie keer — en elke keer is er een droom. Bij het wakker worden kan ik niet de hele droom terughalen, maar wel duidelijke impressies. Na de ochtendcirkel bespreken we de eerste twee dromen. Ik sta er echt van te kijken wat we er allemaal uit kunnen halen en hoe het past bij de thema’s die me bezighouden!
Terwijl Rudrigo ’s ochtends aan het werk is, maak ik het gastenverblijf wat schoon. Daarna duik ik de keuken in om een kikkererwtencurry voor de lunch te bereiden, waarbij Leigh me gezellig helpt. Na het eten probeer ik even te slapen, maar dat lukt niet. In plaats daarvan werk ik mijn Polarsteps bij en haak ik wat.
Om 17:00 uur gaan Leigh, Rudrigo en ik op pad voor een wandeling naar de rivier.

We willen een strandje opzoeken waar je makkelijk kunt zwemmen, maar daar is het behoorlijk druk. We besluiten door te lopen naar ‘ons’ vertrouwde plekje, nemen een heerlijke duik en lopen daarna via het bos weer terug.Leigh en Rudrigo zijn benieuwd waar ik gisteren precies verdwaald ben, maar ik zou het echt niet meer weten! Het lopen gaat me verrassend goed af: mijn energie is helemaal terug en de wandeling door de bergen kost me nauwelijks moeite.
Eenmaal terug eten we wat fruit met yoghurt en doen we weer een cirkel in de fijne bovenzaal. We trekken ook weer een kaart. Waar ik gisteren nog de kaart ‘Stress’ trok, trek ik vandaag ‘Possibilities’. Daar ben ik ontzettend blij mee!

Met gezonde tegenzin ga ik naar bed — ik wil eigenlijk niet dat deze fijne dag voorbij is. Maar eenmaal in bed val ik toch snel in slaap.

Dag 4 – Ergens in Portugal – ​Verdwaald in het mimosabos (en de reddende kracht van een foto)

De ochtend begint weer met een cirkel. Daarna wandel ik samen met Sophia en Rudrigo naar de rivier om te zwemmen. Het is een flinke wandeling in de warme zon, met behoorlijk wat stijgingen en dalingen. De vier honden gaan gezellig mee: Tink en Belbel van Leigh, Pipokinha, én Honny, de hond van de buren die besloten heeft niet meer bij haar eigen baasjes te wonen omdat ze het bij Rudrigo veel fijner vindt.
Eenmaal aangekomen klimmen we de helling af naar een aanlegsteiger. Er is verder wijd en zijd niemand. Aan de overkant van het blauwgroene, heldere water ligt het pittoreske stadje Dornes met de markante oude toren van de Tempeliers. Ik geniet volop van het uitzicht en het hier zijn: behalve het stadje is er alleen maar natuur om ons heen.

Wanneer Rudrigo en Sophia besluiten terug te gaan, voel ik dat ik de uitdaging aan wil gaan: alleen daar achterblijven én alleen de weg terugzoeken door het bos. Navigeren is voor mij een dingetje en het bos vind ik snel eng — ik ben altijd bang voor grote dieren. Maar ik weet dat het veilig is en wil mezelf bewijzen. Nadat ze vertrokken zijn, neem ik nog een duik vlak bij de oever en ga dan op pad.

Ik besluit de route door het bos te nemen die ik vorig jaar een paar keer met Rudrigo heb gelopen. Het is een vriendelijk bos: de eucalyptus- en mimosabomen met hun lichtgrijze gloed lijken in niets op de donkere dennenbossen thuis. Ik weet dat het helpt om geen angst of doemscenario’s toe te laten in mijn hoofd. Soms is het pad bijna verdwenen door een storm van afgelopen winter, maar ik spreek mezelf moed in.

Totdat ik écht niet meer op de juiste weg zit. Verdwaald, of course.
Ik struin door het bos om het pad te hervinden, maar kom er niet uit. Inmiddels is mijn energiepeil gedaald naar nul en ik sterf van de honger. Doornstruiken krassen langs mijn armen en benen. En dan gebeurt er iets geks: ineens is het bos geen probleem meer en het verdwaald zijn ook niet. De honger is zó aanwezig dat de angst volledig verdwijnt!
Ik wil op Google Maps zoeken, maar hoe vind je de weg naar een huis in the middle of nowhere zonder adres? Ineens schiet me te binnen dat er bij foto’s vaak locatiegegevens staan. Ik zoek een foto op die ik bij het huis heb gemaakt en jawel: er staat een adres bij! Na nog een stukje door het struikgewas sta ik weer op het juiste pad. Oef.

Eenmaal thuis douche ik en geniet ik van een heerlijke linzenschotel die Rudrigo heeft gemaakt. Maar na het eten knap ik niet echt op. Mijn energie blijft laag. Wanneer Rudrigo rond 19:00 uur Sophia’s auto weg wil brengen en 5 kilometer terug wil lopen, wil ik graag mee. Maar is dat slim? Ik ga eerst even op bed liggen en val meteen in slaap. Puur vermoeidheid dus. Ik blijf de rest van de middag en avond lekker op de veranda met mijn haakwerk.
Voor het slapengaan doen we weer een cirkel. Sophia legt me uit hoe ik dromen beter kan onthouden: spreek voor het slapen de intentie uit dat je ze wilt onthouden, en spreek je droom direct in op je telefoon zodra je wakker wordt. Ik spreek mijn intentie uit en dommel langzaam in. Zou het lukken?