Gisteren heb ik mijn huis voor de derde keer opengesteld als een ontmoetingsplek voor verbinding. “Celebrating Connection” noemen we ons initiatief van samenzijn, dat deze keer binnen plaatsvond. Op het programma stond een potluck en een heartsharing‑cirkel en voor de rest vertrouwden we erop dat de avond zich vanzelf zou ontvouwen.

De woonkamer werd zo ingericht dat iedereen een fijne plek had om te zitten. De keuze om de tv uit de ruimte te halen was snel gemaakt; in plaats daarvan ontstond een knusse hoek met kussens en dekentjes. In het midden stond een schaal vol herfstbladeren, kastanjes, eikels en heel veel kaarsen. Waar we de vorige keer buiten zaten rond het vuurtje, hadden we nu een waar “inside bonfire”.
De eetkamertafel stond klaar voor de potluck. Terwijl mensen druppelsgewijs binnenkwamen en elkaar begroetten met warme knuffels, vulde de ruimte zich langzaam met een zachte, open sfeer.
Meerder mensen kwamen van ver — sommigen twee tot drie uur rijden — zonder precies te weten wat hen te wachten stond. Voor enkelen betekende dat zelfs meteen een overnachting op een plek die ze nog nooit hadden gezien. Die openheid en bereidheid om in iets onbekends te stappen, gaf het geheel een bijzondere laag van vertrouwen.

Aan tafel genoten we van al het lekkers dat iedereen had meegebracht en al snel ontstonden er mooie gesprekken. Na het eten kregen degenen die bleven slapen een rondleiding door het huis en werd afgestemd wie waar zou gaan liggen.
De cirkel voelde als een warm bad. Wie wilde spreken, nam de talking stick; de rest luisterde. Wanneer de stick terug werd geplaatst, checkte iedereen als vanzelf opnieuw bij zichzelf in met de vraag: Hoe is het om mij te zijn, hier op dit moment?

Juist daardoor vielen er momenten van stilte, geen ongemakkelijke stiltes zoals in een “normaal” gesprek, maar stille ruimtes die bijna tastbaar waren en waarin de verbinding voelbaar was.
Zoals zo vaak kwamen er ook nu weer bepaalde thema’s naar voren zoals leven en dood en de uitdaging om op elke plek waar je je bevindt met jezelf en anderen in verbinding te zijn.
Na de cirkel werd er muziek gemaakt, gezongen en gelachen zonder bij de tijd stil te staan. Totdat we met verbazing vaststelden dat het al kwart voor twaalf was.

Met de mensen die bleven slapen stemden we af om om 9.00 uur te ontbijten, met een ochtendcirkel waarin opnieuw de vraag centraal stond: Hoe is het op dit moment om mij te zijn? Wat wens ik voor vandaag en wat heb ik nodig? Ook daar kwam het thema leven en dood terug. Het voelde haast symbolisch toen we een sirene hoorden, precies nadat ik een gedachte deelde die de afgelopen dagen door me heen was gegaan.
Na het opruimen draaiden we muziek van het album Circle in Motion van THALAMANI. Toen iemand vroeg: “Wat willen jullie doen?”, riep ik: “Dansen!” En zo stonden we met z’n allen te dansen in de woonkamer. Het voelde als een fijne afsluiting van een warm en verbindend weekend met mensen die elkaar deels nog nooit hadden gezien, maar die toch als familie voelden.

Wij voelen veel dankbaarheid voor iedereen die er was — voor het eten, het delen, het luisteren, het lachen, het samen zijn.
Het voelde als thuiskomen met mensen die elkaar nog maar net kennen.