Dag 17: Ergens in Portugal – Een nieuw plan en een rusteloze nacht

Ik voel me vandaag weer wat beter; ik heb goed geslapen. Rudrigo appt dat de cirkel niet doorgaat omdat hij zich niet goed voelt. Omdat dit mijn laatste dag is, ga ik het gastenverblijf schoonmaken zodat ik het huisje netjes achterlaat. Daarna ontbijt ik alleen op de veranda.

​Carmen vraagt via een berichtje of we kunnen bellen, dus ik loop naar de bovenzaal omdat ik het erg fijn vind om daar te zitten. Ze vertelt dat de plek van de gathering niet goed voelt—met die jonge bomen en de koeien voelt het als een indringer in de natuur met zo’n grote groep. Het is het gewoon niet. Ze heeft besloten om niet te gaan, maar stelt voor om in plaats daarvan een stuk van de Camino te gaan lopen. Ik ben echt blij met dit voorstel! Het lopen van de Camino de Santiago de Compostella is al heel lang een droom van mij. En nu we toch hier zijn, gaan we het gewoon echt doen. We besluiten om de Camino del Norte te gaan lopen, of in elk geval een deel ervan.

Op verzoek van Leigh doen we later een online cirkel met Sofia. Rudrigo is nog steeds niet opgeknapt. Daarna maak ik de bovenzaal schoon. Ik heb het er warm van gekregen en neem een heerlijke koude douche onder de buitendouche.

In de middag ga ik met Leigh armbandjes maken van paracord. Hij boort twee gaatjes in munten en we maken er ieder een. Ik geef hem de gehaakte muts cadeau; hij is er ontzettend blij mee.

​Wanneer ik uiteindelijk weer in bed lig, bel ik opnieuw met Carmen. Morgen vertrek ik hier en ontmoeten we elkaar in Leon. Zij is er al. We overleggen nog wat voor ik ga slapen. Carmen wil de weg graag andersom lopen, tegen de stroom in—lekker tegen de draad in. Ik voelde daar eerst wel voor, maar als ik het op internet ga uitzoeken, kom ik erachter dat je de herkenningspijlen dan niet kunt zien en voornamelijk op GPS moet lopen. En je wilt juist zo min mogelijk op je mobiel kijken. Bovendien laten sommige herbergen alleen pelgrims toe die wél richting Santiago lopen.

​Dit alles blijft door mijn hoofd spoken. Om 4:00 uur word ik wakker, piekerend. Ik stuur Carmen een appje waarin ik mijn bedenkingen uitleg en vraag of we binnenkort kunnen bellen. De slaap krijgt geen vat meer op me en de vragen blijven zich opstapelen: de FlixBus moet omgeboekt worden, hoe gaan we het precies aanpakken, hoe komen we daar? Het lukt simpelweg niet meer om in slaap te komen. 

Dag 16: Ergens in Portugal – Muren van een ruïne, tranen op de veranda

Vandaag gaan we bij Henry helpen. Elke maandagochtend nodigt hij mensen uit om te komen helpen bij het bouwen van zijn huis, of gewoon om er voor de gezelligheid bij te zijn. Henry is een oudere man die getrouwd is met een Duitse vrouw, maar zij is momenteel in Duitsland. Dit is de derde keer dat ik Henry ontmoet en het voelt al vertrouwd; we begroeten elkaar met een warme knuffel. Ik kom bekenden tegen van de cirkel en de potluck van vorige week—en ook van vorig jaar—en ontmoet weer nieuwe mensen.

​Het ‘huis’ is een ruïne. Er staan letterlijk nog drie muren. Tussen die muren is een partytent gezet met zitgelegenheid en een tafel waar we koffie en thee kunnen pakken. Henry heeft heerlijke muffins gebakken. Omdat ik vandaag niet meer vast, geniet ik van de lekkernij. De muren wijzen op een oud huisje; aan de bevestigingen te zien hebben er in het gedeelte waar wij zitten ogenschijnlijk ooit dieren gestaan.

​Rudrigo helpt met het afbreken van de restanten van de vierde muur, die al ingestort is. De andere muren blijven staan. Met verbazing kijk ik naar de bouwval en naar wat er allemaal nog moet gebeuren. Wat een werk! Ik heb veel bewondering voor de mensen die hieraan beginnen, en ik moet bekennen dat de plek ontzettend mooi is. Leigh gaat een muur aan de achterkant van de schuur repareren. Ik blijf ondertussen gezellig kletsen onder de partytent.

Als we weer thuis zijn, gaan Rudrigo en ik de lunch bereiden. Rudrigo zet muziek op en ik kom in een heel deprimerende stemming terecht; de muziek maakt het eigenlijk nog erger. Ik heb dit eigenlijk nooit en weet niet waar het vandaan komt. Onder het eten vertel ik het aan Rudrigo.”Wat heb je nodig?” vraagt hij.Ik wil zeggen dat ik wil huilen, maar de tranen komen al. Rudrigo laat me rustig begaan. We weten beiden dat als er behoefte is aan troost of een knuffel, ik dat vanzelf wel aangeef.

​Uiteindelijk ga ik met een zwaar hart in de luie stoel op de veranda zitten. Cookie de kat komt op mijn schoot zitten, alsof hij mijn verdriet voelt. Ik vind het fijn om het zachte beestje op mijn schoot te hebben. Zo kijk ik huilend uit over de bergen en probeer te achterhalen waar deze somberheid vandaan komt, maar het mag er ook gewoon zijn. Ik maak me wel wat zorgen om Carmen, die nu bij de plek van de Rainbow Gathering is waar ze geen bereik heeft. Eergisteren vertelde ze me dat ze daar gaat kijken of ze überhaupt nog wel wil gaan. En ik vind het jammer om binnenkort van deze plek weg te gaan, maar dat voelt niet als de echte reden om zo depri te zijn. Wel merk ik dat ik hoop dat Carmen besluit om niet naar de gathering te gaan.

​In de loop van de avond voel ik me iets beter, al blijft het zware gevoel op de achtergrond sluimeren. Ik ga laat slapen; ik doe nog wat spelletjes op mijn mobiel tot middernacht en val daarna gelukkig vrij snel in slaap. 

Dag 15: Ergens in Portugal – Een pas op de plaats

Als ik wakker word, voel ik de spieren in mijn rug. Ik heb niet super goed geslapen en ben vaak wakker geweest. Omdat ik niet veel zin heb in eten, besluit ik te vasten. Rudrigo en Leigh doen mee. We gaan het vandaag rustig aan doen.
In de loop van de dag wordt mijn behoefte aan voedsel echter steeds groter en zakt mijn energiepeil weg. Rudrigo en Leigh lijken daar vreemd genoeg geen last van te hebben. Ik heb wel vaker gevast—ik probeer het eigenlijk elke week te doen, wat niet altijd lukt—maar telkens loop ik tegen dit grote tekort aan energie op. Het voelt bijna als ontwenningsverschijnselen. Is het eten van suiker en koolhydraten misschien een verslaving die ik ook moet loslaten? Ik word er een beetje moedeloos van.

Rond het middaguur doen we de zevende en laatste sessie van “The Hero’s Journey”. Het is frappant hoe de dingen die mij op dit moment bezighouden zo precies in lijn liggen met de inhoud van deze sessies.

In de ochtend had ik al oorbellen gemaakt, en de rest van de dag klungel ik maar wat aan: een beetje lezen, een beetje haken, een beetje breien, maar vooral erg moe zijn. Het voelt niet fijn en weinig bevredigend na zo’n actieve dag als gisteren. Ik ben simpelweg helemaal op.

Voor we naar bed gaan, trekken we ieder een kaart. Moment to Moment is de kaart die ik trek. De afbeelding toont een vrouw die balancerend van steen naar steen stapt. Heel toepasselijk voor gisteren, met de klim langs de watervallen en het stappen van rots naar rots, maar net zo goed voor vandaag. Gewoon niet de energie hebben om verder te kijken dan het huidige moment.
Na een online cirkel met Sofia om 21:00 uur lig ik in bed. Ik ben erg blij als ik mijn ogen eindelijk kan sluiten.

Dag 14: Ergens in Portugal

Avontuur bij de watervallen van Espinhal

​Zaterdag 1 augustus 2026. Al vroeg in de ochtend vertrekken we naar de watervallen in Espinhal, ongeveer een half uur rijden. We gaan met de pas gekochte Frontera. Leigh rijdt en Rudrigo zit naast hem. Ik zit op de achterbank met Pipoquina, die lekker tegen me aan komt liggen. Tink en Belbel zitten achter mij in de grote, open kofferbak. In het begin steken ze steeds hun kopjes omhoog en vooral Belbel wil naar voren springen, maar uiteindelijk wennen ze eraan en worden ze rustig.

​De wandeling langs de beek en watervallen blijkt een zware tocht: klimmend en klauterend over rotsen en boomwortels langs steile hellingen. De grootste watervallen zijn al vrij snel in het begin van de route. We willen daar een duik nemen, maar daarvoor moeten we eerst oversteken. Ik twijfel even; ik kan aan deze kant blijven wachten, wat veiliger is, maar ook een stuk minder avontuurlijk. Onder de waterval gaan staan lijkt me immens geweldig! Ik hoef niet lang na te denken en volg de mannen.

​Het water is heerlijk koud. De mannen staan al onder de waterval en ik zwem er naartoe. Leigh roept nog dat er een platte steen ligt, maar die kan ik niet vinden. Het koude water klettert met volle kracht op me neer. Mijn hemel, wat een gigantisch gevoel! Ik schreeuw het uit vanuit het diepste van mijn ziel.

​Daarna vervolgen we onze weg verder de steile berg op. Het pad leidt over houten bruggetjes en langs oude, met mos bedekte stenen die ooit de muren van een huisje vormden. Op de circa vijf kilometer lange tocht komen we slechts twee keer mensen tegen; we hebben de natuur praktisch voor ons alleen. Mijn benen beginnen wel erg moe te worden. Ik moet soms gigantische stappen nemen om van de ene naar de andere steen te komen, wat veel vraagt van mijn spieren.

​Eenmaal boven bevinden we ons ineens weer in de ‘geciviliseerde’ wereld: houten hekjes, parkbankjes, een toilet- en douchegebouw, en een zwembad dat is aangelegd met het opgevangen water uit de waterval. Er staan parasols met ligplekken langs de kant. We voelen er niet veel voor om tussen de mensen te gaan liggen—al is het niet megadruk—en zoeken een parkbankje op om onze lunchbroodjes met kaas en tomaat op te eten.

​Na de lunch spreidt Rudrigo een kleedje uit op het gras en ploft Leigh ergens op de bosgrond neer. Ik baal dat ik geen boek, haak- of breiwerk heb meegenomen, want slapen lukt me niet. Ondertussen heb ik nog een videocall met Carmen over de Rainbow Gathering en alle beslommeringen rondom de organisatie ervan.

​Leigh begint al iets eerder aan de terugweg. De route terug gaat wat sneller en makkelijker omdat het voornelijk bergafwaarts is, maar dit spreekt mijn spieren weer op een heel andere manier aan en vergt opnieuw veel van mijn benen. Twee keer glijd ik uit en val op mijn achterste. Mijn energiepeil zakt steeds verder richting het nulpunt; ik ben echt helemaal op.

​”De laatste loodjes!” roept Rudrigo over zijn schouder. Ik blijf steeds een stukje achter lopen. Soms ga ik maar gewoon op een grote steen zitten om me naar beneden te laten zakken, of zoek ik achterwaarts houvast met mijn voeten op een uitstekend rotsrandje. Ik wil heel voorzichtig doen met mijn enkels.

​Aan het einde van de route nemen we als beloning nog een laatste duik in het koude water en rijden daarna terug naar huis. Ik ben helemaal kapot; het is lang geleden dat ik me zo moe heb gefeeld. Om 21:00 uur is het voor mij dan ook bedtijd en duik ik heerlijk mijn bed in.