Dag 19: Leon – Hoeden, de Camino en de fontein

Om 6:10 uur in de ochtend arriveren we bij de internationale hub. Hier moet ik overstappen. Iedereen heeft een voucher gekregen voor een gratis ontbijt, dus iedereen stapt uit. Ineens hoor ik de chauffeur mijn naam roepen: “Manon, Manon!” Ik loop naar hem toe. Hij wijst naar een bus die direct naast de onze staat en waar ‘Lyon’ op staat. Nee, die moet ik niet hebben! Ik moet naar Leon. Een oud mannetje heeft de verwarring door en praat tegen hem, al versta ik er niets van. Er komt een vrouw bij die Engels spreekt. Ik zeg tegen haar dat ik niet in die bus moet zitten. “Nee,” zegt ze, “je moet naar Leon, niet naar Lyon.” Juist! De bus vertrekt al over een uur, wat sneller is dan op het schema staat. Maar goed, ik mag mijn bagage pakken, ga naar de wc en ontbijt rustig. Weer ben ik de enige die een andere kant op moet; mijn eigen weg vinden blijft blijkbaar het thema van deze reis.

​Dan volgt de tweede en laatste bus—een korte rit van ongeveer twee uur. Ik dommel bijna de hele weg in slaap. Kort nadat ik ben aangekomen in Leon, arriveert ook Carmen. Heerlijk om haar weer een knuffel te geven! Voor ons beiden komt dit plan om de Camino te gaan lopen totaal onverwacht en we hebben ons niet voorbereid. We hebben ook veel te veel spullen en veel te zware tassen bij ons, omdat we oorspronkelijk op één vaste plek zouden verblijven.

​Omdat we nog niet in onze kamer kunnen, gaan we eerst brunchen in een gezellig cafeetje en kletsen we lekker bij. Daarna slenteren we door de straatjes van Leon en komen we langs een hoedenwinkel. Carmen wil eigenlijk wel graag een hoed. We zien een hele leuke die haar perfect staat. Ook ik wil wel een hoed, al is het voor mij even zoeken. Een ronde hoed met een wit lint en een donkere hoed met een zwart lint halen de eindselectie. Een van de andere aanwezige dames vindt de witte mooi, maar ik neig naar de zwarte. Is dit de keuze tussen het feminiene en het masculiene, en moet ik voor het feminiene de witte kiezen? Nee, ik wil gewoon de zwarte.

​De verkoopster, een super sympathieke oudere vrouw, vindt dat de hoed Carmen zo prachtig staat dat ze een foto van ons wil maken voor op Instagram. Een andere dame merkt op dat de zwarte hoed heel mooi bij mijn kleren past—Gracias! Er ontstaat ook nog een leuk gesprek met een Argentijnse dame. We poseren samen en de verkoopster schrijft op haar briefje wat er bij de foto op Instagram komt te staan: Mama e hija de Holanda, Camino. We krijgen haar Instagram-adres mee. Opgetogen over de leuke ontmoetingen en erg blij met onze nieuwe hoeden verlaten we de winkel.

​Ik ga op een terrasje een drankje bestellen en blijf achter met alle spullen, terwijl Carmen haar rugzak leegmaakt en de spullen gaat ophalen die ze ergens anders had achtergelaten. Daarna zoeken we in de kamer alle spullen uit die we per se mee willen nemen op de Camino. De overige spullen willen we in dozen naar huis sturen. Carmen gaat op missie om kartonnen dozen te regelen en ik maak ondertussen een salade. De rest van de avond zijn we bezig met het regelen van de verzending van de pakketten en lopen we naar een copyshop om de verzendlabels uit te printen.

​Daarna kopen we een ijsje en eten dat op een stenen bankje in een klein parkje op. We doen nog een cirkel. Carmen vertelt over De Fontein, het boek dat de systemische relaties binnen families beschrijft—tussen grootouders, ouders, kinderen en overige familieleden. Als ik naar links kijk, realiseer ik me ineens dat er midden in het park een fontein staat met twee bakken!

​’s Avonds in bed krijgen we de slappe lach omdat ik “postkantoor” niet normaal uit mijn woorden krijg omdat ik mijn bitje in heb. Uiteindelijk is het al 24:00 uur voordat we in slaap vallen.

Dag 18: Lissabon – Op weg naar het volgende avontuur

Om 4:00 uur ben ik al wakker. Ik lig maar te piekeren over ons plan. Gisteren had ik al bedacht dat andersom lopen wat nadelen heeft, dus ga ik nu uitzoeken wat wel handig is. Kort na 6:00 uur bellen Carmen en ik. We nemen mijn plan door en beslissen om één dag extra in Leon te blijven. Afgelopen nacht heeft ze waarschijnlijk in een hangmat geslapen; toen ik haar gisteravond vroeg of ik wilde weten waar ze ging slapen, viel er een korte pauze, gevolgd door een eerlijk “nee”. Voor komende nacht heeft ze gelukkig wel een hotel geboekt, en voor morgen boekt ze voor mij bij.

​Omdat we pas om 9:15 uur ontbijten, begin ik alvast met pakken. Om 12:00 uur vertrekken Rudrigo en ik in zijn camperbus richting Tomar. Leigh en ik nemen afscheid met een warme knuffel. Ik zal hem missen; hoe verschillend we ook zijn, we zijn erg aan elkaar gehecht geraakt. Na een korte stop bij de Lidl nemen Rudrigo en ik de trein van Tomar richting Lissabon. Hij gaat een vriendin ophalen die overkomt uit Nederland en moet dus ook in de stad zijn.

​In Lissabon zitten we op een bankje aan de kade van de rivier, waar we onze laatste online cirkel met Leigh hebben. Daarna vertrekt Rudrigo richting het vliegveld en blijf ik alleen achter. Ik zoek een terrasje op aan de kade en drink een 0.0 biertje. Het is bijna ongelooflijk: na deze twee heerlijke weken staat er nu wéér een avontuur van twee weken te wachten. Hoe jammer ik het ook vind om hier weg te gaan, ik kijk er ontzettend naar uit om met Carmen de Camino te gaan lopen.

​Als mijn biertje op is, loop ik met mijn zware backpack naar de kade om nog even op een muurtje te zitten. Rond 19:00 uur ga ik eten. Voor € 8,50 heb ik een heerlijke, eenvoudige maaltijd met een Spa Rood. Ik betaal een tientje en maak nog gebruik van het toilet. Het licht doet het daar niet; zowel bij de wastafel als op de wc zelf brandt slechts een waxinelichtje, waardoor ik bijna niets zie. Wat een gedoe met zo’n zware rugzak!

​Na het toiletbezoek loop ik in een kwartier naar de bushalte. Van Flixbus had ik een bericht gekregen dat er geen Flix-belettering op de bus zou staan, dus het is even zoeken naar het internationale perron. Daar komt de bus naar Parijs aan; mét het juiste busnummer, maar gek genoeg óók gewoon met Flix-belettering. De chauffeur opent de bagageruimte en wijst de plek aan waar we onze bagage moeten plaatsen al naargelang onze bestemming. Wanneer ik zeg dat ik naar Leon in Spanje moet, beweert hij dat ik een andere bus moet hebben. Huh? Dit is toch echt het juiste busnummer, en ik moet richting Parijs om ergens in Spanje overstappen. Hij bestudeert mijn ticket—ik vraag me af waarom hij niet gewoon de QR-code scant—en concludeert dan dat ik toch wél in deze bus moet. Ik werd er even onzeker van, maar het klopt dus gewoon. Bij het instappen scant hij bij iedereen de code en controleert hij alles.

​”20A,” zegt hij. Dat is mijn stoel. Gelukkig, het klopt!

De bus vertrekt stipt op tijd. Al snel verdwijnt de zon en laat een zacht geeloranje gloed achter waartegen de bergen zwart afsteken. In de invallende duisternis vervagen de kleuren en sukkel ik al snel in slaap. Een uur later word ik wakker, waarna ik hazenslaapjes blijf doen. Op een gegeven moment hebben mijn Angolese buurman en ik de hele achterbank voor ons tweeën. Hij gaat aan de ene kant in foetushouding liggen en ik aan de andere kant, al zoek ik snel weer een andere houding. Rond de klok van tweeën rijden we de Spaanse grens over en hebben we een pauze van een half uur.

Dag 17: Ergens in Portugal – Een nieuw plan en een rusteloze nacht

Ik voel me vandaag weer wat beter; ik heb goed geslapen. Rudrigo appt dat de cirkel niet doorgaat omdat hij zich niet goed voelt. Omdat dit mijn laatste dag is, ga ik het gastenverblijf schoonmaken zodat ik het huisje netjes achterlaat. Daarna ontbijt ik alleen op de veranda.

​Carmen vraagt via een berichtje of we kunnen bellen, dus ik loop naar de bovenzaal omdat ik het erg fijn vind om daar te zitten. Ze vertelt dat de plek van de gathering niet goed voelt—met die jonge bomen en de koeien voelt het als een indringer in de natuur met zo’n grote groep. Het is het gewoon niet. Ze heeft besloten om niet te gaan, maar stelt voor om in plaats daarvan een stuk van de Camino te gaan lopen. Ik ben echt blij met dit voorstel! Het lopen van de Camino de Santiago de Compostella is al heel lang een droom van mij. En nu we toch hier zijn, gaan we het gewoon echt doen. We besluiten om de Camino del Norte te gaan lopen, of in elk geval een deel ervan.

Op verzoek van Leigh doen we later een online cirkel met Sofia. Rudrigo is nog steeds niet opgeknapt. Daarna maak ik de bovenzaal schoon. Ik heb het er warm van gekregen en neem een heerlijke koude douche onder de buitendouche.

In de middag ga ik met Leigh armbandjes maken van paracord. Hij boort twee gaatjes in munten en we maken er ieder een. Ik geef hem de gehaakte muts cadeau; hij is er ontzettend blij mee.

​Wanneer ik uiteindelijk weer in bed lig, bel ik opnieuw met Carmen. Morgen vertrek ik hier en ontmoeten we elkaar in Leon. Zij is er al. We overleggen nog wat voor ik ga slapen. Carmen wil de weg graag andersom lopen, tegen de stroom in—lekker tegen de draad in. Ik voelde daar eerst wel voor, maar als ik het op internet ga uitzoeken, kom ik erachter dat je de herkenningspijlen dan niet kunt zien en voornamelijk op GPS moet lopen. En je wilt juist zo min mogelijk op je mobiel kijken. Bovendien laten sommige herbergen alleen pelgrims toe die wél richting Santiago lopen.

​Dit alles blijft door mijn hoofd spoken. Om 4:00 uur word ik wakker, piekerend. Ik stuur Carmen een appje waarin ik mijn bedenkingen uitleg en vraag of we binnenkort kunnen bellen. De slaap krijgt geen vat meer op me en de vragen blijven zich opstapelen: de FlixBus moet omgeboekt worden, hoe gaan we het precies aanpakken, hoe komen we daar? Het lukt simpelweg niet meer om in slaap te komen. 

Dag 16: Ergens in Portugal – Muren van een ruïne, tranen op de veranda

Vandaag gaan we bij Henry helpen. Elke maandagochtend nodigt hij mensen uit om te komen helpen bij het bouwen van zijn huis, of gewoon om er voor de gezelligheid bij te zijn. Henry is een oudere man die getrouwd is met een Duitse vrouw, maar zij is momenteel in Duitsland. Dit is de derde keer dat ik Henry ontmoet en het voelt al vertrouwd; we begroeten elkaar met een warme knuffel. Ik kom bekenden tegen van de cirkel en de potluck van vorige week—en ook van vorig jaar—en ontmoet weer nieuwe mensen.

​Het ‘huis’ is een ruïne. Er staan letterlijk nog drie muren. Tussen die muren is een partytent gezet met zitgelegenheid en een tafel waar we koffie en thee kunnen pakken. Henry heeft heerlijke muffins gebakken. Omdat ik vandaag niet meer vast, geniet ik van de lekkernij. De muren wijzen op een oud huisje; aan de bevestigingen te zien hebben er in het gedeelte waar wij zitten ogenschijnlijk ooit dieren gestaan.

​Rudrigo helpt met het afbreken van de restanten van de vierde muur, die al ingestort is. De andere muren blijven staan. Met verbazing kijk ik naar de bouwval en naar wat er allemaal nog moet gebeuren. Wat een werk! Ik heb veel bewondering voor de mensen die hieraan beginnen, en ik moet bekennen dat de plek ontzettend mooi is. Leigh gaat een muur aan de achterkant van de schuur repareren. Ik blijf ondertussen gezellig kletsen onder de partytent.

Als we weer thuis zijn, gaan Rudrigo en ik de lunch bereiden. Rudrigo zet muziek op en ik kom in een heel deprimerende stemming terecht; de muziek maakt het eigenlijk nog erger. Ik heb dit eigenlijk nooit en weet niet waar het vandaan komt. Onder het eten vertel ik het aan Rudrigo.”Wat heb je nodig?” vraagt hij.Ik wil zeggen dat ik wil huilen, maar de tranen komen al. Rudrigo laat me rustig begaan. We weten beiden dat als er behoefte is aan troost of een knuffel, ik dat vanzelf wel aangeef.

​Uiteindelijk ga ik met een zwaar hart in de luie stoel op de veranda zitten. Cookie de kat komt op mijn schoot zitten, alsof hij mijn verdriet voelt. Ik vind het fijn om het zachte beestje op mijn schoot te hebben. Zo kijk ik huilend uit over de bergen en probeer te achterhalen waar deze somberheid vandaan komt, maar het mag er ook gewoon zijn. Ik maak me wel wat zorgen om Carmen, die nu bij de plek van de Rainbow Gathering is waar ze geen bereik heeft. Eergisteren vertelde ze me dat ze daar gaat kijken of ze überhaupt nog wel wil gaan. En ik vind het jammer om binnenkort van deze plek weg te gaan, maar dat voelt niet als de echte reden om zo depri te zijn. Wel merk ik dat ik hoop dat Carmen besluit om niet naar de gathering te gaan.

​In de loop van de avond voel ik me iets beter, al blijft het zware gevoel op de achtergrond sluimeren. Ik ga laat slapen; ik doe nog wat spelletjes op mijn mobiel tot middernacht en val daarna gelukkig vrij snel in slaap. 

Dag 15: Ergens in Portugal – Een pas op de plaats

Als ik wakker word, voel ik de spieren in mijn rug. Ik heb niet super goed geslapen en ben vaak wakker geweest. Omdat ik niet veel zin heb in eten, besluit ik te vasten. Rudrigo en Leigh doen mee. We gaan het vandaag rustig aan doen.
In de loop van de dag wordt mijn behoefte aan voedsel echter steeds groter en zakt mijn energiepeil weg. Rudrigo en Leigh lijken daar vreemd genoeg geen last van te hebben. Ik heb wel vaker gevast—ik probeer het eigenlijk elke week te doen, wat niet altijd lukt—maar telkens loop ik tegen dit grote tekort aan energie op. Het voelt bijna als ontwenningsverschijnselen. Is het eten van suiker en koolhydraten misschien een verslaving die ik ook moet loslaten? Ik word er een beetje moedeloos van.

Rond het middaguur doen we de zevende en laatste sessie van “The Hero’s Journey”. Het is frappant hoe de dingen die mij op dit moment bezighouden zo precies in lijn liggen met de inhoud van deze sessies.

In de ochtend had ik al oorbellen gemaakt, en de rest van de dag klungel ik maar wat aan: een beetje lezen, een beetje haken, een beetje breien, maar vooral erg moe zijn. Het voelt niet fijn en weinig bevredigend na zo’n actieve dag als gisteren. Ik ben simpelweg helemaal op.

Voor we naar bed gaan, trekken we ieder een kaart. Moment to Moment is de kaart die ik trek. De afbeelding toont een vrouw die balancerend van steen naar steen stapt. Heel toepasselijk voor gisteren, met de klim langs de watervallen en het stappen van rots naar rots, maar net zo goed voor vandaag. Gewoon niet de energie hebben om verder te kijken dan het huidige moment.
Na een online cirkel met Sofia om 21:00 uur lig ik in bed. Ik ben erg blij als ik mijn ogen eindelijk kan sluiten.

Dag 14: Ergens in Portugal

Avontuur bij de watervallen van Espinhal

​Zaterdag 1 augustus 2026. Al vroeg in de ochtend vertrekken we naar de watervallen in Espinhal, ongeveer een half uur rijden. We gaan met de pas gekochte Frontera. Leigh rijdt en Rudrigo zit naast hem. Ik zit op de achterbank met Pipoquina, die lekker tegen me aan komt liggen. Tink en Belbel zitten achter mij in de grote, open kofferbak. In het begin steken ze steeds hun kopjes omhoog en vooral Belbel wil naar voren springen, maar uiteindelijk wennen ze eraan en worden ze rustig.

​De wandeling langs de beek en watervallen blijkt een zware tocht: klimmend en klauterend over rotsen en boomwortels langs steile hellingen. De grootste watervallen zijn al vrij snel in het begin van de route. We willen daar een duik nemen, maar daarvoor moeten we eerst oversteken. Ik twijfel even; ik kan aan deze kant blijven wachten, wat veiliger is, maar ook een stuk minder avontuurlijk. Onder de waterval gaan staan lijkt me immens geweldig! Ik hoef niet lang na te denken en volg de mannen.

​Het water is heerlijk koud. De mannen staan al onder de waterval en ik zwem er naartoe. Leigh roept nog dat er een platte steen ligt, maar die kan ik niet vinden. Het koude water klettert met volle kracht op me neer. Mijn hemel, wat een gigantisch gevoel! Ik schreeuw het uit vanuit het diepste van mijn ziel.

​Daarna vervolgen we onze weg verder de steile berg op. Het pad leidt over houten bruggetjes en langs oude, met mos bedekte stenen die ooit de muren van een huisje vormden. Op de circa vijf kilometer lange tocht komen we slechts twee keer mensen tegen; we hebben de natuur praktisch voor ons alleen. Mijn benen beginnen wel erg moe te worden. Ik moet soms gigantische stappen nemen om van de ene naar de andere steen te komen, wat veel vraagt van mijn spieren.

​Eenmaal boven bevinden we ons ineens weer in de ‘geciviliseerde’ wereld: houten hekjes, parkbankjes, een toilet- en douchegebouw, en een zwembad dat is aangelegd met het opgevangen water uit de waterval. Er staan parasols met ligplekken langs de kant. We voelen er niet veel voor om tussen de mensen te gaan liggen—al is het niet megadruk—en zoeken een parkbankje op om onze lunchbroodjes met kaas en tomaat op te eten.

​Na de lunch spreidt Rudrigo een kleedje uit op het gras en ploft Leigh ergens op de bosgrond neer. Ik baal dat ik geen boek, haak- of breiwerk heb meegenomen, want slapen lukt me niet. Ondertussen heb ik nog een videocall met Carmen over de Rainbow Gathering en alle beslommeringen rondom de organisatie ervan.

​Leigh begint al iets eerder aan de terugweg. De route terug gaat wat sneller en makkelijker omdat het voornelijk bergafwaarts is, maar dit spreekt mijn spieren weer op een heel andere manier aan en vergt opnieuw veel van mijn benen. Twee keer glijd ik uit en val op mijn achterste. Mijn energiepeil zakt steeds verder richting het nulpunt; ik ben echt helemaal op.

​”De laatste loodjes!” roept Rudrigo over zijn schouder. Ik blijf steeds een stukje achter lopen. Soms ga ik maar gewoon op een grote steen zitten om me naar beneden te laten zakken, of zoek ik achterwaarts houvast met mijn voeten op een uitstekend rotsrandje. Ik wil heel voorzichtig doen met mijn enkels.

​Aan het einde van de route nemen we als beloning nog een laatste duik in het koude water en rijden daarna terug naar huis. Ik ben helemaal kapot; het is lang geleden dat ik me zo moe heb gefeeld. Om 21:00 uur is het voor mij dan ook bedtijd en duik ik heerlijk mijn bed in.

Dag 13: Ergens in Portugal, Tomar – Van Tempeliers tot innerlijke balans

We ontbijten om 08:00 uur en hebben daarna een cirkel. Deze cirkel maakt ons weer bewust van hoe makkelijk het is om af te dwalen van je gevoel in het ‘nu’ naar wat we denken, maar ook hoe snel we op elkaar reageren.

​Vandaag gaan Rudrigo en Leigh een auto kopen. Na de cirkel delen we aan de ontbijttafel nog wat informatie met Leigh die we gisteren over de eigenaar van de auto hebben gekregen. Leigh spreekt uit dat het voor hem niet fijn voelt om over anderen te praten. We kunnen het daar helemaal mee eens zijn en staken ons gesprek. De open manier waarop we in onze kleine community feedback geven en ontvangen, geeft een heel goed gevoel.

​We vertrekken naar Tomar en willen eerst naar de markt om groente en fruit te halen. Als we de auto uitstappen, loopt net Pedro voorbij—de jongeman die eergisteren bij ons was. Dat is best bijzonder, want Tomar is geen kleine stad. Samen wandelen we naar de markt.

​Nadat we onze boodschappen hebben gedaan, gaan Rudrigo en Leigh de overschrijving van de auto regelen. Ik loop ondertussen naar het kasteel van de Tempeliers. Tomar is sinds de 12e eeuw de hoofdvestiging van de Tempeliers in Portugal geweest. Toen de orde overal opgelost moest worden, heeft de koning van Portugal zich daartegen verzet en de orde simpelweg een andere naam gegeven. Het complex is immens en prachtig. Ik koop een ticket en loop naar binnen. Helaas zijn er veel restauratiewerkzaamheden, maar ik ben wel heel blij dat ik gegaan ben.

​Net als ik eraan denk om weer te gaan, krijg ik een appje van Rudrigo. Hij denkt met een half uur klaar te zijn en vraagt me om naar de auto te komen. Waar zou ik die vinden? Het is nog best een stuk lopen. Het lukt me op 170 meter na. Dan weet ik het even niet meer. Ik herinner me gelukkig dat we voor “Willi’s Bar” hebben geparkeerd en loop zo het laatste stukje. Ik ben trots dat ik de weg teruggevonden heb.

​We doen nog snel boodschappen bij de Lidl, zetten Leigh af bij zijn pas gekochte auto en rijden apart terug naar huis. Ik ben doodop, maar maak thuis nog wel een salade en neem een douche. Ik ga met Rudrigo niet meer mee naar de rivier; ik heb genoeg gewandeld voor vandaag.

​’s Avonds doen we met z’n drieën een sessie waarin we op mijn verzoek onderzoeken in hoeverre het feminiene en het masculiene in mij in balans zijn. Het wordt een intensieve sessie die bij mij verdriet, maar ook heel veel inzicht teweegbrengt. Na afloop kan ik moeilijk in slaap komen omdat ik erover na blijf denken.

Dag 12: Ergens in Portugal – 93 jaar helderheid

​Wanneer ik ’s morgens wakker word, denk ik terug aan gisteravond, de nacht en de volle maan. Ik bedenk me dat ik wil weten wanneer het weer nieuwe maan is en zoek het op. Dat blijkt 12 augustus te zijn — logisch ook, want dan begint de Rainbow Gathering, die altijd van nieuwe maan tot nieuwe maan duurt.

​Omdat Rudrigo vandaag een halve dag moet werken, bied ik aan om de lunch te maken. Lunch betekent hier meestal een warme maaltijd. Terwijl ik wat kleding repareer, videobel ik met mijn ouders. Daarna bel ik met Carmen om mijn plannen te bespreken, zodat ik nu echt kan gaan boeken. Mijn terugreis naar huis had ik vanochtend al vastgelegd. Het plan is om Carmen op zaterdag 8 augustus ergens in Spanje te ontmoeten — de precieze plek spreken we nog af — om samen naar de Rainbow Gathering te reizen.

​Na de lunch wandelen Rudrigo en ik naar een 93-jarige dame in het naburige dorp. De tocht van 3,5 kilometer gaat over een onverharde bergweg, op de heenweg vooral steil omhoog. Ze woont op een geweldige plek en is een bijzonder mens; ik ben diep onder de indruk van haar scherpte, helderheid en oprechtheid. We hebben een heel fijn gesprek. De terugweg voelt een stuk korter, doordat we nu vooral afdalen.

​Voor het slapengaan vraagt Leigh nog of ik dromen heb gehad. Nee, helaas niet, hoewel ik die wens wel elke avond uitspreek. Ik lees nog wat in bed, doe mijn Duolingo-les om wat Spaans op te pikken en ga op tijd slapen. Morgenochtend ontbijten we immers al om 07:30 uur.

Dag 11: Ergens in Portugal – Volle maanduik

Om 06:30 uur word ik wakker en moet ik naar de wc. Omdat er in de yurt geen toilet is, loop ik naar het gastenverblijf en besluit om daarna maar direct op te blijven.

​Rond 08:30 uur zitten we in de keuken te wachten op Pedro en Henry, die vandaag op bezoek komen. Pedro is een jonge Portugese man die Rudrigo kent, en Henry is een oude bekende. Als ze arriveren, beginnen we samen met een cirkel en maken we daarna een wandeling over het terrein.

​Tijdens de lunch ontstaat er een heel gesprek over de Bijbel. Henry is inmiddels alweer naar huis, maar Pedro is katholiek opgevoed en heeft op een gegeven moment de kerk en de Bijbel de rug toegekeerd—net als ik. Hij weet er veel van af en heeft een heel andere kijk op de Bijbel dan ik. Ik ben het niet met hem eens, maar ik zie de mogelijkheden van zijn visie wel.

’s Middags lopen Rudrigo, Pedro en ik in de hitte naar de rivier om te zwemmen. Mijn energie is erg laag; ik heb slecht geslapen en het is ontzettend warm. Leigh zou later met zijn busje komen omdat hij last heeft van zijn enkel en niet te veel wil lopen. Dat komt mooi uit, want dan kan ik met hem mee terugrijden—de weg terug gaat voornamelijk bergopwaarts en is een stuk zwaarder dan de heenweg.

​Als we willen teruggaan, is Leigh er echter nog niet. Ik moet kiezen: wachten of toch alvast lopen. Ik besluit te gaan lopen, maar niet via het steile “geitenpad” met de twee mannen; ik pak gewoon de verharde weg. Belbel en Honey lopen voor mij uit de straat op. Belbel is al ver vooruit. Ik roep ze terug en breng Honey naar de afslag. Ze blijft weifelend zitten, alsof ze wil zeggen: “Maar je moet toch niet alleen lopen?” Ik loop een stukje het smalle paadje op en uiteindelijk verdwijnt ze achter de mannen aan. Daarna breng ik ook Belbel op dezelfde manier naar de juiste route.

​Eenmaal thuis ga ik op de bovenzaal oorbellen maken en haken. Ik ben echt op, en het doet me goed om even lekker rustig voor mezelf bezig te zijn. De wandeling bergopwaarts in de zengende zon heeft me helemaal leeggezogen.

​Als Rudrigo om 21:00 uur oppert om weer naar de rivier te gaan voor een volle maanduik, wil ik eerst passen. Maar als hij vertelt dat Sofia en Thorsten (die ik nog niet eerder heb ontmoet) er ook zijn en mij met de auto het grootste stuk terug willen brengen, stem ik toch in.

​De wandeling gaat verrassend goed. In de aangename avondkoelte lijkt mijn energie weer helemaal terug te zijn. Aan het einde van het bospad, net voor de kruising met de straat, komen we Leigh tegen in zijn busje. Hij rijdt ook naar het strand, maar ik wil in ieder geval de heenweg lopen.

​Als Rudrigo en ik aankomen, liggen de anderen al in het water. De volle maan is goed te zien en verlicht het dorp aan de overkant; een magisch gezicht. Zover ik me kan herinneren heb ik nog nooit een nachtduik gedaan, maar het is verrassend fijn, al is het ook wel een beetje een uitdaging. Ik ben trots op mezelf.

Na het zwemmen nemen Sofia en Thorsten afscheid. Wij gaan op een kleed zitten voor een cirkel. De volle maan nodigt uit om iets achter te laten, vertelt Rudrigo; de nieuwe maan brengt straks weer iets nieuws. We denken na over wat we willen loslaten. Ik weet het meteen. De discussie met Pedro van vanmiddag was niet voor niets geweest: ik spreek de intentie uit om mijn uit de hand gelopen hobby—het onderzoeken van de Bijbel en het online discussiëren op Facebook—los te laten. Niet omdat ik magische krachten toeken aan de maan, maar omdat dit een mooi moment is om deze verslaving te laten gaan.

​Met Tink, Pipoquina en Leigh rijd ik in het busje mee terug naar huis; Rudrigo loopt terug. Belbel, die we een poos niet hadden gezien, komt ons bij aankomst vrolijk tegemoet springen. Ik neem nog een douche in het gastenverblijf en duik daarna heerlijk voldaan mijn bed in.

Dag 10: Ergens in Portugal –  Alles wat ik wens

Aan de ontbijttafel deelt Sophia mee dat ze na de lunch zal vertrekken. Ze is zich al sinds twee dagen aan het voorbereiden en voelt dat het tijdstip van vertrek nu daar is.

​Ik ga op de veranda mijn blogs vertalen en wat breien, en daarna ga ik de lunch voorbereiden. Rudrigo is vandaag online aan het werk, maar heeft om 12 uur pauze. Leigh eet niet mee, want hij is nog aan het vasten.

Na de lunch ga ik naar de bovenzaal om mijn huiswerk te maken: een mindmap over wat ik zou doen als geld geen rol speelde. Ik neem een groot blad en zoek kleurtjes in de knutselkist. Ik wist niet eens dat die kist er lag. Er blijkt ook een hele doos met kraaltjes in te zitten; daar ga ik later nog wel eens naar kijken.

​Ik ga zitten nadenken. Ik zou een huis willen hebben en een tuin… maar dat heb ik al. Zou ik een ander huis willen? Nee, ik hou erg van mijn huis en tuin. Ik zou wel willen reizen, kamperen, handwerken en misschien mijn spullen verkopen voor een goed doel. Maar daar heb ik allemaal geen geld voor nodig.

​Sophia komt binnen om iets te halen en ik vertel haar wat ik denk. Deze temperamentvolle vrouw neemt altijd even de tijd om echt te luisteren. Ik vind het jammer dat ze weggaat, maar ik ben dankbaar voor de connectie die we de afgelopen dagen hebben gemaakt. Mijn conclusie is dat ik gewoonweg alles al heb wat ik zou willen. Maar dan ga ik ineens toch dromen: een nieuwe keuken, een nieuwe badkamer, nieuwe bestrating, een camperbusje? Zo komen er toch nog heel wat wensen op papier.

​Rudrigo roept van beneden dat het zover is. Sophia gaat en we nemen afscheid.

​Daarna maken Rudrigo en ik weer een wandeling naar de rivier om een duik te nemen. Het is nog heel heet, wat de wandeling best zwaar maakt. Eenmaal terug thuis neem ik een koude douche onder de buitendouche en maak ik mijn bed op in de yurt, want daar wil ik vannacht slapen.

​Na het avondeten presenteer ik mijn mindmap aan Rudrigo en Leigh in de bovenzaal. We komen tot de conclusie dat ik eigenlijk alles al heb wat ik wens. Ik heb in het verleden al bewust keuzes gemaakt waardoor ik ben waar ik nu ben. We besluiten de avond met een cirkel en gaan naar bed.

​In de yurt heb ik via WhatsApp nog contact met Carmen, die onderweg is naar Spanje. Haar reis verloopt goed. Daarna bel ik nog met Alicia.

​Ik kan moeilijk in slaap komen en mijn gedachten nemen weer bezit van me: moet ik dan toch al die reis gaan boeken, zodat ik afspraken kan maken met Carmen?