Mijn laatste dag in Quito. We gaan met z’n drieën: Carmen, Chloe, het huisgenootje van Carmen, en ik met de trolley/bus naar het parque Metropolitano om daar Alejandro te ontmoeten. Het is eigenlijk een hele reis en het is al bij twaalven als we bij de ingang aankomen. Alejandro is er nog niet. Hij zou lopend komen, maar dan zal hij er voorlopig nog niet zijn, want het is een heel stuk lopen. We lopen eerst een straat in om in een winkeltje wat snacks en wat te drinken te kopen. Dan besluiten we om vast zelf al een stukje te lopen in het park, dat eigenlijk een groot bos is. Maar ik moet eerst heel nodig naar de wc. Dus we lopen eerst weer het straatje in om bij een restaurant naar de wc te gaan. Dan starten we onze wandeling. We nemen nauwgezet aanhoudingspunten in ons op, zodat we straks de  weg terug vinden.  Pfffff – dit gaat weer omhoog! Ik heb niet echt spierpijn in mijn benen, maar merk toch dat ze nog vermoeid zijn van de inspanning van gisteren. We zijn nog maar een stukje gelopen of Alejandro appt, dat hij er is. We lopen weer terug om hem te ontmoeten en zetten samen onze wandeling voort. In de verte zien we de bergketen. Alejandro wijst waar we gisteren gelopen hebben: “Kijk, daar is de elektriciteitsmast en daar zijn de boobies”. Ik kan het zien inderdaad, helemaal in de verte. Wauw wat hoog!! We komen op een grote open vlakte en zoeken een plek op het gras. Chloe heeft een doek meegenomen en we gaan de chips opeten, ondertussen gezellig kletsend. Dan gaat Chloe spontaan wat yoga-oefeningen met ons doen. Ik heb nog nooit yoga gedaan, leek me altijd saai. Het is echt zwaar, veel zwaarder dan ik had verwacht en zeker wel heel erg goed, want je gebruikt alle spieren, maar het is alsnog niet mijn ding. Ik doe liever iets op muziek, liefst Zumba. We besluiten om het park uit te lopen en op zoek te gaan naar een shoarma-tent. Alejo weet er wel één. Ik ben gewend om shoarma in een shoarma-broodje te eten, je weet wel zo’n platte, die opengesneden wordt en gevuld, maar dit is een wrap gevuld met stukjes vlees en rauwkost. Het is wel lekker. Ik neem er een “Pilsener” een Ecuadoriaans biertje  bij, Carmen een cola en Chloe en Alejo inca-cola, een typisch Zuidamerikaans drankje, dat in niets op cola lijkt. We nemen afscheid van Alejo. Ik voorgoed – naja, wel in de hoop, elkaar nog eens terug te zien – en nemen een taxi naar de artesania-markt. Daar ontmoeten we John, de vriend van Chloe en lopen over de markt. Ik ben op zoek naar een bepaalde sjaal, die ik in Baños gezien had, maar ik vind hem niet. Helaas. Ik koop nog wel een prachtige, warme en zachte omslagdoek, dan besluiten we naar huis te gaan. Het is omstreeks vijf uur. Carmen en ik nemen een taxi, Chloe en John gaan lopend. Thuis ga ik mijn koffers pakken, douchen en me voorbereiden op de terugreis. Het afscheid drukt al een aantal dagen op me en vooral vandaag. Nu het zo dichtbij komt vloeien wel de traantjes bij Carmen en bij mij. “Toen ik besloot om je te bezoeken, had ik er niet rekening mee gehouden, dat ik ook weer afscheid zou moeten nemen.” zeg ik verdrietig tegen Carmen. “Ik dacht alleen aan het weerzien en wat we allemaal zouden gaan doen.”. Ik haat het afscheid. Nu al voor de derde keer, dat ik zo ver van mijn kind weg moet. “Het is onmenselijk” zegt ik tegen haar. En zo voelt het ook. Alles in mij verzet zich ertegen. “Ik denk dat je wel in de koffer past”. Ik kijk haar taxerend aan. “Dan laat ik alle spullen wel hier”. Carmen lacht tussen de tranen door. Dan krijgt ze een appje van Jessy, met de mededeling dat ze er is. Ze heeft een auto geleend om mij naar het vliegveld te brengen. Zo lief! En super fijn. Om kwart over acht vertrekken we. Ik ga met Carmen op de achterbank zitten, zodat we nog wat kunnen knuffelen. Tijdens de rit hebben we het over een zaak van Jessy. Ze vindt haar werk helemaal leuk en vertelt er vol enthousiasme over. Na een klein uurtje arriveren we op het vliegveld. Het is een klein vliegveld, er is niet veel te doen. Ik had thuis al online ingecheckt. Nu check ik mijn bagage in. In Houston moet ik de bagage weer ophalen en opnieuw weer inchecken, gaat dus niet rechtstreeks naar Amsterdam. Tssss Amerika! Als ik mijn grote koffer kwijt ben, gaan we nog met z’n drietjes op een bankje zitten. Maar het afscheid opschuiven maakt het alleen maar moeilijker. We besluiten om maar in de zure appel te bijten en een laatste knuffel te geven. Die laatste knuffel worden er drie, weer vergezeld met een vloed aan tranen. Dan verman ik mezelf en ga de poort door, ik zwaai en weg ben ik. Ik ga door de pascontrole, handbagage check-in enzo, het wijst zich weer allemaal vanzelf. Ik loop maar gelijk naar de gate door. In het vliegtuig zit ik naast een vader met zijn zoontje. Ik had een plek aan het raam gereserveerd, maar die is dus door het jongetje ingepikt. Een steward komt de plekken controleren, want iets klopt er niet. De vader en zoon hebben tickets voor rij 24, maar dit is rij 25, dat verklaart het. De steward ziet wel dat ze verkeerd zitten, maar doet er niets aan, waarschijnlijk te ingewikkeld. Hij wijst iemand, die nu nog geen plaats heeft ergens een plek aan. De vader kijkt mij kopschuddend aan “United!” zegt hij. Dat is de vliegmaatschappij. Ik denk bij mezelf: nee, niet united, sufferd, jij zit zelf verkeerd. Maar ik laat het maar zo. Wat schiet je ermee op? Als het vliegtuig de startbaan oprolt en opstijgt begin ik weer te huilen. Niemand gelukkig, die het merkt door de herrie die het vliegtuig maakt. Een lange reis voor de boeg nu, via Houston en Washington naar Amsterdam. Ik ben om kwart over 8 op dinsdag avond uit Carmen’s appartement vertrokken en zal zo’n 30 uur later op donderdag ochtend in Doetinchem aankomen. Ik neem met mij mee een paar mooie souvenirs, onder andere voor in ons nieuwe huis en vooral een heleboel prachtige herinneringen en ervaringen. Hasta luego Ecuador, lieve vrienden en lieve, lieve Carmie, mooiste en liefste dochter van de hele wereld!!! Het blijft onmenselijk!

Vandaag heeft Carmen weer een afspraak in verband met haar visum. Alejandro is vandaag de hele dag vrij en wil met mij wel de Teleferico doen. Dat is een kabelbaan, die je 2,5 km de berg Pichincha opbrengt tot zo’n 4100 m boven de zeespiegel. Maar eerst ga ik om negen uur naar de wasserij om onze was op te halen. Ik ben er om 10 over negen, maar de deur zit nog dicht, terwijl de openingstijden toch duidelijk vermelden, dat het zaakje om negen uur open zou gaan. Ik besluit om tot uiterlijk half tien te wachten, want om 10 uur zou Alejandro bij mij zijn. Er komt nog een andere man bij staan. Ik kijk regelmatig op mijn mobiel. Als het twee voor half is, denk ik: nog twee minuten, dan ga ik. En ja hoor, daar komt het vrouwtje aan. Ze doet de deur open en laat ons binnen. Ik geef de vuile was af en neem de schone weer mee. Ze herkent mij: “Carmen?” “Si” antwoord ik. Ze vraagt – denk ik – hoe het met Carmen gaat. Ik probeer haar uit te leggen, dat Carmen thuis is omdat ze ziek is. Geen idee of ze me snapt. Met twee grote zakken schone was verlaat ik het winkeltje en loop weer richting huis.
Ik had met Alejandro om 10 uur afgesproken, maar hij is laat. Ik wacht, het is hier in Zuid-Amerika niet vreemd, dat mensen niet precies op tijd zijn, maar dat had ik jullie al verteld. Vind ik ook geen probleem. Ik heb de balkondeuren opengezet, want Alejo gooit meestal met steentjes en roept als hij er is, zegt

Carmen. Om ongeveer 11 uur hoor ik mijn naam roepen. Ja hoor, daar staat hij op straat. Ik loop naar beneden en maak het hek voor hem open. Hij ziet bleek “Wat is er? Ben je ziek?”. “Nee”, antwoordt hij. Hij is niet ziek, hij heeft een aanrijding gehad en is bijna beroofd. Acharme! Kom snel binnen. Hij vertelt het verhaal: Hij had een auto geleend om met mij naar de teleferico te rijden, maar iemand is hem achterop gereden. Toen besloot hij de trolley te nemen. Hij heeft een broek aan met broekzakken onder aan zijn pijpen. Als hij merkt, dat iemand zijn mobiel uit zijn zak probeert te stelen, slaat hij instinctief. Het mobiel klettert bij de dief uit de hand op de grond. “Is hij kapot?” vraag ik. Hij weet het niet, heeft nog niet gekeken. Gelukkig blijkt het mobiel nog te werken en ook verder geen beschadigingen te hebben. Wel balen van de auto. Gelukkig niet zijn schuld en hij is ongedeerd.
Nu moeten we met de bus naar de teleferico. Alejo twijfelt of we wel moeten gaan. Het is erg bewolkt. Je zult niet veel kunnen zien. “Let maar op. Als we boven zijn klaart het wel op!”, zeg ik optimistisch. 
Het is er niet druk. We hebben een gondel voor ons alleen. De kabelbaan brengt ons naar boven. Het is hier koud en waait heel hard. Ook is het nog bewolkt. We gaan eerst in het gebouw een kop koffie drinken. Er staat een automaat met vloeistof in verschillende kleuren, die je kopen kunt, als je last hebt van de hoogte. Want hier is de lucht ijl en heeft minder zuurstof. De gevolgen van de hoogte kunnen zijn: licht gevoel in je hoofd, hoofdpijn, duizeligheid, vermoeidheid en overgeven. We besluiten een stukje te gaan lopen. Als doel stellen we de elektriciteitsmast, die een stuk verder boven staat. Het is een steile wandeling en wordt steeds steiler naarmate we hoger komen. Telkens als we weer een helling hebben gehad, denk ik dat we er zijn, maar boven aangekomen rijst er weer een nieuwe berg op. Frustrerend! Mijn benen worden steeds zwaarder en de wandeling wordt steeds moeilijker. We komen langs een aantal paarden, die je kunt huren, maar ik wil niet. Ik wil zelf lopen. Maar oei wat is het zwaar. Een voordeel is wel, dat het niet meer waait en de hemel begint op te klaren. En hoe hoger we komen, hoe prachtiger het uitzicht wordt. Ook de vegetatie is verbazingwekkend. Gek als ik ben op planten en bloemen neem ik een foto van elke bloem die we tegenkomen. Deze bloemen heb ik nog nooit ergens eerder gezien! Ze bloeien alleen op deze hoogte. Zooo mooi!! We zien gegeven ogenblik ook een hele aparte vogel. Alejandro zegt, dat het zeer uitzonderlijk is, dat we die vogel zien. Als we bij de elektriciteitsmast zijn ben ik al tamelijk uitgeput. Maar je kunt nog verder. Tot helemaal bovenaan, maar dan moet je echt getraind zijn. Moeilijkheidsgraad 3, zegt Alejandro. Ik geloof het direct. Ik vind dit al vrij zwaar. En Alejandro stiefelt net zo makkelijk tegen de hellingen op. Het is vrij ru

stig. Alleen heel af en toe kom je mensen tegen. Alejandro vertelt over een vulkaanuitbarsting, toen hij een kind van vijf jaar was. In 1999. Hij weet het nog goed. Niemand mocht toen het huis verlaten, vanwege de as. Ik vind het super interessant. Daar hebben wij in Nederland nou nooit last van. Tegelijkertijd vind ik het toch wel een dingetje, dat mijn kind hier tussen al die actieve vulkanen woont, de komende maanden. Maar men schijnt hier tegenwoordig goed voorspellingen over te kunnen doen. Ik zet het idee van me af en concentreer me weer op onze wandeling.
Een eind verder op zijn nog twee heuvels. Alejandro noemt ze de “boobies”. Ik kijk hem aan: “Wel kleine boobies” zeg ik tegen hem. “Ik vind het eerder een kont”. Daar vindt hij ze nou weer te klein voor. Nou vooruit, we houden het wel bij de “boobies” en spreken af, dat we tot de tweede boobie proberen te klimmen. De hemel is intussen helemaal opengetrokken. De zon schijnt en we smeren ons in om ons tegen de sterke zonnestralen te beschermen. Ik heb af en toe contact met Carmen via whatsapp. Het gaat niet goed met haar visum. Ze heeft urenlang moeten wachten om te horen, dat ze ergens anders moet zijn. Het is echt om te wanhopen. Ze wordt van hot naar her gestuurd en is aan het einde van de dag nog geen stap verder gekomen. Ook zij is doodop van het lange wachten.
Wij gaan verder. Ondanks de zware klim hebben we fijne en interessante gesprekken over liefde, relaties, opvoeding, cultuurverschillen, enzovoort enzovoort. Ik loop te hijgen en te puffen, mijn benen worden steeds zwaarder, ik krijg echt last van zuurstofgebrek en we gaan regelmatig in het gras zitten of liggen om even uit te rusten. Alejandro heeft wat zoete crackertjes meegenomen. Ik merk, dat me de wandeling – als je het nog zo kunt noemen – veel energie kost. Maar – vreemd genoeg – herstel ik ook heel snel. Alejo zegt dat dat ook typisch is voor de hoogte. Als we bij de eerste boobie zijn ben ik de wanhoop nabij. Ik kán haast niet meer. Het laatste stuk gaat op pure wilskracht. Ik snap niet hoe Alejandro het zo makkelijk doet. Een groep Canadezen loopt ons voorbij. Dat is mijn eer te na “Fuck the Canadians” zeg ik tegen Alejandro. Hij moet lachen. “Ze hebben in Canada natuurlijk ook hoge bergen”, probeer ik mijn eigen vermoeidheid goed te praten. Ik ben anders altijd degene met zoveel energie en mijn leeftijd kan het natúúrlijk niet zijn. Zo jong zijn de Canadezen trouwens ook niet. “Ze zijn de hoogte natuurlijk gewend en waarschijnlijk geoefende bergbeklimmers.”, troost ik mezelf. Alejandro knikt, maar schijnt niet echt overtuigd. Als we op de tweede boobie aangekomen zijn ben ik aan het einde van mijn krachten. Mijn benen lijken wel van rubber en ik kan er nauwelijks nog kracht mee zetten. Boven aangekomen laat ik me plat voorover in het hoge gras vallen. Alejandro kijkt me verbaasd aan. “Ik kán niet meer” mompel ik in het gras. “Ik kan geen stap meer verzetten.” Alejo moet lachen. Ik til mijn hoofd op. Het is niet te geloven. De weg gaat nóg verder. Weer zo’n steile helling op. Ik laat mijn hoofd weer vallen. “Ja,” zegt Alejandro. “Dat heb ik je toch gezegd! Je kunt nog veel verder helemaal naar boven. Donderdag ga ik weer en dan ga ik tot helemaal daar, naar de grot.” Hij wijst de berg omhoog. Ik word er chagrijnig van. Dat zou ik ook graag willen! Maar behalve dat ik dat echt niet ga redden, is het inmiddels al drie uur. We hebben twee uur gelopen. En we moeten ook weer helemaal terug. Maar dat zal een makkie zijn, denk ik bij mezelf, al weet ik best, dat terug ook best zwaar in de benen zal worden. Maar altijd nog makkelijker dan omhoog denk ik. Ik maak boven nog wat foto’s, de Cotopaxi, de bekendste vulkaan is in de verte nu te zien. Op zijn top ligt sneeuw. We willen daar morgen naar toe. “Dat wordt een makkie vergeleken met dit” legt Alejo uit. Poeh! Gelukkig. Moet er niet aan denken om morgen nog zo’n klim te maken. We lopen terug, de berg weer af. Ik heb niet veel profiel onder mijn schoenen en Alejandro ook niet. Het zandpad is bezaaid met kleine steentjes en we glijden regelmatig uit. Meestal lukt het me om mezelf op te vangen en soms haakt Alejo mij onder, maar één keer val ik op m’n kont. Ik vang me met m’n handen op, die ik instinctief naar achteren uitstrek, maar nu heb ik pijn in mijn polsen. Aljeandro laat me zien hoe je het beste af kunt dalen, namelijk door als een paard in galop te gaan, wel langzaam en voorzichtig natuurlijk. We komen langs de Canadezen. Ze staan stil. We gaan langs, maar blijven dan staan, fakend om van het uitzicht te genieten, om ze weer langs te laten. “Ik wil niet vóór ze lopen” fluister ik Alejandro toe. “Ik heb echt geen zin om voor hun ogen op m’n bek te gaan.” Haha. Alejandro lacht “Precies wat ik ook dacht” antwoordt hij. Als ze langs zijn lopen we ook weer verder. De afdaling is inderdaad wel makkelijker dan omhoog, maar mijn benen voelen nog steeds als rubber, waardoor ik niet echt goed controle over mijn benen heb. Maar we komen uiteindelijk toch heelhuids beneden aan en nemen de kabelbaan weer terug. We hebben weer een gondel voor ons alleen. Als de kabelbaan een beetje vreemd gaat doen, zet Alejandro grote, verschrikte ogen op. “Je hebt toch geen hoogtevrees?” zeg ik? “Je bent toch alleen pessimistisch?”. Hij knikt “Ja, ik heb ook geen hoogtevrees, ik wil alleen niet dood en dat is gewoon een hele logische gedachte.”. “Ach,” zeg ik “je kunt maar beter genieten van de rit voor je dood gaat…”. Maar alles gaat goed. Als we nog maar een meter of twee van de grond verwijderd zijn, deelt Alejandro mee, dat hij het nu niet meer zo erg zou vinden om af te storten. Ik moet lachen.
We stappen uit en moeten even moeite doen om de juiste bus te vinden. Dat heet, Alejandro moet moeite doen. Ik volg in alles als een gehoorzaam hondje. In de bus verzekeren we elkaar hoe trots we op elkaar en onszelf zijn, dat we dit gered hebben. Van de bushalte is het nog wat straten steil omhoog. Ik ben doodop, maar merk toch duidelijk, dat het hier veel makkelijker gaat, doordat ik minder zuurstofgebrek heb.
Als we thuis aankomen, ziet Carmen gelijk, dat ik helemaal kapot ben. Ik plof neer op een stoel. We moeten zien, dat we wat te eten krijgen. In de bus hadden we het er al over gehad, of we zelf zouden gaan koken of wéér iets halen, maar ik ben te moe om eerst boodschappen te doen en dan nog te gaan koken. Alejandro biedt aan om te gaan koken, maar ik beslis dat we wel ergens iets gaan eten of halen. De KFC is het dichtst bij, dus we gaan daar naar toe om wat te eten te halen en thuis op te eten. Als we met het eten weer thuis komen is Jessy inmiddels ook bij het appartement gearriveerd. Carmen deelt haar salade met haar en we maken plannen voor deze avond en morgen. Vanavond willen we namelijk nog naar de Panecillo, een berg midden in Quito waar een heel groot Maria-beeld staat. Morgen naar de Cotopaxi. Die is zo’n anderhalf uur rijden. We proberen een auto te huren voor twee dagen. Die kost 140 dollar. Pfff. Dat is best een hoop geld. Ik zal het alleen op moeten hoesten. Kan de kinderen niet laten betalen. Maar is het me dat waard? Ik moet er nu niet aan denken om morgen nog een berg te beklimmen en daarna nog ’s avonds aan een reis van bijna 30 uur te beginnen. Ik ben zooo moe!!! Wat is me de Cotopaxi waard? Het meest zorgen baart me de tijd. Vandaag zou een halve dag duren, maar we waren de hele dag kwijt. Een heerlijke, fijne dag, ik had niet anders gewild en Carmen was sowieso niet thuis geweest. Maar morgen…. dat is een ander verhaal, dan moet ik wel op tijd mijn vliegtuig halen. Wat als we pech onderweg krijgen? Of om één of andere reden oponthoud hebben? Kan ik dan nog wel van het uitstapje genieten? Ik spreek mijn twijfels uit. “Jij moet het zeggen, mam”, antwoordt Carmen. Ik beslis om de Cotopaxi niet door te laten gaan. “Ik vind het alleen jammer, dat ik nu niet op een vulkaan heb gelopen” zegt ik verdrietig. “Are you kidding!?” roept Alejo verontwaardigd uit. Hij lijkt echt wel een beetje boos. Oeps. “Waarop denk je dat wij de hele dag hebben rondgelopen?” vraagt hij, zijn handen in zijn zij zettend. “Uuuuh… een ….. vulkaan?” gok ik. “Ik heb je toch verteld van die uitbarsting in 1999!?”. Euh.. ja… was dat deze vulkaan dan? Ja, dat was deze vulkaan. De Pichincha is een actieve vulkaan. Ooooh, dan!!! Ik ben in mijn sas. Ik ben een hele dag op een vulkaan rondgelopen! Alejandro zoekt op mijn mini-laptop op google earth de Pichincha op. “Kijk, hier hebben we gelopen. Dit is de electriciteitsmast, dit zijn de boobies en hier een stuk verder op… zie je dat…. dat is de krater.”. Ik ben overtuigd. Haha, de Cotopaxi kan me gestolen blijven. Ik heb op een vulkaan gelopen! We beslissen om morgen in Quito te blijven, om in een park te gaan picknicken, Shaorma te eten, shisha te roken en een artesania-markt te bezoeken. Ik voel me opgelucht. Dat lijkt me een veel beter plan!
En vanavond nog naar de Panecillo met de taxi voor een paar dollar. Helemaal goed!
We maken ons klaar om te gaan en laten ons in een taxi de berg genaamd Panecillo – “klein broodje” oprijden.  De 45 meter hoge madonna stelt de vrouw uit openbaring/apocalyps voor, vertelt Alejandro. De draak ligt aan een ketting aan haar voeten. Ik ben wederom blij met Alejo’s kunde. Hij denkt, dat hij een goede gids zou zijn. Ik weet het wel zeker! En zeker met zijn goede Engels en zelfs een beetje Duits. Het standbeeld is niet oud, uit 1976 en van aluminium gemaakt. Het is indrukwekkend, zo badend in het kunstmatig licht. Ook indrukwekkend: Quito by night. Carmen en ik staren er gearmd naar. Mijn afscheid van nachtelijk Quito. Ik wil niet verdrietig zijn, maar elke minuut genieten, die mij hier nog rest.
Morgen nog een hele dag.. . We bestellen bij één van de kraampjes Canelazi. Alejandro vindt dat het net een Europeese kerstmarkt is. Grappig, ik had precies dezelfde gedachte. Alejo kent Europa, doordat hij een hele poos in Zwitserland is geweest. Daar heeft hij ook wat Duits leren spreken. De Canelazi zou dan de Glühwein zijn. En de zoete empanada en een soortgelijk ander zoet baksel, dat Jessy bestelt en ik ook mag proeven – hmmmm – heerlijk!!! –  zouden wel “Krapfen” – oliebollen kunnen zijn. We gaan aan houten picknicktafels zitten en genieten van de drank en de snack. En aantal honden komen naast ons staan, met grote hongerige ogen wachtend op een stukje lekkers. Geen idee, waar die ineens vandaan komen. Je hoeft in ieder geval niet bang zijn voor honden hier. Ze zijn heel lief en laten je altijd met rust. Misschien zijn ze wel juist liever, omdat ze altijd los mogen lopen. Ik weet het niet. Ik ben er in ieder geval niet bang voor, al hou ik de tip van GGD in gedachten, om ze voor de zekerheid niet aan te halen.
We besluiten om weer naar huis te gaan. Maar waar zijn de taxi’s als je ze nodig hebt? We zoeken een poos, dan gaat Jessy bij een kraampje vragen, of ze een taxi willen bestellen. Voor 4 euro rijden we weer naar huis en nemen afscheid van elkaar.
Wat een heerlijke dag weer! Ik ben helemaal kapot en kan niet wachten om in bed te kruipen, maar ik kijk terug op een onvergetelijke dag, mede weer dankzij Alejandro, Jessy en Carmie!!

Na drie uur slaap gaat om acht uur de wekker. Ik kom heeel moeilijk uit de slaapmodus, maar we zouden om negen uur ontbijten, om om tien uur weer een toer met de chiva te doen. Ditmaal naar de watervallen. Om half negen sta ik met veel moeite op, spring nog een keer onder de douche en kleed me aan. Maar de meiden zijn nog niet zo ver. Om half tien lopen we dan het stadje in op zoek naar desayuno – ontbijt. In een eettentje nemen we een zogenaamd Amerikaans ontbijt, een broodje waar een soort kaas in zit, een schaaltje met roerei, een vruchtensap en heet water of hete melk. Ik neem heet water, maar ben mijn thee vergeten, nu moet ik er koffiepoeder indoen. Bah, veel te sterk.
Na het ontbijt lopen we weer naar het hotel terug om daar op de chiva te wachten. We gaan vandaag een tocht langs de watervallen maken. Ik heb op internet gelezen, dat dat nogal tegenviel, dus ik heb niet al te hoge verwachtingen. Deze keer zitten we helemaal vooraan. Ideaal om foto’s en filmpjes te maken. De rit gaat door overweldigend natuurschoon. Het zonnetje schijnt, we rijden weer met heerlijke reggaeton-muziek door het prachtige gebergte. Ik film en maak foto’s, maar je moet het zelf meegemaakt hebben: rijdend door het Andesgebergte in een open chiva met heerlijke muziek en zingende, vrolijke mensen. Als we door een tunnel gaan, vraagt de gids door de microfoon, of we ons vermaken en iedereen joelt zo hard, dat het in de tunnel weergalmt. De tunnel is onverlicht en de discolampen in de bus gaan aan. We komen langs kleine gehuchten, gewoon een paar armoedige huisjes langs de straat, langs ravijnen, rivieren en watervallen. Sommige watervallen, komen op de straat uit, zodat mensen de mensen aan de linkerkant naar rechts moeten leunen om niet nat te worden. De chauffeur gaat er extra dicht langs. We stoppen bij een plek met een overhangende rotsformatie met lianen, genaamd de Puertas del Cielo en bij een rots, die opvallend veel gelijkenis met het gezicht van Jezus heeft (zoals hij in ieder geval vaak wordt voorgesteld). Dan stoppen we bij een hogergelegen punt en gaan een gebouw binnen. Hier staat een grote tv. We gaan allemaal om die tv heenstaan en een señor steekt een verhaal af en laat filmpjes zien. “Oh”, zeg ik tegen Carmen. “Dit is gewoon reclame”. En inderdaad, er worden verschillende filmpjes geshowd over wat je hier kunt doen, namelijk via een kabel over het ravijn en de daarin voortstromende rivier glijden. “Canopy” genaamd. Dat kan op verschillende manieren, bijvoorbeeld ook op de kop. In één filmpje wordt zelfs een hond in het tuig gehijst en naar de andere kant van het ravijn bevorderd. Iedereen vindt het helemaal geweldig en leuk. Alleen Carmen en ik kijken elkaar ontzet aan. Hier scheiden zich de culturele wegen tussen ons en het overige publiek: “Waarom zou je dat doen?” fluister ik Carmen toe. We begrijpen elkaar. Arme hond. Toch lijkt hij het niet erg te vinden.
“Wil jij het doen, mama?” vraagt Carmen mij. Ik twijfel. Uiteindelijk beslis ik om het wel te doen. Eerst wil Carmen mee, dan weer niet. Ik ben al ingepakt, als Carmen besluit om tóch ook te gaan. “Weet je dat zeker, meis?”. Ze heeft zo’n hoogtevrees! Ik denk aan de tijd, dat ze nog een kleine purk van misschien twee jaar was. Mijn vader lag in het ziekenhuis op de zoveelste verdieping en we gingen hem bezoeken. Argeloos zetten we Carmen in de vensterbank neer. Het kind stond stijf van schrik en strekte beide armen en benen uit tegen het raam en zette grote ogen van angst op. Ze stond klaarblijkelijk doodsangsten uit bij het zien van deze hoogte. Okee, zeiden we tegen elkaar, dit kind heeft dus duidelijk hoogtevrees en haalden haar snel van de vensterbank. Nooit ben ik dat moment vergeten, omdat zo duidelijk uit het niets een hele duidelijke fobie bleek.
En nu deze actie! Aan een kabel over een ravijn! Zie je het voor je? Je hoeft niet eens diepgewortelde hoogtevrees te hebben om doodsangsten uit te staan! Waarom moet ze zich nou steeds dwingen, om over drempels heen te gaan?! En voor iemand met hoogtevrees is dit geen kleine drempel, maar like huge!!! Maar ze wil echt. Als ik haar in vol ornament zie staan, valt mijn oog op de helm op haar hoofd. Ook ik heb natuurlijk een helm, het hoort bij de uitrusting. Mijn blik valt haar op. “Wat kijk je?”. Quasi nadenkend antwoord ik: “Ik vraag met af welk nut die helm heeft. Denk je dat die ook maar ene zak helpt, als we afstorten?”. Uit Carmen’s gezichtsuitdrukking kan ik aflezen dat ze niet bepaald in haar sas is met mijn tactische opmerking. Oeps. Misschien had ik als liefhebbende moeder deze opmerking wel beter achterwege kunnen laten..
We klimmen de trap op en komen op een platform. Daar staan twee mannen te wachten om ons aan de haak te slaan, om het zo te zeggen. Haha. Aan de karabijnhaak dan, hè! “Superman?” vraagt hij ons. Ja, superman. Dat wil zeggen dat we op onze buik gaan en gaan vliegen als superman. “Mam, hou je wel mijn hand vast?”. Jazeker doe ik dat. We worden opgehangen en pakken elkaar aan de hand vast. “Mama vind t eng, kan ik nog naar beneden voel helemaal de adrenaline. Oh shit, wil niet meer.” Te laat! Daar gaan we!

Het is een best stuk en ik word emotioneel heen en weer geslingerd tussen bezorgdheid om Carmen en het heerlijke gevoel van over een ravijn te vliegen en je te voelen als een vogel. Carmen echter blijft de hele “vlucht” krijsen, met wijdopen ogen!  Aan de andere kant aangekomen staat Carmen te trillen. Ze heeft doodsangsten uitgestaan! We worden uit onze superman-outfit gehaald en ik knuffel haar. Wat een kanjer! Ik ben trots op haar.
We staan even in het zonnetje te wachten, tot we door onze chiva worden opgepikt. Jessy, die alles film- en fototechnisch heeft vastgelegd zit ook al in de chiva. En verder gaat de rit. De volgende stop is bij een waterval. Het is een stukje lopen, een wandeling van 20 minuten. Jessy heeft hakken aan en Carmen wil bij haar blijven, lijkt me ook beter voor haar, dus ik ga alleen met de groep. Onze gids doet zijn best om de club een beetje bij elkaar te houden, maar het is nogal druk. Ik besluit om een paar mensen uit mijn groep te onthouden en in hun buurt te blijven: drie jongens, waarvan er één een zwart-rood beblokte bloes draagt, net zo één als Danilo ook heeft, dat is makkelijk te onthouden en natuurlijk de gids. De wandeling is prachtig, echt al een beetje amazone-gebied. Dan komen we bij een hele lange houten hangbrug, die over een ravijn voert. Er mogen niet meer dan 50 mensen op, niet dat ook maar iemand zich daar iets van aantrekt. Het is erg wiebbelig lopen over de brug van houten planken. Maar ook erg leuk. Aan de overkant gaat het pad verder en komen we bij een prachtige waterval. Je kunt er heel dicht bij komen, eigenlijk sta je er direct naast. Met donderend geweld komt de brede stroom met water naar beneden om onderaan als rivier verder door het ravijn te stromen. De naam van deze waterval is: “El Pailon del Diablo” – de ketel van de duivel. En een duivelse ketel vol kolkend water lijkt het inderdaad wel. Ik wil natuurlijk weer helemaal naar beneden lopen en foto’s maken, maar verlies daardoor de rest van de groep. Maakt niet uit, er is maar één weg, dus ik kom ze vanzelf weer tegen. Ik ga de hangbrug weer over en aan de andere kant vind ik de drie jongens weer. Ik probeer ze onopvallend te volgen, maar ze moeten inmiddels toch denken: wat een raar gringa-mens. haha. Never mind. Als ik maar niet verdwaal. Onderweg prachtige vegetatie, die ik met mijn super samsung-s7-edge-carmera vastleg. Ik arriveer weer bij de dames. De maagjes rammelen, ik wil nu eindelijk eens zo’n gebakken banaan, die ze op elke hoek van de straat staan te roosteren en hier dus ook. Jessy en Carmen nemen een maiskolf en we klimmen weer in de chiva, die ons crossend door de bergen met vrolijkheid, harde muziek en in de zonneschijn bij het laatst punt van onze tour brengt: met een kabelbaan van de ene berg naar de andere. Voor mij vandaag de derde keer dat ik een ravijn oversteek. De oude bus rijdt weer richting Baños weer bij ons hotel brengt.
Daarmee is ons bezoek aan Baños helaas ook we. de gids drukt mij een pastic fles gevuld met canelazi en twee plastic shotbekertjes in de hand. We drinken en geven door. Dan brengt de chiva ons weer bij het hotel. Daarmee is ons bezoek aan Baños helaas ook weer teneinde gekomen. We halen onze koffers, betalen de rekening en lopen naar de terminal. We zijn driekwartier te vroeg en ik loop nog in mijn eentje wat winkeltjes af, terwijl de chica’s, spreek Carmen en Jessy, op onze bus zitten te wachten. Als ik terugkom, kunnen we instappen. De meiden zitten naast elkaar en vóór mij, ik kom naast een jonge man te zitten. We komen al snel aan de praat. Hij heet Luiz, is 32 jaar, woont in Banjo en werkt in Quito. Hij is ongetrouwd en woont bij zijn ouders. Dat is hier heel gewoon. We kletsen wel een uur of anderhalf. Maar eigenlijk ben ik heel moe en wil even de oogjes dicht doen. De twee dames voor mij zijn al naar dromenland verdwenen. Ik sukkel ook in slaap. Na drie uur komen we weer in Quito aan en nemen de bus naar huis. Van de trolleyhalte is maar een klein stukje lopen. Dicht bij het appartement is de KFC. We gaan er iets eten, dan naar huis. Ik realiseer me nu, dat het appartementje toch eigenlijk wel heel erg luxe en mooi is, nu ik wat meer te weten gekomen ben over de behuizingen in Ecuador. Fijn om weer thuis te zijn.
We waren eigenlijk van plan geweest om samen met Alejandro vanavond nog naar de Panacillo te gaan. Dat is een berg, die zich midden in de stad bevindt en waar een enorm grote madonna staat te prijken, maar we krijgen Alejandro niet te pakken en eigenlijk ook best wel heel erg vermoeid. We besluiten om er morgen naar toe te gaan en gaan nu ons bedje opzoeken.