Dag 29 (Camino dag 9): Gijon – De magie van reizen vanuit consent: De Camino als organic retreat

OIk ben als eerste wakker om 5:45. Ik ga naar de wc en duik daarna weer mijn bed in. Ik ben niet meer moe, maar wil niet iedereen wakker maken. Als om 6 uur bij iemand de wekker afgaat, besluit ik om toch op te staan en mijn ochtendtoilet te doen. Al snel is iedereen op en ontstaat er een gezellige drukte in de keuken, waar Carmen nog ligt te slapen. Mensen toasten brood en zetten koffie. Ik maak Carmen wakker en nadat we ontbeten en ingepakt hebben, gaan we op weg.

​Al snel begint het te regenen. Niet hard, maar toch genoeg om onze rugzakken te willen beschermen. Ik heb geen hoes voor mijn backpack en span een opengeknipte vuilniszak over mijn tas. Naarmate het harder begint te regenen, moeten we ook onszelf beschermen om niet te nat te worden. We hebben geen regenkleding. Carmen slaat isolatiefolie om zich heen en ik maak een gat in het midden van mijn vuilniszak waar ik mijn hoofd doorheen kan steken. Nu heb ik een poncho die zowel mijzelf als mijn rugzak beschermt. Het is niet koud, dus dat scheelt, maar de paden worden wel glibberig en het is uitkijken geblazen. Mijn voeten worden nat, want ik draag alleen sandalen — wel wandelsandalen met een goed profiel. Carmen pakt twee dikke takken van de grond en prepareert ze met haar scherpe mes tot wandelstokken voor mij. Ik ben er erg blij mee. Als de regen later stopt, zal ik er één achterlaten en met de andere verdergaan ter ondersteuning van mijn linkerbeen, dat me nog steeds wat last bezorgt. Maar vandaag, en zeker met de stokken, gaat het goed. Ook Carmen heeft niet veel last meer van haar enkels.

​We denken het vandaag gemakkelijk tot Villaviciosa te kunnen redden, een goede 21 kilometer. Na een goede nachtrust verwachten we morgen ook de laatste etappe van 30 kilometer naar Gijón te kunnen lopen. Het ontbijt was echter karig, dus als we in Colunga aankomen, duiken we een café in voor een uitgebreid ontbijt. Carmen slaat alvast wat telefoonnummers op van herbergen die ze tijdens het wandelen kan bellen. Daarna lopen we nog even langs de supermarkt. Om kwart voor twaalf lunchen we in een bushokje: fruit en yoghurt met chiazaad.

​Zowel gisteren als vandaag gaan onze gesprekken veel over Nonviolent Communication, een communicatievorm ontwikkeld door Marshall Rosenberg. Geweldloze communicatie is gericht op het verbinden met de ander door eerlijk te uiten wat je voelt en nodig hebt, zonder te oordelen. Door empathisch naar de behoeften van de ander te luisteren, los je conflicten op op een manier die voor beiden werkt. Carmen oefent hier al langer mee dan ik. Tijdens het lopen reflecteren we hierop in onze eigen communicatie en bespreken we hoe ik deze methode in de klas zou kunnen hanteren. Ik neem me voor om me hier nog wat meer in te verdiepen door de podcast van Rosenberg weer op te pakken.

​Het vinden van een slaapplek wil nog niet vlotten. Bij een kerkje komen we een paar Poolse meisjes tegen. Eén van hen vraagt of we iets in haar dagboek willen schrijven. Ze lopen de Camino met een groep van 26 jongeren, verdeeld in kleine clubjes. ’s Avonds ontmoeten ze elkaar weer in een herberg. Ik realiseer me dat door zo’n grote groep zelfs een grotere herberg snel vol zit. Soms vinden ze geen slaapplek en overnachten ze onder de open hemel. Ik vraag het meisje of ze een foto van ons wil maken en daarna trekken we weer verder.

​Carmen blijft ‘nee’ te horen krijgen aan de telefoon. We realiseren ons dat er waarschijnlijk weer een alternatief plan moet komen. Terwijl we door de prachtige omgeving wandelen, sparren we hierover. Het weer is onbetrouwbaar, dus we moeten eigenlijk wel onder een dak slapen. Vroeg opstaan en een goede nachtrust zijn essentieel, zeker als we morgen die lange etappe willen lopen. Wéér bij een kerkje slapen zorgt daar niet voor door de harde ondergrond, en ik heb er ook niet heel veel zin meer in.

​Carmen stelt voor dat ik in een duurder hostel ga slapen — als er al plek is — en dat zij ergens in een hangmat overnacht. Ik denk na. Nee, dat wil ik niet. Ik stel voor om samen naar een duurder hostel te gaan; ik wil best betalen, en als we de volgende dag die lange etappe lopen, sparen we weer een overnachting uit. Maar dat wil zij liever niet. Het gaat haar niet om het geld, maar om het principe. We komen er niet uit. Ik zie de bui al hangen dat we straks in Gijón tegen dezelfde problemen aanlopen.

​Een afspraak op onze gezamenlijke Camino is dat alles in consent moet gebeuren: beide partijen moeten een volmondige ‘ja’ voelen en blij worden van de oplossing. Een compromis of water bij de wijn doen is geen consent. Dus we zitten vast.

​Carmen vraagt om te ‘cirkelen’. Zodra de cirkel is begonnen, komt ze meteen met een nieuw idee: met de bus naar Gijón, bij de Decathlon een tent en luchtbed kopen en een camping zoeken. Ik meen aan haar stem te horen dat ze denkt dat ik dit niks zal vinden, maar in de cirkel is het de bedoeling dat ik haar laat uitpraten. Ze stelt zichzelf de vraag of dit opgeven is. Vanuit welke energie we willen reizen. Ze vraagt zich af of het vanuit zachtheid mag gebeuren, en de reis als een voortzetting van de organic retreat mag voelen. Na haar “Aho” — het teken dat ze klaar is met spreken — deel ik hoe blij dit idee mij maakt. Ik zou morgen best door willen lopen naar Gijón, onze eindbestemming, maar ik ben ook wel klaar met het constante zoeken naar een slaapplaats. Voor mij voelt het niet als opgeven; ik heb dit nooit gezien als een prestatie die volbracht moet worden, maar als ervaren en beleven. Ik voel een duidelijke ‘ja’ bij haar idee. We praten nog even door en er blijkt volledige consent te zijn. Bij dit plan voelen we ons beiden prettig.

​Rond 15:15 komen we bij een huis met een prachtige tuin die volledig is ingericht als rustplek voor pelgrims. Er zijn verschillende zitjes buiten en een overkapping met een klein keukentje, een kraan, magnetron, een grote picknickbank en een automaat met snacks en koud drinken. Ze hebben zelfs 0.0-biertjes. Heerlijk. We proosten op ons plan.

​Er ligt ook een stempel. We zetten hem in ons paspoort. Op de een of andere manier voelt dit als een bevestiging van ons besluit. Als we onze Camino nu eindigen, hebben we toch onze laatste stempel van vandaag gekregen. Ik vind dat bijzonder; deze plek en die ene keer bij het kerkje waren de enige keren onderweg dat je zelf een stempel kon zetten.

​Onder het genot van ons biertje nemen we de details door. Allereerst moet er plek zijn op een camping in Gijón. Dat er een Decathlon is, weten we — zelfs twee: eentje buiten de stad en eentje in het centrum. Ik zoek ondertussen op mijn telefoon naar goedkope tentjes en luchtbedden (€ 25 en € 20). Er blijkt ook een bus van Villaviciosa naar Gijón te gaan. Carmen belt een camping. Bingo! Er is plek, zelfs voor vier nachten. Alles bij elkaar komen we uit op zo’n € 150, maar het geeft vooral de zekerheid van een slaapplek.

​We gaan weer op stap voor de laatste drie kilometer. Als we in Villaviciosa aankomen, rekenen we snel de tijd uit. Op de camping kunnen we tot 21:00 uur inchecken. Decathlon gaat om 20:00 uur dicht. De bus doet er drie kwartier over en vertrekt om 18:00 uur. We hebben een half uur nodig om naar de bushalte te lopen en het is nu 17:15. Dus om dit masterplan te laten werken, hebben we precies 15 minuten speling. En wat blijkt… niks wordt ons in de weg gelegd. Ons plan slaagt cum laude! We realiseren ons dat het te krap zou zijn geweest als we een kwartier later van de picknickplek waren vertrokken of als we een kwartier langer nodig hadden gehad voor ons consent.

​Tijdens het lopen naar de bushalte reflecteren we op onze Camino en hoe we die hebben ervaren. Door onze gesprekken, het organisch laten verlopen van onze reis en van moment tot moment te voelen wat onze behoefte is. Door de cadeautjes te pakken die deze Camino ons geeft op het moment dat ze ze ons geeft: zwemmen in de zee of in de rivier, pootjebaden in de beek, bijkomen op een picknickbankje en tranen laten. En door niet vooruit te boeken terwijl we niet weten wat ons lichaam aan kan en wat we tegenkomen.

​We zijn voor 18:00 uur bij de Decathlon. Er is nog precies één tweepersoonstentje over, maar de luchtbedden zijn alleen verkrijgbaar in 1,40 meter breed. Dat past niet in het tentje. Dan maar een driepersoonstent, al betekent dat meer gewicht — we moeten het immers meeslepen en ik moet het straks mee naar huis nemen. We pakken de doos met het luchtbed uit het schap en hé… daar ligt er toch nog één van 1,20 meter! We doen een high-five en lopen opgetogen naar de kassa.

​Carmens rugzak is groter, dus de spullen gaan bij haar in. Geen idee hoe zwaar die tas nu is, maar hij is loeizwaar. Mijn tas heeft op haar beurt weer wat andere spullen van Carmen overgenomen, dus onze rugzakken zitten bomvol. We worden dan ook flink nagekeken als we met onze bepakking over de boulevard naar de camping lopen. Ik heb mijn wandelstok nog steeds vast. We verwonderen ons erover hoe alles lijkt te lukken als je iets volledig in consent besluit.

​Onderweg op de boulevard gunnen we onszelf nog een ijsje, want we kunnen tot 23:00 uur op de camping terecht. Het blijkt een kleine camping aan zee te zijn met een winkeltje, een cafeetje en een terras. Campers staan aan de buitenkant, tentjes in het midden. We zetten ons tentje op, installeren ons en nemen een heerlijke douche.

​Het begint al donker te worden. We zijn helemaal op en kapot. Onze spieren doen pijn en we hebben geen zin meer om te eten, laat staan om te koken. We gaan voor de tent op een isolatiematje zitten. Ik eet in het donker het laatste restje tortillachips en Carmen wat pistachenootjes. Dan kruipen we in bed. Ik heb het luchtbed vrij hard opgepompt met een pomp die ik bij de bar kon lenen, zodat we elkaar niet wakker maken als we ons omdraaien.

​Ik kan weer niet in slaap komen. Er is rumoer buiten en alles doet zeer, vooral mijn benen en voeten. Uiteindelijk, als het stiller wordt en alleen nog het ruisen van de zee te horen is, val ik in slaap. Dankbaar voor deze onverwachte oplossing, ons nieuwe tentje, dit bed en voor mijn dochter die zachtjes naast me ligt te slapen.