Dag 25 (Camino dag 5); Llanes – Magische Momenten: De Eclips en een Nacht op een Bijzondere Plek

Ik heb afgelopen nacht in het bovenste bed van het stapelbed geslapen. Het was ontzettend warm en benauwd. Iets over zes uur staan we op en nuttigen in de keuken een typisch Spaans ontbijt: koffie en thee met cake en stokbrood. Ik neem thee met cake en een zoet broodje. Wat erin zit, zit erin!

Bij het ontbijt vertel ik Carmen dat ik naar aanleiding van mijn blogs een appje kreeg van een vriendin met de vraag: “Wat is de reden dat het mannelijke en het vrouwelijke in evenwicht moeten zijn?” Carmen en ik praten hier al voor we op pad gaan uitgebreid over door. Zij is hier al wat langer mee bezig; voor mij is het nieuw. Ik heb zelf ervaren dat het gezonde feminiene (vrouwelijke) geen stem krijgt als het kinderlijke masculijne (mannelijke) blijft overheersen. Zodra het gezonde feminiene in mij wél een stem krijgt, ben ik veel liefdevoller naar mezelf en ervaar ik meer innerlijke balans. Voor Carmen betekent die balans een oneindige bron van levensenergie, doordat die energiebronnen elkaar aanvullen in plaats van aanvallen en samen co-creëren.
Inmiddels zijn we de grens over gestoken van Cantabrië naar Asturië. En dat merk je meteen aan het weer: het is hier bijna constant bewolkt maar wel warm, waardoor het erg snel benauwd aanvoelt. Ook vandaag voert de wandeling ons langs oude kerkjes, ruïnes en steile paden, en moeten we trappen beklimmen.

Tijdens het wandelen praten we over de eventuele duur van onze Camino, mede door de frustratie over het feit dat het systeem zo werkt en dat zoveel mensen vooraf boeken. Daardoor voelt de Camino voor ons niet meer organisch; je moet immers racen tegen de klok om op tijd bij het hostel te zijn. Wij willen gewoon zien hoe ver we komen en dán pas iets zoeken. De vraag komt op of ik deze tocht ook alleen zou voortzetten als Carmen zou stoppen. Ik denk even na. Voor mij is dat een ‘nee’. Ik zou het misschien wel kúnnen, maar dan wel met de zekerheid van een slaapplek. Alleen op vakantie gaat me eventjes wel goed af, maar uiteindelijk geef ik toch echt de voorkeur aan gezelschap.
Er ontspint zich een diep gesprek over autonomie, verbinding en authenticiteit. Bij mij staat verbinding duidelijk op nummer één. “Maar gaat dat dan niet ten koste van authenticiteit?” vraagt Carmen.
Ik voel meteen verzet en opstand opkomen, maar tegelijkertijd realiseer ik me ergens dat het waar is. Is dit een nieuwe uitdaging die ik aan moet gaan? En zo ja, wáárom zou ik dat dan willen doen? Het antwoord komt snel en meedogenloos: omdat ik dat stoer vind, omdat ik vrouwen bewonder die dat doen, omdat ik ook zo onafhankelijk wil zijn.
En meteen daagt het inzicht: dát is nou precies dat kinderlijke mannelijke in mezelf! Met die realisatie breekt de feminiene zachtheid door. De tranen stromen. Ik hoef me niet te bewijzen. Ik hoef niet stoer te zijn. Ik mag liefdevol kijken naar de stappen die ik onderneem en al ondernomen heb. De tranen blijven komen en Carmen steunt me vanuit een innerlijke rust door stil te zijn en te luisteren.
We komen weer bij de zee terecht. Het is warm en bewolkt. We voelen niet echt de behoefte om te zwemmen, maar eten op de rotsen bij de zee een bakje yoghurt dat we onderweg in een winkel hebben gekocht, met ons eigen chiazaad erbij.

Als we onze weg vervolgen, komen we vier vrouwen tegen die vannacht in dezelfde herberg sliepen. Ik vraag of zij al een slaapplek hebben voor komende nacht. Dat hebben ze: gereserveerd voor best wel veel geld. Het is enorm druk op de route, vooral door de aankomende zonsverduistering en lokale dorpsfeesten. De verwachting is dat het pas na de 15e wat rustiger wordt.
We wandelen door een heuvelachtig landschap vol witte rotsblokken; het doet wat aan Schotland of Ierland denken. Aan onze rechterkant is de zee af en toe tussen de heuvels door duidelijk zichtbaar. We lunchen aan een picknicktafel en Carmen doet even een dutje.

Via internet lukt het ons om een hostel te reserveren, maar het kost €60 per persoon voor een simpel stapelbed. Ik twijfel enorm. Ik vind het echt veel te veel geld voor een stapelbed; het is het simpelweg niet waard. Carmen vindt dat dit niet in lijn is met de bedoeling van een pelgrimstocht en ik vind het grenzen aan uitbuiting. Dit klopt niet met waar de Camino voor staat. We nemen een besluit: we annuleren de overnachting en besluiten om dan maar in de natuur te slapen.
Carmen heeft op internet nog een herberg gevonden die officieel gesloten is, maar we willen onderzoeken of er misschien toch een mogelijkheid is.

We lopen door een prachtige boslaan met aan de rechterkant weilanden en aan weerskanten van het pad heerlijk geurende bloemen. Ondertussen kijken we goed om ons heen naar een geschikte kampeerplek, voor het geval het bij die gesloten herberg op niets uitloopt.
Eenmaal daar zijn er wel mensen aanwezig. Carmen spreekt ze aan, maar de herberg blijkt inderdaad gesloten en wordt momenteel gebruikt voor jeugdkampen. De herberg ligt aan een kruispunt. We gaan op een bankje zitten overleggen. Afgesproken wordt dat ik met de zware rugzakken bij het bankje blijf wachten, terwijl Carmen de omgeving gaat scouten voor een slaapplek.
Ik zit te wachten. Er komt een vrachtwagen langs die een container plaatst, weer wegrijdt en ergens een nieuwe ophaalt. Er rijden ook diverse auto’s voorbij die allemaal een grote stofwolk opwerpen. Ik begin me vies en stoffig te voelen. “Potentiële plek gevonden,” sms’t Carmen. “Op zoek naar een betere.”
Even later komt ze terug. Er is nog een derde pad dat we nog niet onderzocht hebben. Ik ben het wachten in het stof spuugzat, dus we lopen er samen in.

Het pad leidt ons naar een oud kerkje. Op het grasveldje voor de kerk zitten vier jonge mensen: drie mannen en een vrouw. Pelgrims, net als wij. Hun tassen en spullen liggen in het overdekte portiekje op de stenen bankjes. Het zijn Fransen. We vertellen dat we een slaapplek zoeken en zij geven aan dat zij in het portiek gaan slapen. “Jullie mogen er wel bij hoor,” bieden ze gastvrij aan.
We lopen voor de zekerheid nog even rond het kerkje. Er is een hellend grasveld met bomen waar we kijken of we onze eigen ‘tent’ kunnen maken van de hangmat en de klamboe. Het terrein is echter te steil, dus besluiten we ons onderkomen in het portiekje op te bouwen. Wij mogen aan de linkerkant liggen, zij leggen hun matjes aan de rechterkant.
Ze vertellen ons ook dat ze een fantastische plek weten om de zonsverduistering te bekijken. In deze streek zal de zon namelijk wél volledig verduisterd worden—meteen de verklaring waarom alle bedden in de regio volgeboekt of onbetaalbaar zijn!

Nadat we samen een beetje yoga hebben gedaan, lopen we omhoog de berg op met de Fransen. Het is maar een kort stukje wandelen. Eenmaal boven ontvouwt zich een magnifiek uitzicht over de zee en de stad Llanes. Onbeschrijflijk mooi!
We zijn wat aan de vroege kant, dus we wachten een uurtje. En wanneer het zover is, is het puur magisch. Omdat het bewolkt is, is de zon te zien als een brede, lichte streep aan de horizon boven de zee. Die streep wordt langzaam steeds smaller… totdat hij ten slotte volledig verdwijnt.

Carmen en ik houden elkaar stevig aan de arm vast. Ik krijg kippenvel en een diepe tinteling trekt door mijn hele lichaam. Binnen drie minuten is het spektakel voorbij. We blijven nog een hele poos stil nagenieten voordat we de berg weer af zakken.
Achter het kerkje ‘douchen’ we ons door water uit een fles over elkaars lichaam te laten lopen. Daarna kruipen we in ons tentje.
Ik realiseer me dat ik blij ben met deze plek. Straks op dat bankje, toen ik zat te wachten in het stof, voelde ik hoe groot deze uitdaging voor mij was: wildkamperen zonder dak boven je hoofd in de wildernis. Maar deze plek voelt gewoon wel goed. We zijn niet alleen, er is een dak boven ons hoofd en we hebben zelfs onze klamboe om ons heen hangen.
Omdat we alleen onze dunne isolatiematjes bij ons hebben, is de stenen vloer ontzettend hard en krijg ik al snel last van mijn heupen en billen als ik lig. Ik vraag me af of ik morgen überhaupt kan lopen

Ik vind het nog steeds spannend, maar ondanks dat voel ik me comfortabel en gerust op deze plek. Het thema van vandaag—het in balans zijn van het mannelijke en het vrouwelijke—vindt aan het einde van deze bijzondere dag zijn afsluiting doordat we samen met drie mannen en drie vrouwen de nacht ingaan.