Dag 13: Ergens in Portugal, Tomar – Van Tempeliers tot innerlijke balans

We ontbijten om 08:00 uur en hebben daarna een cirkel. Deze cirkel maakt ons weer bewust van hoe makkelijk het is om af te dwalen van je gevoel in het ‘nu’ naar wat we denken, maar ook hoe snel we op elkaar reageren.

​Vandaag gaan Rudrigo en Leigh een auto kopen. Na de cirkel delen we aan de ontbijttafel nog wat informatie met Leigh die we gisteren over de eigenaar van de auto hebben gekregen. Leigh spreekt uit dat het voor hem niet fijn voelt om over anderen te praten. We kunnen het daar helemaal mee eens zijn en staken ons gesprek. De open manier waarop we in onze kleine community feedback geven en ontvangen, geeft een heel goed gevoel.

​We vertrekken naar Tomar en willen eerst naar de markt om groente en fruit te halen. Als we de auto uitstappen, loopt net Pedro voorbij—de jongeman die eergisteren bij ons was. Dat is best bijzonder, want Tomar is geen kleine stad. Samen wandelen we naar de markt.

​Nadat we onze boodschappen hebben gedaan, gaan Rudrigo en Leigh de overschrijving van de auto regelen. Ik loop ondertussen naar het kasteel van de Tempeliers. Tomar is sinds de 12e eeuw de hoofdvestiging van de Tempeliers in Portugal geweest. Toen de orde overal opgelost moest worden, heeft de koning van Portugal zich daartegen verzet en de orde simpelweg een andere naam gegeven. Het complex is immens en prachtig. Ik koop een ticket en loop naar binnen. Helaas zijn er veel restauratiewerkzaamheden, maar ik ben wel heel blij dat ik gegaan ben.

​Net als ik eraan denk om weer te gaan, krijg ik een appje van Rudrigo. Hij denkt met een half uur klaar te zijn en vraagt me om naar de auto te komen. Waar zou ik die vinden? Het is nog best een stuk lopen. Het lukt me op 170 meter na. Dan weet ik het even niet meer. Ik herinner me gelukkig dat we voor “Willi’s Bar” hebben geparkeerd en loop zo het laatste stukje. Ik ben trots dat ik de weg teruggevonden heb.

​We doen nog snel boodschappen bij de Lidl, zetten Leigh af bij zijn pas gekochte auto en rijden apart terug naar huis. Ik ben doodop, maar maak thuis nog wel een salade en neem een douche. Ik ga met Rudrigo niet meer mee naar de rivier; ik heb genoeg gewandeld voor vandaag.

​’s Avonds doen we met z’n drieën een sessie waarin we op mijn verzoek onderzoeken in hoeverre het feminiene en het masculiene in mij in balans zijn. Het wordt een intensieve sessie die bij mij verdriet, maar ook heel veel inzicht teweegbrengt. Na afloop kan ik moeilijk in slaap komen omdat ik erover na blijf denken.