Dag 11: Ergens in Portugal – Volle maanduik

Om 06:30 uur word ik wakker en moet ik naar de wc. Omdat er in de yurt geen toilet is, loop ik naar het gastenverblijf en besluit om daarna maar direct op te blijven.

​Rond 08:30 uur zitten we in de keuken te wachten op Pedro en Henry, die vandaag op bezoek komen. Pedro is een jonge Portugese man die Rudrigo kent, en Henry is een oude bekende. Als ze arriveren, beginnen we samen met een cirkel en maken we daarna een wandeling over het terrein.

​Tijdens de lunch ontstaat er een heel gesprek over de Bijbel. Henry is inmiddels alweer naar huis, maar Pedro is katholiek opgevoed en heeft op een gegeven moment de kerk en de Bijbel de rug toegekeerd—net als ik. Hij weet er veel van af en heeft een heel andere kijk op de Bijbel dan ik. Ik ben het niet met hem eens, maar ik zie de mogelijkheden van zijn visie wel.

’s Middags lopen Rudrigo, Pedro en ik in de hitte naar de rivier om te zwemmen. Mijn energie is erg laag; ik heb slecht geslapen en het is ontzettend warm. Leigh zou later met zijn busje komen omdat hij last heeft van zijn enkel en niet te veel wil lopen. Dat komt mooi uit, want dan kan ik met hem mee terugrijden—de weg terug gaat voornamelijk bergopwaarts en is een stuk zwaarder dan de heenweg.

​Als we willen teruggaan, is Leigh er echter nog niet. Ik moet kiezen: wachten of toch alvast lopen. Ik besluit te gaan lopen, maar niet via het steile “geitenpad” met de twee mannen; ik pak gewoon de verharde weg. Belbel en Honey lopen voor mij uit de straat op. Belbel is al ver vooruit. Ik roep ze terug en breng Honey naar de afslag. Ze blijft weifelend zitten, alsof ze wil zeggen: “Maar je moet toch niet alleen lopen?” Ik loop een stukje het smalle paadje op en uiteindelijk verdwijnt ze achter de mannen aan. Daarna breng ik ook Belbel op dezelfde manier naar de juiste route.

​Eenmaal thuis ga ik op de bovenzaal oorbellen maken en haken. Ik ben echt op, en het doet me goed om even lekker rustig voor mezelf bezig te zijn. De wandeling bergopwaarts in de zengende zon heeft me helemaal leeggezogen.

​Als Rudrigo om 21:00 uur oppert om weer naar de rivier te gaan voor een volle maanduik, wil ik eerst passen. Maar als hij vertelt dat Sofia en Thorsten (die ik nog niet eerder heb ontmoet) er ook zijn en mij met de auto het grootste stuk terug willen brengen, stem ik toch in.

​De wandeling gaat verrassend goed. In de aangename avondkoelte lijkt mijn energie weer helemaal terug te zijn. Aan het einde van het bospad, net voor de kruising met de straat, komen we Leigh tegen in zijn busje. Hij rijdt ook naar het strand, maar ik wil in ieder geval de heenweg lopen.

​Als Rudrigo en ik aankomen, liggen de anderen al in het water. De volle maan is goed te zien en verlicht het dorp aan de overkant; een magisch gezicht. Zover ik me kan herinneren heb ik nog nooit een nachtduik gedaan, maar het is verrassend fijn, al is het ook wel een beetje een uitdaging. Ik ben trots op mezelf.

Na het zwemmen nemen Sofia en Thorsten afscheid. Wij gaan op een kleed zitten voor een cirkel. De volle maan nodigt uit om iets achter te laten, vertelt Rudrigo; de nieuwe maan brengt straks weer iets nieuws. We denken na over wat we willen loslaten. Ik weet het meteen. De discussie met Pedro van vanmiddag was niet voor niets geweest: ik spreek de intentie uit om mijn uit de hand gelopen hobby—het onderzoeken van de Bijbel en het online discussiëren op Facebook—los te laten. Niet omdat ik magische krachten toeken aan de maan, maar omdat dit een mooi moment is om deze verslaving te laten gaan.

​Met Tink, Pipoquina en Leigh rijd ik in het busje mee terug naar huis; Rudrigo loopt terug. Belbel, die we een poos niet hadden gezien, komt ons bij aankomst vrolijk tegemoet springen. Ik neem nog een douche in het gastenverblijf en duik daarna heerlijk voldaan mijn bed in.