Dag 9 – Ergens in Portugal: Vertrouwen op het pad

We ontbijten en cirkelen om 8:30 uur. Rudrigo wil graag vroeg boodschappen doen en Leigh en ik gaan mee. Het is een rit van 15 kilometer naar de supermarkt in Ferreira do Zêzere. Eenmaal daar gaan we eerst langs de garage waar het oude camperbusje staat dat Sophia aan Leigh cadeau heeft gedaan. Rudrigo en ik rijden door met Pipoquina om in een rap tempo boodschappen te doen.

​Ineens staat er een bekende voor me in de supermarkt: Leigh! Hij blijkt een probleem te hebben. Hij is met een slechte, bijna lege accu het kleine stukje van de garage naar de supermarkt gereden en de motor start nu niet meer. Het is heel druk op de parkeerplaats en onze camper staat een heel eind verderop. We wachten tot de auto naast Leighs busje weggaat, maar dat duurt even. Aan de linkerkant komt wel een plek vrij, maar daarvoor zijn onze startkabels te kort.

Dan parkeert er een oude truck met een vader en zoon. Rudrigo vraagt of zij willen helpen. We duwen het oude busje van Leigh achterwaarts het vak uit, waarna de vader zijn truck op de lege plek manoeuvreert. Vervolgens duwen we het busje in het vak er vlak naast. Zo kunnen de startkabels tussen beide motoren worden aangesloten en krijgt Leigh de bus weer aan de praat. Hij rijdt meteen weg richting huis. Ook wij lopen naar onze auto, laden de boodschappen in en vertrekken. Onderweg zien we Leighs busje weer bij een tankstation staan. Is hij weer stilgevallen? Nee gelukkig, hij moest alleen tanken!

​Om 13:00 uur lunchen we. Daarna chill ik op de veranda en zet ik mijn Polarsteps-posts om naar mijn blog op de website. Dat kost me behoorlijk wat tijd, maar tegen de avond heb ik het af. Tussendoor neemt Rudrigo met mij sessie 6 van zijn presentatie Het Authentieke Pad door. Leigh en Sophia nemen ook deel. Ik ben een jaar geleden met deze sessies begonnen toen ik hier was, en een aantal hebben we gedurende het jaar online gedaan. Het huiswerk van deze sessie is: schrijf eens op wat je zou doen als je qua geld alles kon doen wat je wilt. Ik houd niet zo van dit soort opdrachten, maar ik wil het toch doen en besluit er een mindmap van te maken om later met de anderen te delen.

​Wanneer we na de sessie uit de bovenzaal naar beneden komen, staat er een heel fijne verrassing op ons te wachten: Honey, de hond van de buren, is weer terug! Ze staat onderaan de trap enthousiast te kwispelen.

Dan is er nog iets wat ik graag wil delen op deze blog. Eergisteren heb ik met Carmen gebeeldbeld. Zij is op dit moment onderweg naar Spanje om de Rainbow Gathering van augustus voor te bereiden. Het is nog niet bekend waar die precies plaats zal vinden. Tot de 30e is Carmen bereikbaar en geeft ze me de locatie door zodra die bekend is. Daarna vertrekt ze naar die plek en is ze niet meer bereikbaar. We proberen vooraf een tijdstip en plek af te spreken waar we elkaar ontmoeten als ik die kant op kom. Hoe dat precies zal lukken zonder verbinding, is nog maar de vraag — daar mag ik simpelweg op vertrouwen.

Ook de reis er naartoe zal zwaarder worden dan ik dacht. Het wordt een lange tocht met overstappen en slepen met zware spullen. Het thema ‘mijn weg vinden’ blijft blijkbaar een grote rol spelen tijdens deze trip, en überhaupt in deze fase van mijn leven.