Dag 23 (Camino dag 3): Comillas – Balans tussen vertrouwen en verantwoordelijkheid

De wekker gaat om 06:00 uur, maar ik snooze nog een keertje. Om 06:15 uur staan we op, we wassen ons, poetsen onze tanden en pakken onze rugzakken in. Gisteravond zei Carmen al dat ze wat last van haar buik had, maar nu krijgt ze plotseling erg heftige buikkrampen en buikloop.

​We praten met elkaar over de afweging tussen vertrouwen en verantwoordelijkheid. We kunnen wel gewoon op pad gaan en erop vertrouwen dat alles goed komt, maar dan vergeten we onze verantwoordelijkheid te nemen. Verantwoordelijkheid nemen wil in dit geval zeggen dat we wél goed voorbereid op pad gaan. Daarom besluiten we om het nog even tot 10:00 uur af te wachten.

​We sturen Elena, de mevrouw van het pension, een WhatsAppje om te vragen hoe laat de check-out is en of we eventueel een dag langer kunnen blijven. Carmen kruipt meteen weer in bed. Terwijl zij ligt te slapen, schrijf ik mijn blog van gisteren.

​Om 10:00 uur heeft Elena teruggeappt: we kunnen gelukkig blijven, en ze biedt aan om kruidenthee voor Carmen te brengen. De buikkrampen komen weliswaar met grotere tussenpozen, maar ze blijven erg heftig.

​We lopen even naar de VVV, zo’n 80 meter verderop, om een stempel voor ons pelgrimspaspoort te halen en gaan daarna op een bankje in de zon zitten. Ik ga op zoek naar tomaten en vind al snel een supermarkt dichtbij—goed om te weten voor straks. We eten het brood en de komkommer van gisteren op met een verse tomaat. Carmen slaat de geitenkaas met tegenzin over, want we weten niet zeker of de krampen daar misschien van komen. Het is een fijn gegeven dat ze zich verder niet ziek voelt, maar ook op het bankje moet ze af en toe kreunen van de pijn.

​Het is duidelijk: we kunnen vandaag definitief niet lopen. Carmen besluit om de rest van de dag echt te gaan rusten, zodat ze morgen hopelijk weer fit is. De tranen springen haar in de ogen van teleurstelling, maar we weten allebei dat dit op dit moment het enige juiste besluit is. De rest van de dag blijft ze op bed liggen.

​Ik doe een powernap en ga daarna in mijn eentje het stadje in om wat rond te struinen. Ik haal wat te knabbelen en te drinken en ga op een bankje zitten op een plein met een fontein. Ik merk dat ik me begin te vervelen. Wat mis ik mijn haak- en breiwerk op dit soort momenten! Dat is in de dozen naar huis gegaan om gewicht en ruimte te sparen. Ik ben al een tijdje op zoek naar een winkel die garen en haaknaalden verkoopt. Daarom zit ik hier te wachten tot het 16:00 uur is en het kleine warenhuis opent. Maar wanneer de deuren opengaan en ik naar binnen loop, blijkt ook daar helaas niets te liggen.

​We vermoeden inmiddels dat Carmen gisteren iets verkeerds heeft gegeten of dat iets niet goed is gevallen. Onze gedachten gaan uit naar de rauwmelkse geitenkaas van de markt, zeker omdat Carmen als baby ook al last had van lactose-intolerantie.

​Ik loop terug naar het pension en vind Carmen wakker op de kamer. We besluiten om samen nog even het stadje in te gaan voor een kleine hap eten. Via internet heeft Carmen een erg leuk foodtruck-restaurantje gevonden. Het ligt net buiten het drukke centrum en is bereikbaar via een stenen trap naar beneden.

​De plek heeft een bijzondere sfeer: het lijkt wel alsof hier ooit een huis heeft gestaan. Nu staan er tafels en stoelen op het grind en staat er een zeecontainer die is omgetoverd tot een gezellige foodtruck waar je eten en drinken kunt bestellen. Daarnaast staat een grote barbecue waar heerlijke geuren vanaf komen, en aan de overkant bevindt zich nog een klein hutje voor drankjes. In de schaduw zitten mensen gezellig te kaarten.

​Ik haal twee alcoholvrije biertjes en we kiezen wat kleins uit om te eten: verse guacamole met tortillachips en wat patatjes. Het smaakt heerlijk, de plek heeft een ontzettend fijne vibe en we genieten er echt even van.

​Na het eten wil ik nog even het stadje in—misschien neem ik wel een ijsje. Voor Carmen is dat nu sowieso beter om over te slaan. Carmen wil liever naar een parkje om te chillen. Ik sluit aan in de lange rij bij de ijssalon. Ik ben bijna aan de beurt als Carmen me opbelt: ze moet heel dringend naar de wc, maar ik heb de sleutel van de kamer!

“Ik kom eraan!” zeg ik. Ik verlaat de rij en kom precies tegelijk met Carmen aan bij het pension. Ach, denk ik bij mezelf, misschien maar beter ook dat ik geen ijsje heb gegeten.

​We besluiten vroeg naar bed te gaan. Ik loop nog snel even naar de supermarkt om wat water te halen. De rijen voor de kassa die je hier in Spanje aantreft, zijn vergeleken met Nederland echt ongekend lang!

​Eenmaal weer ‘thuis’ in het pension neem ik een lekkere douche en schrijf ik mijn blog. Na een afsluitende cirkel gaan we slapen. Hopelijk kunnen we morgen weer vol goede moed verder wandelen!