Dag 19: Leon – Hoeden, de Camino en de fontein

Om 6:10 uur in de ochtend arriveren we bij de internationale hub. Hier moet ik overstappen. Iedereen heeft een voucher gekregen voor een gratis ontbijt, dus iedereen stapt uit. Ineens hoor ik de chauffeur mijn naam roepen: “Manon, Manon!” Ik loop naar hem toe. Hij wijst naar een bus die direct naast de onze staat en waar ‘Lyon’ op staat. Nee, die moet ik niet hebben! Ik moet naar Leon. Een oud mannetje heeft de verwarring door en praat tegen hem, al versta ik er niets van. Er komt een vrouw bij die Engels spreekt. Ik zeg tegen haar dat ik niet in die bus moet zitten. “Nee,” zegt ze, “je moet naar Leon, niet naar Lyon.” Juist! De bus vertrekt al over een uur, wat sneller is dan op het schema staat. Maar goed, ik mag mijn bagage pakken, ga naar de wc en ontbijt rustig. Weer ben ik de enige die een andere kant op moet; mijn eigen weg vinden blijft blijkbaar het thema van deze reis.

​Dan volgt de tweede en laatste bus—een korte rit van ongeveer twee uur. Ik dommel bijna de hele weg in slaap. Kort nadat ik ben aangekomen in Leon, arriveert ook Carmen. Heerlijk om haar weer een knuffel te geven! Voor ons beiden komt dit plan om de Camino te gaan lopen totaal onverwacht en we hebben ons niet voorbereid. We hebben ook veel te veel spullen en veel te zware tassen bij ons, omdat we oorspronkelijk op één vaste plek zouden verblijven.

​Omdat we nog niet in onze kamer kunnen, gaan we eerst brunchen in een gezellig cafeetje en kletsen we lekker bij. Daarna slenteren we door de straatjes van Leon en komen we langs een hoedenwinkel. Carmen wil eigenlijk wel graag een hoed. We zien een hele leuke die haar perfect staat. Ook ik wil wel een hoed, al is het voor mij even zoeken. Een ronde hoed met een wit lint en een donkere hoed met een zwart lint halen de eindselectie. Een van de andere aanwezige dames vindt de witte mooi, maar ik neig naar de zwarte. Is dit de keuze tussen het feminiene en het masculiene, en moet ik voor het feminiene de witte kiezen? Nee, ik wil gewoon de zwarte.

​De verkoopster, een super sympathieke oudere vrouw, vindt dat de hoed Carmen zo prachtig staat dat ze een foto van ons wil maken voor op Instagram. Een andere dame merkt op dat de zwarte hoed heel mooi bij mijn kleren past—Gracias! Er ontstaat ook nog een leuk gesprek met een Argentijnse dame. We poseren samen en de verkoopster schrijft op haar briefje wat er bij de foto op Instagram komt te staan: Mama e hija de Holanda, Camino. We krijgen haar Instagram-adres mee. Opgetogen over de leuke ontmoetingen en erg blij met onze nieuwe hoeden verlaten we de winkel.

​Ik ga op een terrasje een drankje bestellen en blijf achter met alle spullen, terwijl Carmen haar rugzak leegmaakt en de spullen gaat ophalen die ze ergens anders had achtergelaten. Daarna zoeken we in de kamer alle spullen uit die we per se mee willen nemen op de Camino. De overige spullen willen we in dozen naar huis sturen. Carmen gaat op missie om kartonnen dozen te regelen en ik maak ondertussen een salade. De rest van de avond zijn we bezig met het regelen van de verzending van de pakketten en lopen we naar een copyshop om de verzendlabels uit te printen.

​Daarna kopen we een ijsje en eten dat op een stenen bankje in een klein parkje op. We doen nog een cirkel. Carmen vertelt over De Fontein, het boek dat de systemische relaties binnen families beschrijft—tussen grootouders, ouders, kinderen en overige familieleden. Als ik naar links kijk, realiseer ik me ineens dat er midden in het park een fontein staat met twee bakken!

​’s Avonds in bed krijgen we de slappe lach omdat ik “postkantoor” niet normaal uit mijn woorden krijg omdat ik mijn bitje in heb. Uiteindelijk is het al 24:00 uur voordat we in slaap vallen.