Dag 15: Ergens in Portugal – Een pas op de plaats

Als ik wakker word, voel ik de spieren in mijn rug. Ik heb niet super goed geslapen en ben vaak wakker geweest. Omdat ik niet veel zin heb in eten, besluit ik te vasten. Rudrigo en Leigh doen mee. We gaan het vandaag rustig aan doen.
In de loop van de dag wordt mijn behoefte aan voedsel echter steeds groter en zakt mijn energiepeil weg. Rudrigo en Leigh lijken daar vreemd genoeg geen last van te hebben. Ik heb wel vaker gevast—ik probeer het eigenlijk elke week te doen, wat niet altijd lukt—maar telkens loop ik tegen dit grote tekort aan energie op. Het voelt bijna als ontwenningsverschijnselen. Is het eten van suiker en koolhydraten misschien een verslaving die ik ook moet loslaten? Ik word er een beetje moedeloos van.

Rond het middaguur doen we de zevende en laatste sessie van “The Hero’s Journey”. Het is frappant hoe de dingen die mij op dit moment bezighouden zo precies in lijn liggen met de inhoud van deze sessies.

In de ochtend had ik al oorbellen gemaakt, en de rest van de dag klungel ik maar wat aan: een beetje lezen, een beetje haken, een beetje breien, maar vooral erg moe zijn. Het voelt niet fijn en weinig bevredigend na zo’n actieve dag als gisteren. Ik ben simpelweg helemaal op.

Voor we naar bed gaan, trekken we ieder een kaart. Moment to Moment is de kaart die ik trek. De afbeelding toont een vrouw die balancerend van steen naar steen stapt. Heel toepasselijk voor gisteren, met de klim langs de watervallen en het stappen van rots naar rots, maar net zo goed voor vandaag. Gewoon niet de energie hebben om verder te kijken dan het huidige moment.
Na een online cirkel met Sofia om 21:00 uur lig ik in bed. Ik ben erg blij als ik mijn ogen eindelijk kan sluiten.