Dag 16: Ergens in Portugal – Muren van een ruïne, tranen op de veranda

Vandaag gaan we bij Henry helpen. Elke maandagochtend nodigt hij mensen uit om te komen helpen bij het bouwen van zijn huis, of gewoon om er voor de gezelligheid bij te zijn. Henry is een oudere man die getrouwd is met een Duitse vrouw, maar zij is momenteel in Duitsland. Dit is de derde keer dat ik Henry ontmoet en het voelt al vertrouwd; we begroeten elkaar met een warme knuffel. Ik kom bekenden tegen van de cirkel en de potluck van vorige week—en ook van vorig jaar—en ontmoet weer nieuwe mensen.

​Het ‘huis’ is een ruïne. Er staan letterlijk nog drie muren. Tussen die muren is een partytent gezet met zitgelegenheid en een tafel waar we koffie en thee kunnen pakken. Henry heeft heerlijke muffins gebakken. Omdat ik vandaag niet meer vast, geniet ik van de lekkernij. De muren wijzen op een oud huisje; aan de bevestigingen te zien hebben er in het gedeelte waar wij zitten ogenschijnlijk ooit dieren gestaan.

​Rudrigo helpt met het afbreken van de restanten van de vierde muur, die al ingestort is. De andere muren blijven staan. Met verbazing kijk ik naar de bouwval en naar wat er allemaal nog moet gebeuren. Wat een werk! Ik heb veel bewondering voor de mensen die hieraan beginnen, en ik moet bekennen dat de plek ontzettend mooi is. Leigh gaat een muur aan de achterkant van de schuur repareren. Ik blijf ondertussen gezellig kletsen onder de partytent.

Als we weer thuis zijn, gaan Rudrigo en ik de lunch bereiden. Rudrigo zet muziek op en ik kom in een heel deprimerende stemming terecht; de muziek maakt het eigenlijk nog erger. Ik heb dit eigenlijk nooit en weet niet waar het vandaan komt. Onder het eten vertel ik het aan Rudrigo.”Wat heb je nodig?” vraagt hij.Ik wil zeggen dat ik wil huilen, maar de tranen komen al. Rudrigo laat me rustig begaan. We weten beiden dat als er behoefte is aan troost of een knuffel, ik dat vanzelf wel aangeef.

​Uiteindelijk ga ik met een zwaar hart in de luie stoel op de veranda zitten. Cookie de kat komt op mijn schoot zitten, alsof hij mijn verdriet voelt. Ik vind het fijn om het zachte beestje op mijn schoot te hebben. Zo kijk ik huilend uit over de bergen en probeer te achterhalen waar deze somberheid vandaan komt, maar het mag er ook gewoon zijn. Ik maak me wel wat zorgen om Carmen, die nu bij de plek van de Rainbow Gathering is waar ze geen bereik heeft. Eergisteren vertelde ze me dat ze daar gaat kijken of ze überhaupt nog wel wil gaan. En ik vind het jammer om binnenkort van deze plek weg te gaan, maar dat voelt niet als de echte reden om zo depri te zijn. Wel merk ik dat ik hoop dat Carmen besluit om niet naar de gathering te gaan.

​In de loop van de avond voel ik me iets beter, al blijft het zware gevoel op de achtergrond sluimeren. Ik ga laat slapen; ik doe nog wat spelletjes op mijn mobiel tot middernacht en val daarna gelukkig vrij snel in slaap.