Dag 3: Ergens in Portugal

Vandaag staat de langste rit tot nu toe op het programma: een busreis van San Sebastián via Lissabon naar Coimbra, waar ik na ruim 14 uur reizen zal worden opgepikt.
Op het busstation in San Sebastián is het meteen even puzzelen. Pas een kwartier voor vertrek verschijnt perron 12 op het bord, maar beneden zie ik alleen de letters A, B en C. Na wat heen en weer geloop en een roltrap op en neer, wijzen een paar jongeren me op de nummers die hoog boven de letters hangen. Net vijf minuten voor vertrek stap ik de bus in. Oef!

De reis verloopt gelukkig heel voorspoedig. Met twee stoelen voor mezelf, mijn haak- en breiwerk en een goed boek vliegt de tijd voorbij.

En af en toe een stop om iets te eten. 

Als de avond valt, kom ik aan op een donker busstation in Coimbra. Mijn backpack ligt zo diep in de bagageruimte dat ik er bijna in moet kruipen. “Kan ik helpen?” klinkt het ineens achter me. Rudrigo! Samen met Leigh — die ik tot nu toe alleen van Zoom ken — staat hij me op te wachten. Na een warme begroeting stappen we met z’n drieën voorin het busje. Sophia wacht thuis op ons.
Tijdens de rit naar het huis kletsen we honderduit en vertellen we Leigh hoe Rudrigo en mijn paden elkaar ooit doorkruisten. Eenmaal aangekomen wil ik weten waar ik kan slapen. Het gastenverblijf blijkt beschikbaar te zijn. We brengen mijn spullen daar naartoe en komen daarna samen in de bovenzaal voor een warme welkomscirkel.
We delen met elkaar: “How is it to be me right here right now? What did work for me and what do I require?” Iedereen krijgt de volle ruimte en aandacht om te spreken zonder onderbroken te worden. Een prachtig, verstild moment na zo’n lange reisdag. Na de cirkel wensen we elkaar een goede nachtrust en zoeken we ons bed op.