Dag 2 – San Sebastian

Om 9:00 uur moet ik weer bij de bushalte zijn om mijn reis voort te zetten. Omdat ik vermoed dat de achterdeur van het hotel een kortere route is, vraag ik het voor de zekerheid even na bij de receptie. Zowel de receptioniste als de schoonmaakster beweren bij hoog en bij laag dat ik echt de voordeur moet nemen om bij de bushalte te komen. Hoewel ik twijfel, denk ik: “Vooruit, in het ergste geval loop ik een klein stukje om.” Met zo’n 16 bij je telt immers elke meter.
En ja hoor: eenmaal buiten kom ik precies uit op het punt waar ik via de achteruitgang ook zou zijn beland! Zie je wel. Meteen weer zo’n mooi lesje voor mezelf: als mijn intuïtie of eigen kennis iets zegt, moet ik daar gewoon op vertrouwen en niet zomaar iedereen volgen.
Toch blijft die twijfel onderweg soms hardnekkig. Ondanks dat het een kort stukje is, twijfel ik op weg naar de halte weer even of ik wel goed loop. Maar ik kom keurig op tijd aan.

Met de Flixbus reis ik van Orleans naar Bayonne, waar ik moet overstappen. Ik heb oorspronkelijk ruim anderhalf uur overstaptijd, maar door drie kwartier vertraging wordt het wachten nog langer. Gelukkig vind ik aan de kade langs de rivier een fijn picknickbankje. Met een heerlijk briesje is het daar prima toeven om even rustig te ‘breien’.
Een kwartier voordat de bus komt, loop ik naar de halte. Er staan al wat mensen te wachten, maar de bus komt maar niet. Tien minuten verstrijken, twintig… de vertraging loopt op tot bijna een half uur. Ik vraag aan twee jonge vrouwen of zij ook op de bus naar San Sebastián wachten, maar zij blijken naar Parijs te gaan. Ook een jonge man die ik vraag blijkt naar Parijs te gaan. Wéér slaat de twijfel toe. In mijn hoofd ontstaat meteen een heel scenario: Sta ik wel goed? Kom ik hier nog wel weg? Maar een snelle blik in de app bevestigt dat ik gewoon op de juiste plek sta. En inderdaad: Daar komt mijn bus rustig aanrijden.
Vanuit Bayonne rijd ik door naar San Sebastián. Door de opgelopen vertraging kom ik pas rond 21:30 uur aan en begint het al te schemeren.

Na een korte wandeling van zes minuten kom ik aan bij het hostel. Na even zoeken vind ik het sleutelkastje om mezelf via een pincode binnen te laten. Via het halletje en een bordje ‘Sleeping area’ voert nog een pincode me naar de grote slaapzaal met wel meer dan 30 bedden.
Op mijn casita (nummer 6, lekker voorin de zaal) plakt een Post-it met mijn naam: Manon. Het hokje ziet er supermooi uit, ik ben er helemaal content mee! Boven mij ligt al iemand te slapen, te zien aan de schoenen bij het trapje. Beneden bij de douches en de keuken vind ik een ruime locker voor mijn spullen.
Nadat ik mijn tas heb weggezet, ga ik nog even de stad in voor wat eten. De terrasjes zitten vol met mensen aan de wijn en tapas, maar ik voel er niet veel voor om zo laat nog uitgebreid te gaan zitten. Wel wil ik per se het beroemde strand zien — volgens velen het mooiste van Europa. Het is inderdaad prachtig, al is het misschien niet helemaal mijn ding.

Zonder eten of boodschappen (dat zie ik morgen wel weer!) wandel ik terug naar het hostel. Nu snel een douche pakken en lekker mijn bedstee in kruipen. Morgen weer een dag!