Vraag je je wel eens af, hoe het leven op aarde is ontstaan? Hoe het komt dat jij bestaat? Dit was gegeven ogenblik in mijn leven een belangrijke vraag voor mij, toen ik een dikke dertig jaar geleden als atheïst met het geloof in aanraking kwam.
Dus ik ging denken: Ik besta. Ik heb een bewustzijn. Ik ben ik. En niet de ander. Hoe kan dat? Hoe kan zo’n bewustzijn evolutietheoretisch zijn ontstaan? Waaróm zou zo’n bewustzijn evolutietheoretisch zijn ontstaan? Daar is toch geen enkele reden voor? Wat zou het doel daarvan dan moeten zijn?
En ik dacht verder: Als mijn vader mijn moeder niet had ontmoet, was ik niet geweest. Toch? Was het feest gewoon niet doorgegaan. Ik was nooit geboren! Als mijn ouders beiden niet toevallig op die avond naar diezelfde bijeenkomst waren geweest, als mijn moeder niet toevallig in de rij voor mijn vader was gaan zitten… Als mijn vader niet tegen het tasje van mijn moeder had aangeschopt…. Als de dokter “toevallig” niet had geconstateerd dat mijn moeder onvruchtbaar was, zodat ze geen voorbehoedsmiddel namen… Die bewuste dag, dat bewuste moment… Maar er is veel, veel meer. Als mijn ouders niet op dat moment met elkaar waren geweest, toen ik verwekt werd, als niet net dat ene zaadcelletje uit de 100 à 200 miljoen zaadcellen op dat ene eitje was gestoten… Toeval op toeval op toeval op toeval….???? En ik doe maar een piepkleine greep uit alle toevallen, die ertoe geleid hebben, dat mijn ouders elkaar ontmoetten. Je kunt tot in het oneindige doorgaan. Maar mijn ouders hadden ook nooit bestaan (wat toch ook wel een voorwaarde voor mijn existentie is), als mijn grootouders op dat moment elkaar toevallig (???) niet hadden ontmoet en hun ouders… en diens ouders…. tientallen generaties… duizenden jaren terug, als al die mensen niet net op dat ene moment elkaar hadden ontmoet, op net dat ene moment met elkaar seks hadden gehad, op dat ene moment dat ene zaadcelletje uit 100 à 200 miljoen zaadcellen dat ene eicelletje had ontmoet….. Ik was gewoon NIET geweest!. Om gek van te worden, hoeveel toevallen er geweest moeten zijn om mij tot stand te laten komen! Biljoenen? Triljoenen? Bestaat er überhaupt wel een getal om dit uit te drukken???!!!! Krankzinnig en onmogelijk!
Nee, ik móest zijn. Iemand heeft mij tot leven geroepen. Ik kan er geen andere verklaring voor bedenken. Er moet iets of iemand zijn die dat geleid heeft. Misschien is het wel zo dat op het moment dat een kind verwekt wordt, dat God daar dan een persoonlijkheid in plaatst of zo. Ik weet niet. Het moet wel. toch? Maar dat er een macht is die daar op enigerlei wijze de hand in heeft. Dat is de kern van mijn geloof en het enige dat voor mij vaststaat. Nee niet het enige, want behalve dat, geloof ik dat die kracht, die mij tot leven heeft gewekt, liefde is. En dat is een overtuiging die in mij leeft, die ik dan weer moeilijker kan bewijzen. En misschien komt dat omdat ik in liefde ben opgevoed, door liefdevolle ouders, dat is natuurlijk vrij subjectief. Je mag voor jezelf invullen of je het hiermee eens bent. Ik heb wel geleerd, in de loop van mijn leven, dat liefde het hoogste goed is. Dat liefde alles kan overwinnen en dat liefde sterker is dan wat dan ook in de wereld. Ik geloof dus in een hogere macht en ik geloof in liefde. En als ik die twee met elkaar verbind, dan kom ik tot de conclusie, dat er een macht is die mij tot leven gewekt heeft (“geschapen”) heeft en die liefde is. Dat is een fijn geloof. Ik ben daar blij mee.
Ik heb ook een idee over het ontstaan van de mensheid, uitgaande van die hogere macht, die scheppende kracht heeft. De evolutie zegt, dat er een oerknal heeft plaats gevonden, maar kan niet verklaren, voor zover ik weet, hoe die oerknal precies is ontstaan, want je zit altijd met het probleem dat er uit het niets iets moet ontstaan. Maar dat kan niet. Dus dat die macht, waar ik in geloof, er altijd al is geweest, is aannemelijker dan dat het universum ontstaan is uit het niets. Het moet zo zijn dat wij met ons begrensde menselijke brein het ontstaan van het universum niet kunnen begrijpen. We leven in een bepaalde dimensie en kunnen alleen binnen die dimensie denken, terwijl er buiten ons meerdere dimensies zijn. Net zoals een vlieg in zijn dimensie leeft en totaal geen weet heeft van de dimensie waarin de mens leeft. Een vliegenbrein laat dat gewoon niet toe. Wij zijn dus begrensd in ons begrip, gevangen in onze eigen dimensie. Wij kunnen niet begrijpen, dat de almacht er altijd al is geweest. Wij begrijpen “eeuwigheid” niet. Maar dat wil nog niet zeggen, dat die niet bestaat. We weten uit onderzoek in het universum, dat eeuwigheid en oneindigheid bestaat, al kennen wij die niet in onze wereld
Na de oerknal ontstonden er uit organisch materiaal organismen. In organisch materiaal zit – in tegenstelling tot anorganisch materiaal – leven. Waar komt dat leven vandaan? Dat kan alleen van de Almacht komen. Is dat de “ruach” (God’s adem, die hij de mensen inblaast), waar in het Oude Testament over gesproken wordt? Ik hou het voor zeer waarschijnlijk. God’s levensadem. Volgens de “wetenschap” ontstond het leven in het water. Ook volgens de bijbel begint het eerste leven in het water. Organismen evolueren in hogere organismen. Ik ga hier even niet dieper op in. Ik ben hier ook geen expert in. Maar de vissen evolueerden over amfibieën in reptielen in landdieren. Aan het “einde” van de evolutie vinden we de mens. Ook in het scheppingsverhaal in de bijbel staat de mens aan het einde van de ontstaansketting. De zesde dag. Schepping van de mens. Wat onderscheidt de mens van het dier? Mensen hebben een moreel bewustzijn, zij weten het verschil tussen goed en kwaad. Dieren niet. Als een dier een ander dier doodt, dan spreek je niet over een slecht of kwaad dier. Het is de natuur, het is instinct. Maar de mens weet, kent het verschil tussen goed en kwaad, dat onderscheidt hem van het dier. (zie Harold Kushner: Hoe goed moet een mens zijn? En Marianna Frederiksson: Het boek Eva). Dit is volledig in overeenstemming met het scheppingsverhaal in Genesis: Adam en Eva aten van de boom van kennis van goed en kwaad: hun ogen werden geopend, ze zagen dat ze naakt waren. Dit is een metafoor voor hoe een wezen (de mens) van het dierrijk overging in het mensdom: de mens werd geboren op het moment dat hij een moreel bewustzijn ontwikkelde: de kennis van goed en kwaad, het onderscheid kunnen maken tussen wat goed en slecht is. De mens is geboren! Ook al wordt dit ontwaken van een moreel bewustzijn in Genesis beschreven als iets slechts, iets dat door de “Satan” bewerkstelligd is, ben ik ervan overtuigt, dat het iets is, wat van begin af aan God’s bedoeling was. Anders waren we immers dieren gebleven. Degene die het scheppingsverhaal heeft geschreven, moet geïnspireerd zijn geweest door God, hoe heeft hij anders de evolutie en het overgaan van het dierenrijk in het mensdom kunnen weergeven? Maar, zoals we dat overal in de Bijbel tegenkomen, beschrijft hij het geheel natuurlijk vanuit het Godsbeeld van zijn tijd. Zo zie ik de verhalen van de bijbel: geïnspireerd door God, maar geschreven door mensen in hun tijd, met hun achtergrond, cultuur en godsbeeld.
Maar even terug op dat in leven roepen van mij. En dat geldt voor jou, de lezer. natuurlijk precies zo. Waarom heeft God jou, mij, in leven geroepen? Ik weet het niet precies – dat is iets waar ik nog over na moet denken – maar omdat hij liefde is wil hij, dat jij gelukkig bent en omdat hij van alle mensen houdt – want hij is liefde – wil hij ook dat alle mensen gelukkig zijn. Dus gelukkig zijn betekent anderen gelukkig maken. Geniaal toch? Er is geen hoger geluk, dan om een ander gelukkig te maken. Maar om een gelukkig mens te zijn moet ik rust hebben in mezelf, een “heel” mens zijn. Een “waar” mens. God heeft hier een voorbeeld voor gegeven in mensen zoals Jezus. Om zo’n “heel” of “waar” mens te worden, moet je een ontwikkeling doormaken, dat wil zeggen steeds meer God’s liefde kunnen ervaren en doorgeven. Een persoonlijke ontwikkeling doormaken. Iedereen heeft zo zijn zwakheden, waar hij mee aan de slag moet. Mensen die in reïncarnatie geloven, noemen het karma. Ook een interessante zienswijze. Zou het mogelijk zijn, dat je meerdere levens krijgt om jezelf te vervolkomen…?
Ik ben blij dat ik de dogmatiek heb verlaten en vrij ben om alles te gaan onderzoeken.. Een spannende zoektocht!
Ja, want nu zijn het niet maanden, weken of zelfs dagen… het zijn nog maar uurtjes. Twaalf om ongeveer precies te zijn. Helemaal precies is het natuurlijk nooit te zeggen. Zij landt – als de vlucht op schema is – om 16.45. Dan nog half uurtje à driekwartier en dan hoop ik haar, mijn wereldreizende dochter, na vierenhalve maand weer in mijn armen te mogen sluiten. Er is nog wel één dingetje: ik moet tot half drie werken, dus het wordt krapjes aan. Eventueel moet zij dan ffies wachten – niets aan te doen!
Wat nu weer? Hij moet aan de kant wachten. Wij worden uitgenodigd om in het vliegtuig plaats te nemen. Nou echt niet! Ik blijf hier wachten. Stel dat hij niet meemag! Ik laat echt niet twéé kinderen hier achter, eentje wil ik toch minimaal meenemen! Onzinnige zorgen natuurlijk, maar ik ga toch niet zonder hem het vliegtuig in. Achter een scherm wordt zijn handbagage wederom helemaal gecheckt en moet hij zijn jasje en schoenen uitdoen. Als ik stiekem kijk is hij zijn veters weer aan het strikken. We komen als laatste aan boord en zitten nauwelijks of het standaard riedeltje gaat van start: gordels vastmaken, aankondigingen etc. De vlucht verloopt goed, we kijken filmpjes en zijn er eerder dan verwacht.
Ik slaap nauwelijks op deze reis, dus kijk maar weer tv, ook Cor slaapt niet veel en Danilo is ook naar een kleine anderhalve uur weer wakker. Anderhalf uur voor de landing krijgen we ontbijt en daarna gaat het vlot. Tijdens de daling krijgt Danilo vreselijke pijn aan zijn oren en word ik misselijk en ga met rot voelen. Ik ben blij als we eindelijk het toestel uitzijn en weg van die vieze kerosine-lucht, die me nog misselijker maakt. In Schiphol komt onze bagage als eerste eruit en zijn we zo buiten. Wat is het heerlijk, dat alles bekend is. Hoeveel zekerder voel je je in je eigen land. Dat alles duidelijk te begrijpen is, je iedereen verstaat en weet, hoe dingen werken! We bellen de shuttle van het automotel en moeten een tijdje wachten, voordat we opgepikt worden. Dan in onze eigen auto terug naar huis! Navi doet vreemd, maar uiteindelijk gaan we toch richting Utrecht, zoals het hoort. Ik zit achterin en probeer te slapen, maar dat lukt niet. Ik ben misselijk en voel me ziek van vermoeidheid en van de landing.Willen de jongens ook nog langs de MacDonalds om te ontbijten! Nou, ik hoef niet! Na bij de Mac in Duiven gepauzeert te hebben, zetten we onze rit richting thuis voort.
