Dag 3: Ergens in Portugal -​Bekende gezichten op een donker perron: Mijn aankomst in Coimbra

Vandaag staat de langste rit tot nu toe op het programma: een busreis van San Sebastián via Lissabon naar Coimbra, waar ik na ruim 14 uur reizen zal worden opgepikt.
Op het busstation in San Sebastián is het meteen even puzzelen. Pas een kwartier voor vertrek verschijnt perron 12 op het bord, maar beneden zie ik alleen de letters A, B en C. Na wat heen en weer geloop en een roltrap op en neer, wijzen een paar jongeren me op de nummers die hoog boven de letters hangen. Net vijf minuten voor vertrek stap ik de bus in. Oef!

De reis verloopt gelukkig heel voorspoedig. Met twee stoelen voor mezelf, mijn haak- en breiwerk en een goed boek vliegt de tijd voorbij.

En af en toe een stop om iets te eten. 

Als de avond valt, kom ik aan op een donker busstation in Coimbra. Mijn backpack ligt zo diep in de bagageruimte dat ik er bijna in moet kruipen. “Kan ik helpen?” klinkt het ineens achter me. Rudrigo! Samen met Leigh — die ik tot nu toe alleen van Zoom ken — staat hij me op te wachten. Na een warme begroeting stappen we met z’n drieën voorin het busje. Sophia wacht thuis op ons.
Tijdens de rit naar het huis kletsen we honderduit en vertellen we Leigh hoe Rudrigo en mijn paden elkaar ooit doorkruisten. Eenmaal aangekomen wil ik weten waar ik kan slapen. Het gastenverblijf blijkt beschikbaar te zijn. We brengen mijn spullen daar naartoe en komen daarna samen in de bovenzaal voor een warme welkomscirkel.
We delen met elkaar: “How is it to be me right here right now? What did work for me and what do I require?” Iedereen krijgt de volle ruimte en aandacht om te spreken zonder onderbroken te worden. Een prachtig, verstild moment na zo’n lange reisdag. Na de cirkel wensen we elkaar een goede nachtrust en zoeken we ons bed op.

Dag 2 – San Sebastian

Om 9:00 uur moet ik weer bij de bushalte zijn om mijn reis voort te zetten. Omdat ik vermoed dat de achterdeur van het hotel een kortere route is, vraag ik het voor de zekerheid even na bij de receptie. Zowel de receptioniste als de schoonmaakster beweren bij hoog en bij laag dat ik echt de voordeur moet nemen om bij de bushalte te komen. Hoewel ik twijfel, denk ik: “Vooruit, in het ergste geval loop ik een klein stukje om.” Met zo’n 16 bij je telt immers elke meter.
En ja hoor: eenmaal buiten kom ik precies uit op het punt waar ik via de achteruitgang ook zou zijn beland! Zie je wel. Meteen weer zo’n mooi lesje voor mezelf: als mijn intuïtie of eigen kennis iets zegt, moet ik daar gewoon op vertrouwen en niet zomaar iedereen volgen.
Toch blijft die twijfel onderweg soms hardnekkig. Ondanks dat het een kort stukje is, twijfel ik op weg naar de halte weer even of ik wel goed loop. Maar ik kom keurig op tijd aan.

Met de Flixbus reis ik van Orleans naar Bayonne, waar ik moet overstappen. Ik heb oorspronkelijk ruim anderhalf uur overstaptijd, maar door drie kwartier vertraging wordt het wachten nog langer. Gelukkig vind ik aan de kade langs de rivier een fijn picknickbankje. Met een heerlijk briesje is het daar prima toeven om even rustig te ‘breien’.
Een kwartier voordat de bus komt, loop ik naar de halte. Er staan al wat mensen te wachten, maar de bus komt maar niet. Tien minuten verstrijken, twintig… de vertraging loopt op tot bijna een half uur. Ik vraag aan twee jonge vrouwen of zij ook op de bus naar San Sebastián wachten, maar zij blijken naar Parijs te gaan. Ook een jonge man die ik vraag blijkt naar Parijs te gaan. Wéér slaat de twijfel toe. In mijn hoofd ontstaat meteen een heel scenario: Sta ik wel goed? Kom ik hier nog wel weg? Maar een snelle blik in de app bevestigt dat ik gewoon op de juiste plek sta. En inderdaad: Daar komt mijn bus rustig aanrijden.
Vanuit Bayonne rijd ik door naar San Sebastián. Door de opgelopen vertraging kom ik pas rond 21:30 uur aan en begint het al te schemeren.

Na een korte wandeling van zes minuten kom ik aan bij het hostel. Na even zoeken vind ik het sleutelkastje om mezelf via een pincode binnen te laten. Via het halletje en een bordje ‘Sleeping area’ voert nog een pincode me naar de grote slaapzaal met wel meer dan 30 bedden.
Op mijn casita (nummer 6, lekker voorin de zaal) plakt een Post-it met mijn naam: Manon. Het hokje ziet er supermooi uit, ik ben er helemaal content mee! Boven mij ligt al iemand te slapen, te zien aan de schoenen bij het trapje. Beneden bij de douches en de keuken vind ik een ruime locker voor mijn spullen.
Nadat ik mijn tas heb weggezet, ga ik nog even de stad in voor wat eten. De terrasjes zitten vol met mensen aan de wijn en tapas, maar ik voel er niet veel voor om zo laat nog uitgebreid te gaan zitten. Wel wil ik per se het beroemde strand zien — volgens velen het mooiste van Europa. Het is inderdaad prachtig, al is het misschien niet helemaal mijn ding.

Zonder eten of boodschappen (dat zie ik morgen wel weer!) wandel ik terug naar het hostel. Nu snel een douche pakken en lekker mijn bedstee in kruipen. Morgen weer een dag!

Dag 1 – Orleans, Frankrijk

Gisteravond laat om 23:30 uur ben ik op de Flixbus gestapt om aan mijn reis richting Orléans te beginnen, met een tussenstop in Parijs. Het was een pittige rit; het was erg warm in de bus en omdat we tussendoor niet echt stopten, kon je er helaas niet even uit. Op het laatst werd het zitten daardoor behoorlijk oncomfortabel. Hoewel ik af en toe wel even ben weggedommeld en soms iets langer sliep, heb ik al met al heel weinig geslapen.
k had een tussenstop op de luchthaven Parijs-Charles de Gaulle. Op het moment dat de bus daar stopte, verwachtte ik dat vrijwel iedereen zijn spullen zou pakken om uit te stappen. Maar dat deed eigenlijk niemand. Een paar mensen stapten uit om te roken, maar niemand pakte bagage om echt te vertrekken. Ik begon behoorlijk aan mezelf te twijfelen; ik kon me haast niet voorstellen dat ik de enige was die op zo’n grote stop zou uitstappen.
Ik keek mijn gegevens nog eens goed na, maar ik kon er echt niets anders van maken: dit was toch echt mijn halte. Ik vroeg het nog even aan degene die naast me zat. Die keek mee, maar wist het ook niet zeker en moest zelf verder mee. Ik besloot toen maar gewoon het zekere voor het onzekere te nemen en uit te stappen. En jawel: als enige liep ik bij de bus weg, waarna de bus weer verder reed en ik de luchthaven in wandelde.
Het voelde als een mooi leermoment: ik moet niet zomaar blind de meute achterna lopen, maar durven vertrouwen op mijn eigen plan — zelfs als ik als enige een andere weg moet inslaan.
In Parijs had ik ruim vier uur oponthoud. Daar heb ik rustig wat ontbeten en daarna in de stationshal zitten wachten tot ik mijn reis kon voortzetten naar Orléans.
Eenmaal aangekomen in Orléans heb ik ingecheckt bij het hotel waar ik een kamer had gereserveerd. Omdat ik de kathedraal wilde bekijken, ben ik daarna nog even de stad in gelopen. Het was ongeveer een half uurtje wandelen; na zo’n lange zit was dat op zich wel lekker, al was ik inmiddels ook best wel moe. De kathedraal was prachtig om even vanbinnen te bekijken. Naderhand heb ik op het plein nog op een terrasje gezeten voor een alcoholvrij biertje. Veel meer was er helaas niet te beleven: omdat het zondag is, waren de winkels gesloten en was ook een groot deel van de horeca dicht.
Aangezien ik niet veel zin meer had om uitgebreid ergens te gaan eten, ben ik teruggegaan naar het hotel. Onderweg heb ik bij een klein winkeltje wat snacktomaatjes en een couscoussalade gehaald. Samen met wat restjes die ik nog over had van de reis, was dat een prima maaltijd op de kamer. Nu ga ik lekker vroeg slapen om morgen uitgerust mijn reis te vervolgen naar Spanje, met als volgende bestemming San Sebastián!

Dag 0 – De trip begint

Vandaag gaat mijn reis beginnen. Carmen en Thalita brengen me naar de flixbus in Arnhem. De laatste knuffeks, ik stap in en het avontuur kan beginnen!
Ik zal de nacht doorreizen en net na de middag in Orleans aankomen.