Ik heb leuke collega’s. Echt! Ze zijn maf, maar ik mag ze. Zoals vandaag ook weer. We zouden ’s middags een trainingsmiddag hebben. Het vervolg en tegelijkertijd de afsluiting van Kalkar. Nou, dat klinkt mischien een beetje cryptisch, maar het zit als volgt. Ons team is dit schooljaar uit verschillende teams samengevoegd en nu zitten we dus met een groot team van meer dan 30 personen. Dat is best veel. En dat merk je. Bij vergaderingen bijvoorbeeld en besprekingen. ’t is toch anders dan overleg met een heel klein clubje. En daarom kregen wij een training “teamontwikkeling”. Nou, dat was een heel verhaal, de details bespaar ik jullie. Op school een keer een trainingsmiddag gehad en dan een keer in Kalkar, met in aansluiting
een etentje en een overnachting. Dat was geweldig leuk! En dan vandaag dus de afsluiting slash afronding van het hele verhaal. In de Dru in Ulft. We kregen verschillende opdrachten te doen. Bijvoorbeeld: Bouw met een paar mensen een toren van satéstokjes, rietjes, wol, plakband en marshmallows. Boven op een statafel. Zonder te praten. Iedereen deed zijn best om de hoogste toren te bouwen. Mijn groepje was ervan overtuigd, dat wij zouden winnen, want onze toren was zoooooo hoog. Af en toe keken we om ons heen. Nee, de andere torens waren nog lang niet zo hoog. Snel verder nog meer satéstokjes in marshmallows prikken en intapen met plakband en weet ik wat niet allemaal. Alleen bleven die stumperds van teamgenoten van mij dat ding vasthouden en ik had natuurlijk allang met mijn kennersblik gezien, dat dat geval nooit zelf zou kunnen blijven staan. Maar ik kon niks zeggen, want dat mocht dus niet… En de rest ging maar vrolijk verder de hoogte in.. Toen we bijna moesten stoppen, kwam collega A op het fabuleuze idee om het creatieve onding met de wol aan de tafel vast te binden. Ik zag in de ogen van de rest, dat zij er vast van overtuigd waren dat het zou blijven staan. Toen was het echt stop. De andere groepjes hadden inderdaad minder hoge torens, maar… die stonden wel. Collega A (een andere, vrouwelijke collega A) probeerde nog heel onopvallend het gevaarte overeind te houden, maar het mocht niet baten. Het ding zeeg neer en wij waren de loosers. Tja, shit happens.
Een leuke opdracht was ook de oefening met de roos van Leary, die levensgroot op de grond geplakt was. Collega D was het proefkonijn. De trainster blafte hem toe: “Doe je pet af!” gevolgd door de vraag “Hoe zou je reageren, als ik dat tegen je zei?”. Opstandigheid flikkerde in D’s ogen: “Ik zou het niet doen!” protesteerde hij. “Okee, dan ga je in dat vakje staan!”. Het vakje in het rode gedeelte, waar o.a. “opstandig” in stond. Zo. Zo reageert een leerling dus ook. En nu? Hoe krijg je D – respectievelijk de leerling – nou uit de rode zone in de groene zone met als resultaat, dat hij die pet afzet. Nou, daar was toch wel enig denkwerk voor nodig van de kant van het docententeam (lol). Uiteindelijk kwam collega M met het geniale idee, om D (de leerling) te complimenteren met zijn mooie pet en hem vriendelijk te verzoeken de pet af te zetten!
Schot in de roos! Van Leary!
Nou, in die trant ging die middag nog verder met ook nog een opdracht om een casus van een conflict te bedenken en die dan – ook weer in kleine groepjes – na te spelen. In mijn groepje ging dat prima, want collega A (weer een andere collega A, ik heb veel collega’s met de A) had nog wel een dingetje met collega O. En, ach, waarom naspelen, als het in het echie kan! Dus dat conflict werd effe in real life uitgedragen en – ik moet toegeven – met enig vakmanschap want er vielen gelukkig geen klappen!
Na deze inspirerende en leerzame trainingsmiddag gingen we nog met een aantal collega’s heerlijk eten in het restaurant in de Dru. En als klap op de vuurpijl werden nog een aantal gênante situaties van de nacht in Kalkar nagespeeld. Ja, ik geef toe, ik was er onderdeel – of eigenlijk hoofdbestanddeel – van en het zal me de rest van mijn carriere waarschijnlijk blijven achtervolgen. Maar het hele spektakel bevestigde wel weer eens mijn stelling dat goede docenten entertainers zijn!!! En… waarmee we weer bij het begin van mijn verhaal zijn: Ik heb leuke collega’s, maar ze zijn maf!!!
Kennen jullie het verhaal van Hanna?
Het egoïsme van de kinderwens
Waarom willen wij kinderen?
Het fenomeen ouderschap
beknellend is, maar de ruimte geeft om onze eigen persoonlijke groei te mogen doormaken.
De sabbat is de beste uitvinding ever! Kijk – als je me zo zou vragen, wat vind je nu de beste uitvinding ever, dan was ik niet zo één-twee-drie op de sabbat gekomen. Maar nu, zo op vrijdag avond; het begint al een beetje donker te worden, het huis is (redelijk) netjes, het eten zit er weer in en de keuken is opgeruimd, dan denk ik – ja – hmmmm sabbat – heerlijk. Niks, maar dan ook helemaal niks meer te hoeven en morgen de hele dag ook niet. Sterker nog: niet mógen. Want dat maakt het makkelijk. Natuurlijk geloof ik niet dat ik naar de verdoemenis ga, als ik niet de sabbat houd, maar mijn geloof dwingt me toch min of meer om me er wel aan te houden, gewoon, omdat de Schepper dat van mij vraagt. En waarom vraagt Hij dat? Nou heel eenvoudig: omdat het goed voor mij is! Één dag rust in de week is gezond en heel goed. Nou zul je misschien zeggen: Hallo! Jij zit in het onderwijs. Je hebt anderhalve week vrij. Yep, true! Maar toch.. dat is niet hetzelfde! Want ik ben nu drie dagen “vrij” geweest. En wat heb ik gedaan? Toetsen nagekeken, was gestreken, boodschappen gedaan, gestoft, gezogen, de trapkast opgeruimd (daar ben ik wel heel blij mee btw!). Dus? Vrij? Ja, maar toch ook niet echt. En nu, op sabbat, écht vrij.
Kwart voor acht:ontbijt. Spulletjes waren al ingepakt. Na het ontbijt de koffer opgehaald en kamer gecheckt. Taxi’s stonden al klaar. Ik liep er langs en had niet door dat het onze taxi’s waren, want er stond een mij onbekende student bij, die bij nader inzien gewoon een collega bleek te zijn met bril op en zonder gel in zijn haren. In een razend tempo had hij alles in moeten pakken en voor verder niks, maar dan ook helemaal niks tijd gehad, omdat hij door de wekker heen had geslapen. Die collega – ik zal hem voor het gemak maar even JW noemen – zat vijf minuten later in de auto met een dieprode aura van hier tot Tokio en verkondigde zwaar gefrustreerd: “Ik ben sau chagrijnig!” (!). Een andere collega, ook een JW, poogde hem te troosten: “Ik heb helemaal geen wekker gezet, maar ik werd om kwart over acht wakker!”. Ik hoorde JW1 denken: nou, jij blij!
Dan… een best wel lange reis; lezen, kletsen, slapen, irritante kinderen, die gelukkig gegeven ogenblik wel uitstapten, eten in het restaurant of gewoon van de meegenomen salade of boterhammen; het ging best snel voorbij. En dan sta je zomaar weer in Emmerich op het station en geef je elkaar een knuffel en wens je elkaar een fijn weekend. Tot maandag, collega’s! Het was een geweldige week!!!
Viertel vor acht: Frühstück. Sachen hatte ich bereits eingepackt. Nach dem Frühstück den Koffer geholt und das Zimmer auf hinterlassene Gegenstände geprüft. Die Taxen standen schon bereit. Ich merkte nicht einmal dass es unsere waren, weil ein mir unbekannter Student dabei stand, der, wie sich schnell herausstellte ein Kollege war, mit Brille und ohne Gel im Haar. In einem rasenden Tempo hatte er alles einpacken müssen und hatte weiter für nichts, aber auch für überhaupt nichts Zeit gehabt, weil er den Wecker nicht gehört hatte. Dieser Kollege – ich werde ihn einfach mal JW nennen – saß fünf Minuten später im Auto mit einer tiefroten Aura und verkündete total frustriert: „Ich bin SAU übel drauf!“, wobei er tatsächlich das deutsche Wort „sau“ benutzte! Die Deutschstunden haben sich gelohnt! Ein anderer Kollege, auch ein JW, versuchte ihn zu trösten: „Ich hatte gar keinen Wecker, aber ich wurde trotzdem um viertel nach acht wach“. Ich konnte fast hören wie JW1 dachte: na toll!
Der letzte Tag. Am Vormittag shoppen, beziehungsweise Sprachkurs.
