14 juli is in Frankrijk een nationale feestdag met defilé bij de Arc de Triomph. Ik had het wel willen zien int echie, maar het leek Carmen toch best riskant, want als de IS een aanslag zou plegen, zou dit een uitstekende gelegeheid zijn, temeer, omdat de president er ook zou zijn, zo overtuigde ze mij. Dus we besloten om de parade in het hotel vanuit ons bed te bekijken. Carmen vond het geweldig, maar het is me nog niet duidelijk of dat kwam door het gebeuren op de tv of omdat ze dan steeds dieper haar bedje in kon kruipen om vervolgens gewoon dornroosje te spelen, terwijl ik verveeld op de klok bleef kijken. Om twaalf uur moesten we uitchecken, dus ik maakte haar om half twaalf wakker. We hadden alles al ingepakt, dus waren zó uitgecheckt en mochten onze koffers in de bagageruimte laten. Chill! Met lijn 13 naar de Montparnasse. In de metro was het ongewoon rustig. Logisch! Iedereen natuurlijk vrij. Ook bij de Montparnasse toren waren nauwelijks mensen. Geen rij voor de kassa. Super! De mensen voor ons hadden al tickets. Zij mochten via een andere route. “Wij hebben geen kaartje, wij moeten nog kopen”, zei ik tegen de meneer bij de ingang. “Nee,”, antwoorde hij met een stalen gezicht “dat kan niet.”. Ik keek beteuterd. Hij grinnikte: “Just kidding” troostte hij.  “Where’re you from?” “Holland” gaven wij tot antwoord. Dan, natuurlijk,  de standaard volgende vraag: “Amsterdam?” “No..”, nog voor we verdere uitleg konden geven, oppperde hij: “Rotterdam!”. We schudden van nee. Hij keek teleurgesteld. “We live on the other side of the country” legde Carmen uit. Hij keek alsof dat niet meetelde. Blijkbaar denkt men in het buitenland, dat alle Nederlanders in Amsterdam of Rotterdam wonen. Hij wenste ons een goed verblijf en we stapten de lift in, die ons in een razendsnel tempo naar de 56e verdieping bracht. Al naar enkele seconden voelden we de druk op onze oren. Toen we de top van 200 meter bereikt hadden en de lift uitstapten maakte mijn hart een klein gelukssprongetje bij het adembenemende uitzicht over Parijs. Carmens hart sprong ook op en ook háár adem stokte, maar dat was meer uit hoogtevrees dan uit enthousiasme. Terwijl ik me naar het raam, dat helemaal rondom de toren liep, haastte, moest Carmen al haar moed bijeen rapen om me te volgen. We liepen helemaal rond. Dat vergde van Carmen toch enige zelfoverwinning. Maar – die hard als ze is – dwong ze zich er zelf toch toe. “Carmen, zullen we eens kijken, waar we gisteren gegeten hebben?” Ik richtte mijn blik stijl naar beneden. “Ga alsjebliéf weg, mam! Weet je hoe eng dít al voor mij is?” Okee, blijkbaar was dit toch wel iets te veel gevraagd. Terwijl we in het restaurant daar een kop chocolademelk dronken, probeerde ze met een wit gezichtje weer bij te komen.

Toen was het met de rust voorbij, want de onvermijdelijke Chinezen rukten weer op. Nog even helemaal boven op het terras gekeken en daarna weer naar beneden. Nog even op de Champs Elysee uitgestapt om daar een stuk te lopen. Er reden daarn nu geen auto’s i.v.m. de feestdag en het was er prachtig versierd. We liepen nu op de plek, die we zostraks nog vanuit ons bed hadden bekeken. Gaaf om midden op die mega grote straat te lopen met vrij uitzicht op de Arc de Triomph aan de éne kant en het reuzerad aan de andere kant van de straat. Nog wat souvenirtjes gekocht en, terug naar het hotel om onze koffers op te halen en richting station te vertrekken. Bij de overstap van de metro op de RER-trein, twijfelden we even welke trein we moesten hebben, maar dankzij de hulp van een aardige monsieur, die vroeg waar wij heen wilden en ons het juiste perron wees, haalden we nog nét de trein. Bij het station in een snackbar nog wat gegeten (snackend snakten we naar normaal eten!).en dan in de razendsnelle Thalys weer richting huis. De trein vertrok om half zes en we kwamen om tien over half negen in Amsterdam aan. Om 20.59 zou de trein naar Arnhem vanaf spoor 5 vertrekken, maar we moesten eerst nog plassen en een treinkaartje kopen, dus toen de Thalys arriveerde, sprongen we als één van de eersten uit de trein, sjeesden met onze trollys naar de ticketautomaat en daarna naar de wc, wat een nogal onhandige onderneming is, want je moet het voor elkaar zien te krijgen om met die trolly door dat draaiding te komen. Je moet hem namelijk precies in een goede hoek houden om hem eronder door te krijgen. Zul je denken: waarom gingen jullie niet om en om? Nou, daar was dus geen tijd voor. Dus trolly ging gezellig mee op de plee. Vervolgens weer onder dat draaiding door om snel met de roltrap naar spoor 5 te spurten. Het was natuurlijk zaak om met de koffers zo veel mogelijk de trappen te vermijden en roltrappen te pakken. Boven aangekomen, was het perron uitgestorven. Op het bord stond, dat de trein pas 21.29 zou vertrekken. Verdorie! Hoe kan dan nou? Over de luidspreker hoorden we een stem zeggen, dat de trein naar Nijmegen via blablabla en Arnhem vanaf spoor 7 zou vertrekken. Wij snel weer met onze koffers roltrap af, snel andere roltrap weer op om nét op tijd in de trein naar Arnhem neer te ploffen. Pfffff!
Genietend van de Nederlandse en zelfs Achterhoekse stemmen en de vertrouwde omgeving naderden we het thuishonk.
Twee jongens hadden hun station gemist, deelde de conductrice via de intercom mee. Zij mochten even de microfoon kapen om “hit the road jack” te zingen. Wij moesten lachen, zoiets kan ook alleen in Nederland!

Vanaf dat we in Parijs waren, hadden we ons elke keer voorgenomen om “Paris by night” te gaan ervaren, maar omdat we elke avond zo moe waren, was het er nooit van gekomen. Dit was de laatste avond, het was nu of nooit! We besloten om eerst in het hotel wat uit te rusten en dan wat later te  gaan eten. Misschien nog de Montparnasse toren op, het leek ons wel gaaf om Parijs van boven af in het donker te bewonderen. We namen dus de metro naar Montparnasse en gingen daar in een restaurant een lekkere salade eten. Helaas was het al te laat om nog de toren op te gaan. Nou, dan moest dat  maar tot morgen wachten. We namen weer de metro naar de Champs Elysee en liepen door de mooie beroemde laan langs de chique winkels naar de Arc de Triomph. Een breakdancer liet zijn  kunnen zien. Dat hadden wij nog wel beter gekund, conludeerden wij.  We  liepen weer richting “onze metro”. Maar de poten deden ons zeer, we waren er een beetje klaar mee en stapten 1 metrostation eerder op. Bij het plein met uitzicht op de Eifeltoren stapten we uit. Het straatleven in Parijs draaide nog op volle toeren, met die uitzondering, dat de mensen tamelijk aangeschoten begonnen te worden, een groot aantal in ieder geval. Carmen trakteerde me op een foute crêpe. Fout, omdat hij momenteel niet in mijn dieet past. Naja, eigenlijk past hij denk ik nooit in geen enkel dieet, tenzij je dik moet worden, maar goed, daar gaat het nu niet om, er zat nutella op en hij was heerlijk. We klommen op een muurtje, wat ik best eng vond, want  mijn gevoel voor evenwicht was door vermoeidheid, nieuwe lenzen, het metroreizen en last van mijn enkels tamelijk naar de mallemoten, maar het uitzicht op de verlichte eifeltoren was het meer dan waard. Na daar even te hebben gezeten klom ik eraf om me toch nog een veel te dure mini-eifeltoren aan te laten smeren. We wandelden richting Eifeltoren. De mensen raakten steeds meer aangeschoten en joliger, bijna op ieder bankje zaten wel wat jonge lui bier of wijn te drinken. We kwamen langs een leeg bankje, dat schreeuwde om bezet te worden door twee Nederlandse dames met een flesje wijn (een kleintje hoor, om precies te zijn één van 0,25 l, niet dat jullie verkeerde dingen van ons gaan denken!). Terwijl we daar zo zaten kwamen twee jonge mannen, die duidelijk beschonken waren, aanlopen. De ene kwam naast ons zitten en begon een heel verhaal af te steken, het leek wel een waterval.Onze franskennis  was bij lange na niet goed genoeg om er ook maar iets van te kunnen maken. Bovendien waren we op onze hoede, was dit een truc, wilden ze ons beroven?  Als ik Engels zou gaan praten zou hij wel afdruipen, hoopte ik “I don’t speak french” Hij was dol enthousiast: “Oh!!  I speak english!” riep hij blij. “You are mother and uh… daughter?” Hij twijfelde over de correctheid van het laatste woord. Ik beaamde het. Hij lachte blij: “I want to marry your daughter!” Okeeeee dan! Hm, laat me eens nadenken, wat zal ik daarop eens antwoorden?  “No”. Ik keek Carmen vragend aan – nee toch? “No” antwoordde ze  braaf. We vermoedden nog steeds dat het een truc was. “I have a million dollar!” Wij knikten van nee. “Not good?”  – “No, not good!”  Zijn vriend waagde ook een poging: of ze dan wel met hem wilde trouwen? Ondertussen kwam er nog een meisje bijstaan  en overhandigde huwelijkskandidaat nummer 1 een jas. Okee, dit was vast en zeker  een truc: Zij moest onze aandacht afleiden en dan zouden de beide jongens onze rugzakjes zien te bemachtigen. Ik drukte mijn rugzakje steviger tegen me aan. Carmen bedankte ook voor kandidaat nummer twee, waarop de jongens sportief hun schouders ophaalden, ons een high five gaven en vriendelijk groetend afscheid van ons namen. We leegden ons flesje wijn en vervolgden onze weg richting eifeltoren. Deze veranderde constant van kleur en/of motief en Carmen wilde persé van elke kleur een foto maken. Het was inmiddels kwart voor één, ik was klaar met de eifeltoren en zijn wisselende kleurtjes en motiefjes en het was sowieso tijd om weer richting hotel te gaan, want de laatste metro reed om half twee. Vanaf de halte dan nog 10 minuten lopen en we waren weer “thuis”, waar we eindelijk heerlijk in ons bedje konden ploffen. 

Niet zo vreemd,  dat wij inmiddels ’s nachts slapen als een roos. We leggen heel wat afstanden te voet af. Vandaag ook weer heel wat gelopen. We zijn namelijk naar het Louvre  geweest en dat is zo immens groot. Er was ook hier weer een redelijk lange rij voor de ingang. We sloten maar weer aan. Maar daar kon Carmen zich niet bij neerleggen. Sherlock als zij is ging ze op onderzoek uit. “Mama!” ze wees  met haar vinger naar mij. “Jij blijft hier, ik ga kijken of er een snellere weg is!” “Jawohl Chef!”. Even later kwam ze terug en zwaaide met haar mobiel onder mijn neus, waarop een foto stond met een bordje voor mensen, die al een ticket hadden. Super, Carmi! We liepen snel de kant op, waar ze het bord had gezien. Het was daar echter opvallend rustig. Het bordje was miezerig klein en het leidde nergens heen. Fout spoor, Sherlock! Wij  weer terug en weer achter in de rij aangesloten.  Gelukkig viel het wachten allemaal wel mee, want iedereen had al een kaartje, dus slechts een kwestie van scannen. Eenmaal binnen bekeken we eerst de Griekse sculpturen en daarna de Franse, Nederlandse en Vlaamse schilderkunst. Prachtig! Hoewel er  ontzettend veel bezokers waren, zoals we aan de rij bij  de ingang hadden kunnen zien, was er in die ruimten toch vrij weinig van te bespeuren. We hadden ieders een audio-gids in de vorm van een nintendo ds 3d en dat was super fijn en erg interessant. Bij de schilderijen even uit elkaar gegaan, omdat we hier iets verschillende smaken hebben. Dan een appje van Carmen: “Mams, waar ben je? In 15 is een indrukwekkend schilderij!”  “Ik ben in 12, kom naar je toe”. Natuurlijk liep ik weer de verkeerde kant op. Toen ik in zaal 7 was had ik het door en liep weer terug. Appje van Carmen: “Duurt laaanngg…”, ja, ja ben er bijna. Alleen – in zaal 15 was geen Carmen te bekennen. “Ik ben in 15 maar jij bent er niet”. Bleek, dat  zij in een andere afdeling was… Het schilderij dat zij had gezien, was een reusachtig groot portret van een koningin, dat ook voor mij ging leven, toen ik de uitleg hoorde.

Daarna samen naar de Egyptische afdeling geweest. Daar zijn we best lang verbleven. Super interessant! Tussendoor  onze meegebrachte lunch  gegeten en aan het einde dan natuurlijk nog even naar de Mona Lisa. Die was niet moeilijk te vinden: Volg gewoon de mensenmassa! Niet normaal wat een volk! Het leek wel alsof mensen alleen voor de Mona Lisa kwamen. Je kon er haast niet bijkomen, omdat het zo druk was. Iedereen drong naar voren om door middel van een selfie samen met Mona op de foto te kunnen. En ze bleef maar lachen! Een jonge man voor ons kon maar niet stoppen met foto’s maken. Ik denk dat hij wel 50 dezelfde heeft gemaakt. Het lukte ons heel even om  voorraan te komen en ook een selfie te maken, toen werd er een touw weggehaald, zodat iedereen die vóór stond kon ontsnappen en je niet door de meute weer terug moest. Ik moet sowieso wel zeggen, dat het navigeren vandaag feilloos verliep. Áls er iets mis ging was het overduidelijk een fout van de nintendo ds. Zo was het bijna onmogelijk om bij het restaurant te komen, de uitgang te vinden of boven op het voorplein van het Louvre te komen. Maar dan kun je altijd nog heel vriendelijk één van de  vele personeelsleden aanspreken. Sinds Carmen erachter is dat de meesten ook Engels spreken, word ik niet constant meer  naar voren geschoven om mensen aan te spreken. Helaas word je niet altijd even vriendelijk te woord gestaan, wat bij  mijn dochter verontwaardiging oproept: “Dat snap  ik niet, dan vraagt iemand je iets heel aardig en geef je zo’n chagrijnig antwoord!” blubberde ze naast mij. 
Na 5 uur in het grootste museum van de wereld rondgelopen te hebben, waren we uitgeput en gingen nog even voor het Louvre in het zonnetje zitten,  om daarna weer richting hotel te gaan. Ff bij onze Turkse buurman langs,  die naast de Italiaan zit, om een patatje mee naar de hotelkamer te smokkelen, want de maag hing ons op de schoenen. 

Vandaag naar Versailles geweest.  Eerst met de metro, die was giga druk, niet te filmen – letterlijk en figuurlijk, want je kon je mobiel  niet pakken, zo geklemd stond je. Voor mij weer aanleiding om opvliegers te krijgen wat het er niet bepaald beter op maakte. In de trein,  die we daarna moesten hebben, was het gelukkig minder druk en konden we wel zitten. We voelden ons “lichtelijk” geirriteerd door een aantal muziekanten, die meenden, de passagiers met knetterharde muziek te moeten vermaken en daarvoor ook nog geld te kunnen vangen. Ze speelde  zo hard,  dat verschillende mensen, waaronder ook Carmen, de vingers in hun oren stopten. Een oud vrouwtje stond in de hoek geklemd, terwijl ze zich de oren dichthield en voelde zich zichtbaar verlost toen ze uit moest stappen.   

In Versailles aangekomen was de rij met wachtenden nogal een teleurstelling.  De rij slingerde over het plein van Versailles. Megalang en megademotiverend!!! We besloten eerst de tuinen te bezoeken, daar kon je zo in. Het was prachtig weer en we maakten een mooie wandeling.  Het is daar zó  groot dat je kilometers kunt lopen.  De fontein die op de maat van de muziek spoot vonden we het indrukwekkendst. Na die wandeling maar es kijken of de rij met wachtenden geslonken was.  Het was inmiddels kwart voor één. De rij was er nog en nauwelijks minder lang.  Een uur en een kwartier hebben we staan wachten, voordat we naar binnen konden. Gezien de lengte van de rij viel dat  nog wel mee. Maar het wachten in de rij hebben we niet onbenut voorbij  laten gaan. Mijn vlijtige dochter had namelijk Spaanse woordjes meegenomen om te  leren. En zo is onze  Spaanse woordenschat met 20 woordjes aangevuld! Ondertussen ook even contact gehad met Carmen’s tia (dat is Spaans voor “tante”), omtrent de  uitspraak van  een  aantal woorden. We hadden ook  de mensen achter ons in de  rij kunnen vragen, want zij waren spaanstalig en duidelijk geamuseerd over onze Spaans-pogingen.
Ook binnen stikte het natuurlijk van de mensen en aangezien ik niet van drukke plekken hou, was dit enigszins een afknapper. Maar wat een pracht en praal!  Vooral de spiegelzaal  was schitterend!

De terugweg ging vlot. We besloten om naar de Eifeltoren te gaan,  daar wat te eten en nog wat van het uitzicht te genieten. Het was heerlijk weer. We verbaasden ons over de hoeveelheid verkopers, die allemaal sleutelhangers met eifeltorens verkochten. Als je ook maar een blik  van een miliseconde  op hun koopwaar wierp klampen ze je aan: “5 pieces 1 euro” –  “no, merci”. Achtervolging “6 pieces 1 euro”. Het  is geen geld, maar wat moet ik in vredesnaam met 6 eifeltorens? En kun je je onpraktischere sleutelhangers voorstellen, dan eifeltorens? Het lukte ons om de verkoper af te schudden. We vonden het toch wel heel goedkoop. Hadden we het dan toch moeten doen? Hoppa, daar hadden we weer een verkoper achter ons  aan.Kunnen die lui Nederlands? Of voelen ze gewoon aan onze aura, dat we twijfelen? “7 pieces 1 euro!”. 7 eifeltorens – zeven! Als ik nou een kinderfeestje had! We vervolgden onze wandeling, zaten nog te chillen in de zon en pakten toen weer de metro richting hotel om daar nog een duik in het  zwembad en de jacuzzi te  nemen en nog een wijntje te nuttigen op onze hotelkamer.