Als ze tussen half vier en vier uur NIET gebeld zou worden, zou ze geslaagd zijn.
Vandaag een normale werkdag. Nou ja, normaal.. Geen lessen, dus dingetjes regelen en toetsen nakijken. Schrijftoetsen. Van zes klassen. Word je niet echt vrolijk van. Maar goed. Er zijn ergere dingen. Zoals straks misschien te horen krijgen dat je dochter niet geslaagd is. Ik hoefde om half vier niet thuis te zijn, want ze ging naar haar vriendin toe. Okee. Prima.
Op school bleken er een aantal lotgenoten te zijn, die evenzeer als ik bibberend op de uitslag zaten te wachten.
Dan om half 1 al het eerste appje van een kennis. Haar zoon was geslaagd. Huh? Hoezo wist zij dat al? Okee, wauw, super! Carmen dan? Nee, van Carmen weten we nog niets. De lotgenoten verlieten peu à peu de teamkamer om naar huis te gaan, vóór die tijd nog effe een lekker taartje kopend. Hè bah en ik heb weer zo’n dochter van: “nee mama, je hoeft niet thuis te blijven hoor!”. Niet meer zo prima eigenlijk. De eerste appjes komen binnen van mensen wiens kinderen geslaagd zijn. Gatverdamme. Naja, super voor hun, maar het wachten wordt nu toch wel héél spannend. Het toetsen nakijken wil niet echt meer vlotten. Half drie. Appje van dochterlief: “Ben jij om half vier thuis?” Yeesss!!! “Ja, als jij dan ook thuis bent!”. “Ik ben thuis als jij thuis bent”. “Okee. Kom eraan”. Yippie! Snel spullen inpakken, die toetsen moeten dan maar tot het weekend wachten. Nog even langs de Albert Heijn. Voor het avondeten. Ik sta aan de kassa en heb net afgerekend, zegt de jongen achter mij  tegen de kassiere: “Krijgen geslaagden ook korting?”. Ik draai me naar hem om en zeg quasi-gefrustreerd: “Ik word helemaal niet goed van al die mensen die geslaagd zijn! En ik maar wachten en wachten…” De jongen kijkt me vanonder zijn pet aan “Voor Danilo?”… Huh? “Ken jij Danilo?”. “Ik ben Benjamin!” Goh! Had ik echt niet herkend! Klasgenootje van mijn zoon van de basisschool. Ik schud hem de hand. “Gefeliciteerd, Benjamin! Goed zeg!”. Hij was al om twee uur gebeld.
Nu maar snel naar huis. Daar zit ze te wachten samen met een vriendin. Voor de TV. Kijkend naar een film.De vriendin verdwijnt tegen drie uur. Ik ga maar gewoon eten voorbereiden. Wat moet je anders? Worteltjes schrapen, broccoli in roosjes snijden en wassen… Ik doe alsof ik chill ben, maar ik ben echt nerveus. Zij nog veel nerveuser. Dan -iets voor half vier: een yel. Van haar. “Ik ben geslaagd!” “Niet!” “Wel!” “Hoe dan?”. Ze had een appje van een klasgenote. Ik vertrouw het voor geen meter. Hoezo klasgenote? Wat is dat nou weer voor een onbetrouwbare informatiebron? Maar naar bleek, zou de mentor die klasgenote appen als hij iedereen had gebeld die niet geslaagd was. Dat was afgesproken. Het was dus echt! Ze was geslaagd! Daarna: feest en vreugde! Toasten met Tequila shotje en vreugdedansje op megaharde muziek. En dan: de vlag!!! De Colombiaanse vlag! En je schooltas. Snel! Pffff, Mama ik ben niet zo! Boeie! Ikke wel! De hele straat moet het weten en de rest ook. Ik leun uit het raam en plaats de vlag. Zal ik uit het raam schreeuwen: “Yeeeaaahhh!”? Nee, toch maar niet, er zijn grenzen, zelfs voor mij. “Kom, Carmen, naar buiten, foto’s maken voor het huis met de vlag”. “Pffff, Mama, moet dat echt? Ik zie er niet uit en …” Ja. Het moet. Voor Facebook. De hele wereld moet het weten: MIJN DOCHTER IS GESLAAGD!!!

Ik heb leuke collega’s. Echt! Ze zijn maf, maar ik mag ze. Zoals vandaag ook weer. We zouden ’s middags een trainingsmiddag hebben. Het vervolg en tegelijkertijd de afsluiting van Kalkar. Nou, dat klinkt mischien een beetje cryptisch, maar het zit als volgt. Ons team is dit schooljaar uit verschillende teams samengevoegd en nu zitten we dus met een groot team van meer dan 30 personen. Dat is best veel. En dat merk je. Bij vergaderingen bijvoorbeeld en besprekingen. ’t is toch anders dan overleg met een heel klein clubje. En daarom kregen wij een training “teamontwikkeling”. Nou, dat was een heel verhaal, de details bespaar ik jullie. Op school een keer een trainingsmiddag gehad en dan een keer in Kalkar, met in aansluiting
een etentje en een overnachting. Dat was geweldig leuk! En dan vandaag dus de afsluiting slash afronding van het hele verhaal. In de Dru in Ulft. We kregen verschillende opdrachten te doen. Bijvoorbeeld: Bouw met een paar mensen een toren van satéstokjes, rietjes, wol, plakband en marshmallows. Boven op een statafel. Zonder te praten. Iedereen deed zijn best om de hoogste toren te bouwen. Mijn groepje was ervan overtuigd, dat wij zouden winnen, want onze toren was zoooooo hoog. Af en toe keken we om ons heen. Nee, de andere torens waren nog lang niet zo hoog. Snel verder nog meer satéstokjes in marshmallows prikken en intapen met plakband en weet ik wat niet allemaal. Alleen bleven die stumperds van teamgenoten van mij dat ding vasthouden en ik had natuurlijk allang met mijn kennersblik gezien, dat dat geval nooit zelf zou kunnen blijven staan. Maar ik kon niks zeggen, want dat mocht dus niet… En de rest ging maar vrolijk verder de hoogte in.. Toen we bijna moesten stoppen, kwam collega A op het fabuleuze idee om het creatieve onding met de wol aan de tafel vast te binden. Ik zag in de ogen van de rest, dat zij er vast van overtuigd waren dat het zou blijven staan. Toen was het echt stop. De andere groepjes hadden inderdaad minder hoge torens, maar… die stonden wel. Collega A (een andere, vrouwelijke collega A) probeerde nog heel onopvallend het gevaarte overeind te houden, maar het mocht niet baten. Het ding zeeg neer en wij waren de loosers. Tja, shit happens.
Een leuke opdracht was ook de oefening met de roos van Leary, die levensgroot op de grond geplakt was. Collega D was het proefkonijn. De trainster blafte hem toe: “Doe je pet af!” gevolgd door de vraag “Hoe zou je reageren, als ik dat tegen je zei?”. Opstandigheid flikkerde in D’s ogen: “Ik zou het niet doen!” protesteerde hij. “Okee, dan ga je in dat vakje staan!”. Het vakje in het rode gedeelte, waar o.a. “opstandig” in stond. Zo. Zo reageert een leerling dus ook. En nu? Hoe krijg je D – respectievelijk de leerling – nou uit de rode zone in de groene zone met als resultaat, dat hij die pet afzet. Nou, daar was toch wel enig denkwerk voor nodig van de kant van het docententeam (lol). Uiteindelijk kwam collega M met het geniale idee, om D (de leerling) te complimenteren met zijn mooie pet en hem vriendelijk te verzoeken de pet af te zetten!
Schot in de roos! Van Leary!
Nou, in die trant ging die middag nog verder met ook nog een opdracht om een casus van een conflict te bedenken en die dan – ook weer in kleine groepjes – na te spelen. In mijn groepje ging dat prima, want collega A (weer een andere collega A, ik heb veel collega’s met de A) had nog wel een dingetje met collega O. En, ach, waarom naspelen, als het in het echie kan! Dus dat conflict werd effe in real life uitgedragen en – ik moet toegeven – met enig vakmanschap want er vielen gelukkig geen klappen!

Na deze inspirerende en leerzame trainingsmiddag gingen we nog met een aantal collega’s heerlijk eten in het restaurant in de Dru. En als klap op de vuurpijl werden nog een aantal gênante situaties van de nacht in Kalkar nagespeeld. Ja, ik geef toe, ik was er onderdeel – of eigenlijk hoofdbestanddeel – van en het zal me de rest van mijn carriere waarschijnlijk blijven achtervolgen. Maar het hele spektakel bevestigde wel  weer eens mijn stelling dat goede docenten entertainers zijn!!! En… waarmee we weer bij het begin van mijn verhaal zijn: Ik heb leuke collega’s, maar ze zijn maf!!!

De voorspellingen waren er heel duidelijk over: de temperatuur zou met minimaal 10 graden kelderen. Zaterdag zou het echt koud worden. Haast niet voor te stellen als het zo heerlijk warm en zonnig is!  De familie is tamelijk voltallig en vanavond lekker samen snacken in het zonnetje.
Lees verder →

‘T is weer zo ver: het pinksterweekend staat weer voor de deur. En dat betekent: familiereunie; kamperen, gezelligheid, lekker drinken en eten – in die volgorde van belangrijkheid – aan het vuurtje zitten en volleyballen.

Lees verder →

Vandaag mijn eerste échte moederdag gehad! En dat terwijl ik al meer dan 18 jaar moeder ben! Tenminste als je onder moederdag verstaat, dat je dan ook kadootjes krijgt.

Toen de kids nog klein waren en naar de basisschool gingen, kreeg ik natuurlijk wel altijd een knutselwerkje, maar dat was min of meer onder druk van de juf. Daarna niet meer, heb er ook nooit om gevraagd. Om kado’s vraag je niet, toch? Die moeten uit je hart komen. En uiteindelijk weet ik wel dat mijn kindjes van me houden ook zonder de commerciële kermis rond moederdag.
Dus toen ik vannochtend tijdens het ontbijt buiten op het terras een kadootje kreeg van dochterlief was ik oprecht verbaasd. Twee mooie kettinkjes kreeg ik, gelijk twee!! Zonemans was bij zijn vriendin logeren en belde me kort daarna: “Hoi mams. Gefeliciteerd met moederdag!” Of zijn zus mij wel verwend had? Jazeker, twee kadootjes gekregen! Oh, geen ontbijt? Neuh, ik ben allang op. Nou, dan moest ze maar zorgen, dat ik een “tussenontbijt” kreeg! “Een ‘lunch’ heet zoiets” reageerde m’n dochter droog.
Maar… hij had ook nog iets voor mij, dat zou ik dan vanavond krijgen, als hij weer thuis was. Oké, leuk! Voel me nu wel heel verwend!

Uurtje later… de deurbel gaat. Staat er een vrouw met een megabos bloemen voor de deur. Aan de overkant van de straat een auto van een bloemenzaak. Geen haar op mijn hoofd dat eraan denkt, dat het voor mij zou kunnen zijn. Van dochter had ik al een kado, van zoon zou ik nog krijgen en manlief is m’n kind niet, dus die geeft niks en zeker geen bloemen, want daar ben ik niet gek op. Die wil de weg vragen, dacht ik,  of is gewoon verkeerd. Nou, klopte als een bus. Ze zat in de verkeerde straat, gebeurt vaker hier. Fieuw.. die bos bloemen erbij had ik écht niet ook nog aangekund….