Vandaag gaan we naar Baños. Met z’n drietjes: Carmen, Jessy en ik. Heb er heel erg veel zin in. Baños – eigenlijk Baños de Agua Santa, vertaald “baden van het heilige water” is een klein touristisch stadje, dat bekend staat als de toegang tot het Amazone-gebied. Het ligt aan de voet van de zeer actieve vulkaan Tungurahua en vulkaanuitbarstingen en aardbevingen komen regelmatig voor. De mensen geloven heilig in de bescherming van hun beschermheilige en verlaten dan ook niet hun stadje, als een vulkaanuitbarsting dreigt. Het stadje wordt dan ook steeds weer op wonderlijke wijze gespaard. Ook hier is een Mariaverschijning geweest, deze wordt nu aanbeden als “Nuestra Señora del Rosario de Agua Santa” (Onze Vrouwe van de Rozenkrans van het Heilige Water).
We starten onze reis om ongeveer half 11, ik moet zeggen, dat ik hier vaak helemaal niet meer de tijd in de gaten houd. Eerst een half uur staand in de trolley en dan nog drie uur in de bus. We sjokken naar ons hotel. Carmen heeft geboekt. Ik heb niet op internet gekeken wat voor hotel het is. Het is goedkoop, dus zal wel pover zijn. Het is inderdaad bescheiden, maar wel schoon en netjes. Dat overal altijd dingen kapot, oud of klungelig en amateuristisch gemaakt zijn, ben ik inmiddels gewend. Zo zijn kitranden bijvoorbeeld wel een centimeter breed. Een hoek is bijvoorbeeld niet gevoegd. Of zoals nu een douche, gewoon een stang, die uit de muur komt met een plastic douchekop eropgedrukt, waar na een eeuwigheid wachten een klein straaltje warm water uitkomt. Het raam in het badkamertje komt van voor de zondvloed en is roestig, vies en afgebladderd. Aan de andere kant is een mysterieuze grijze ruimte, het raam is te hoog om te kunnen zien wat er zich precies achter bevindt. Nou, zoals gezegd is de kamer verder netjes en fris. Ik heb een balkon met een hang-schommelstoel en uitzicht op de bergen en een kleine waterval. We rusten even en lopen dan het stadje in om een hapje te eten. We strijken neer in een steakrestaurant. Op de achtergrond speelt een bandje van drie oudere mannen leuke Ecuadoriaanse muziek. Om negen uur gaan we met een chiva, weet je nog, zo’n oud busje, waar we in Quito vorige week een feestje hadden, de bergen in. We nemen plaats in de chiva. In deze zitten bankjes, er kunnen zo’n vijf mensen naast elkaar zitten. Wij zitten achterin. Chill! Dan kan ik mooi naar achteren wegkijken. De bus is versierd met gekleurde lichtsnoeren, die ook nog eens flikkeren. Het is een oude bus, met oude bankjes, maar met een supergrote, moderne speaker, die direct boven onze hoofden hangt. Als de bus gaat rijden begint er keiharde muziek uit te komen. Heerlijk!!! Het gaat door de verlichte stad en dan de berg op. In het pikkedonker. Als ik achterom kijk, zie ik alleen maar zwart. Geen straatverlichting. Meerdere chiva’s rijden achter elkaar aan, maar wij zijn het slotlicht. Ik zie in ieder geval geen andere achter ons aankomen. De chiva crosst door de bergen, zijn weg vervolgend naar de top, hobbelend en bobbelend over de slechte straten en met gierende motor als het oude voertuig moeite heeft om de berg op te komen. Ondertussen keiharde Reggaeton. Super gaaf dit!
Boven op de berg krijgen we een beker canelazo, het tradtionele zoete alcoholhoudende drankje. We genieten van het prachtige uitzicht: het verlichte stadje tussen de bergen. Dan is er een kleine show door een cabaretier. Ik versta niet veel, maar ik zie wel dat hij het erg leuk doet. Dan terug naar de bus en met een bloedvaart en de wederom knetterende muziek de berg af. We worden vlak bij ons hotel afgezet en gaan even rusten om tegen half twaalf een discotheek op te zoeken.
We komen in een straat met allemaal disco’s en kiezen voor een tent genaamd “volcan”. Er zijn drie verdiepingen. We nemen caipirinha en klimmen naar de bovenste verdieping, daar dansen we de hele nacht door. Heerlijke Reggaeton en andere latijnsamerikaanse muziek. Maar ook “gringo-muziek”, spreek house e.d. Ik krijg een drankje, glas cola, van het huis. Een van de medewerkers komt het mij brengen, omdat ik zo goed op de muziek dans. Ik voel me gestreeld. “Pas wel op, mama. Ze kunnen er iets in hebben gedaan.” Daar heeft ze gelijk in. “Hou me goed in de gaten” antwoord ik en neem een slok, afwachtend of er iets gebeurd. Word ik een beetje draaierig, of vergis ik me? Ik laat de cola even staan en ga verder met de caipirinha, de tweede, die Jessy voor ons heeft gehaald. Dan staat de medewerker van het glas cola met een andere jonge man voor ons. Of we willen dansen. We bedanken vriendelijk. We dansen lekker met z’n drietjes tot in de vroege uurtjes. Om drie uur sluit de tent en lopen we naar huis. Nakletsen, douchen en nog effe op mobiel. Zo is het snel vijf uur, voordat ik ga slapen. Ik val dan ook als een blok in slaap.