De plaatsen in de bus zijn iets minder chill, dan we dachten. Je ligt niet echt fijn, want je ligt in een knik en de stoelen zijn nogal glad, want van kunstleer, dus van een echt goede nachtrust kan geen sprake zijn. We slapen wel vrij veel, maar worden ook heel vaak wakker. Ik begin echt pijn in mijn rug te krijgen en mijn voeten voelen dood aan. Het is ook beginnen te regenen. Ongeveer een uur nadat het licht geworden is arriveren we in Cuenca. Fijn, om uit te kunnen stappen en de benen te strekken. We zijn veel te vroeg om in het hotel in te checken, het is pas 7 uur in de ochtend, dus we besluiten om hier op de terminal te ontbijten. Er is een grote overkapping met naast elkaar op een rij meerdere eettentjes. Ze verkopen allemaal zo’n beetje hetzelfde en proberen klanten naar zich toe te lokken door met de rechter hand met hele korte, snelle bewegingen op en neer te zwaaien en “tss tss” te doen, terwijl ze met hun linker hand over het menu op het bord gaan, alsof ze een mooie dame van top tot teen presenteren. We kiezen een willekeurige tent en gaan op het terrasje ervoor zitten. We gaan uiteraard voor “desayuno continental”, een Europees ontbtijt: koffie, broodje met een soort kaas, een bordje roerei en een “jugo”, een vruchtensap. Carmen kiest naranjasap, dat is sinasappelsap en ik de boomtomatensap. Carmen proeft van het drankje. “Er zit water in. Zou je die wel drinken, mam?”. Ik waag het er maar op. Het ontbijt smaakt goed. Ik drink voor het eerst in mijn leven koffie bij het ontbijt en vraag daarom ook veel melk. We krijgen een beker heet water. Huh? Krijgen we nu thee? Maar Carmen pakt één van de potjes op tafel, waar blijkbaar oploskoffie inzit en doet een schep van het poeder in de mok met heet water. We krijgen ieders ook een beker met warme melk erbij. Het ontbijt smaakt me uitstekend. Als ik om me heen kijk, zie ik anderen soep eten en warme gerechten, brrrrr.
Als we ons ontbijt ophebben lopen we langzaam richting hotel. Volgens Google 15 minuten te voet, maar we lopen heel langzaam, want we zijn vroeg zat en we hebben het gevoel, dat niet al onze botten nog niet weer op de juiste plaats zitten na deze lange busrit. Bovendien gaat het met de trolleykoffer ook niet zo snel over de hobbelige stoep met gaten en we moeten stoep op stoep af. Soms houdt de stoep gewoon op en loop je langs de muur van een gebouw over de tweebaanse straat, waar auto’s en vrachtwagens met een bloedvaart langsrazen. We komen door de binnenstad, het ziet er gezellig uit, hoewel alles nog dicht is. Ook een artesania-markt en een markthal. Daar willen we straks nog wel even gaan kijken. We checken in in het hotel. We kunnen pas om 12 uur op onze kamers, maar we mogen onze bagage daarlaten en van alles gebruik maken. We gaan in de lobby op een rondzitbank zitten en pakken een kopje thee. Het hotel ziet er mooi uit. Het is z’n 4 sterren dubbel en dwars waard, zo te zien. We blijven een poosje kletsen en nemen nog een kopje thee en nog een kopje thee en dan lopen we de binnenstad in. We slenteren over de artesania-markt. Hier hebben ze toch nog wel weer andere dingen dan in Quito en Otavalo. Jammer, dat ik niet zo heel veel plek in mijn bagage heb, anders had ik heeeeeel veel dingetjes gekocht. Het ruikt heerlijk naar allerlei kruiden. Dat komt bij een overdekte plek vandaan, waar een aantal oude vrouwtjes zit met grote bossen verse kruiden. Moeders met kindjes op hun schoot zitten ernaast. Blijkbaar een soort patiënten. De oude vrouwtjes slaan met de bossen kruiden op de kindjes, af en toe spugen ze een drankje op een kindje om vervolgens weer verder te slaan. Het gaat er tamelijk hardhandig aan toe, de kinderen krijgen beste meppen en sommigen beginnen te huilen. De moeders blijven er vrij stoïcijns onder. Ik zeg tegen Carmen, dat de vrouwtjes wel een soort sjamanen lijken, die boze geesten uitdrijven. Via Jessy komen we te weten, dat er zo inderdaad slechte energie uit de kinderen gehaald wordt. Aardige lastpakken, vermoedelijk. Ik weet nog wel wat leerlingen, die dit heeeel goed zou doen, haha.
We wandelen verder en bezoeken de grote markthal op het plein. Hier verkopen ze prachtig uitgestald fruit en groente. Op de benedenverdieping worden grote stukken vlees en hele kippen verkocht. We kopen bij een fruitstand een paar grenadines en gaan buiten op een bankje zitten om ze leeg te slurpen.
Dan gaan we in een eettentje lunchen. Carmen laat met een typisch inheems gerecht proeven: “huma”, het lijkt een beetje op griesmeel, maar dan van mais, ingewikkeld in maisbladeren. Ik vind het lekker. Daarbij eten we patatjes en een stukje kip.
Dan lopen we weer richting hotel, het is bijna twaalf uur. We gaan weer in de lobby zitten en als het kwart over twaalf is, vraag Carmen bij de receptie, of onze kamer al klaar is. De receptionist vertelt, dat we eigenlijk pas om twee uur mogen, maar er is bijna een kamer klaar. Booking.com had trouwens twaalf uur gezegd. Na even wachten kunnen we inderdaad onze kamer betrekken. De slaapkamer is niet echt vier sterretjes, maar opzich oké. Er staan twee bedden in: een éénpersoonsbed en een klein tweepersoonsbed. De badkamer is niet meer dan twee sterretjes: ouderwets en klein en de douche heeft een douchegordijn. Beetje jammer dit!
We gaan douchen en kruipen even in bed. Carmen is nog steeds niet in orde. Zij heeft echt even haar rust nodig. Ik ben ook wel moe. Ik doe mijn mobiel op de oplader, anderhalf uur tot hij weer helemaal opgeladen is. Carmen wil nog even haar serie afkijken. “Carmi ga lekker slapen, meis”. “Ja, mams, tien minuutjes, dan is het afgelopen.”. Ik dut in. Als ik een hele poos later wakker word, knippert het rode lampje niet meer. Zo, zeg! anderhalf uur geslapen! Ik ben klaar om weer wat te ondernemen. Tot mijn verbazing en ongenoegen ligt Carmen nog steeds haar serie te kijken. “Lig jij nou nog je serie te kijken?!” roep ik boos. Ik ben echt kwaad. Verdorie! Ik wil iets gaan doen. In plaats van dat ze uitrust, gaat ze films kijken. Ze kijkt beteuterd. “Maar…. het is pas 20 minuten later!”. Ik kijk op mijn mobiel. Shit! verkeerd gekeken. Het is inderdaad pas 20 minuten verder. Toch baal ik. Ik ben nu weer vol energie en wil wat gaan doen. Maar zij moet nu nog beginnen met slapen. Later vertelt ze mij, dat ze zich betrapt voelde, omdat ze gelogen had over die 10 minuten, terwijl ze wist dat de serie nog 20 minuten duurde. Ik pak mijn laptop en Carmen gaat slapen. Ik zit wel de rest van de middag te balen. Twijfel, of ik er alleen op uit zal gaan, maar besluit om toch op de kamer te blijven.
Ik zoek op internet naar een leuk restaurant, wat een beetje in de buurt ligt. De nr. 1 volgens trip advisor is “Tiesto”, een restaurant dat nog geen 700 m bij ons vandaan ligt en Ecuadoriaans eten serveert. Lijkt me perfect. Als Carmen zo’n drie uur later wakker is, stel ik het haar voor en ze stemt toe. We lopen er naar toe. Het regent niet maar het is best fris. Veel kouder dan in Quito. Het restaurant ziet er super gezellig en zeer netjes uit. We hebben niet gereserveerd, maar krijgen toch een tafel. Een ober brengt een mand met stokbrood en zet tien verschillende dipsausjes op de rand van onze tafel. Dat ziet er gezellig en lekker uit! Twee Engels sprekende dames naast ons adviseren ons om een menu voor twee personen te nemen. Je krijgt dan vier verschillende soorten vlees geserveerd met verschillende garnituren, plus een glas rode en witte wijn. Dat lijkt ons wel wat. We proeven alle dipsausjes door. Ze zijn heerlijk. Dan wordt het eerste stukje vlees geserveerd, kipfilet met een heerlijke champignonsaus. Daarna volgen nog een heerlijk mals biefstukje en een stuk schapenvlees. Er wordt rijst, salade en andere inheemse garnituren bij geserveerd. Pfff, ik zit inmiddels vol en we verwachten, dat nu het toetje komt, maar nee, er komt nog een ronde vlees. Ik kan echt niet meer. Ik vind het heel erg, maar ik kan er maar een klein stukje van eten. Ook van het toetje eet ik niet veel, terwijl het super lekker is en het bord is zo prachtig versierd! Ik denk eerst, dat het bord een bloemendecor heeft, maar de bloemen zijn er gewoon heel kunstzinnig en knap met verschillende kleuren saus opgetekend. Prachtig! We rekenen af en lopen weer naar ons hotel. Dat was een fijne avond! Heerlijk getafeld en fijne gesprekken gehad.
Maar nu wel doodop en lekker in bed.