Ik heb deze blog maar de titel “reisvoorbereidingen” gegeven, bij gebrek aan beter. Ja, wij gaan op reis en ja we bereiden ons voor, maar het grootste gedeelte is gewoon lui gelummel. De reisvoorbereidingen beperken zich tot het boeken van een hotel in het historisch centrum van Cuenca. Een mooi ogend hotel met het cijfer 8,2. Wat zou het, twee nachtjes luxe is wel lekker en mams betaalt. De prijs valt trouwens erg mee. 95 dollar voor 2 nachten voor 2 personen is niet duur toch? We gaan even kijken wat we daar willen gaan doen en we zoeken uit hoe we er eigenlijk moeten komen. Hoe, wanneer en van waar een bus vertrekt. We willen alvast kaartjes kopen. Carmen voelt zich helemaal niet goed, maar we moeten toch maar op pad, ze moet nog naar het ministerie van huppeldepup voor haar visum, dat nog steeds niet geregeld is, omdat de website het nog steeds niet doet. En dus vast die buskaartjes kopen voor vanavond. We gaan eerst voor de buskaartjes. Het is even zoeken waar het agentschap zit, maar eindelijk vinden we de juiste bestemming en kopen twee tickets voor 29 dollar inclusief de kosten voor de shuttle die ons naar de terminal brengen zal. Duuuussss de planning is als volgt: met de taxi naar het agentschap, van daar om kwart over tien met de shuttle naar de terminal en dan met de bus naar Cuenca. Ongeveer 470 km, reistijd 8 uur. We vertrekken om 23.00 uur en slapen dan in de bus.
Eerst nog naar het ministerie, alwaar blijkt, dat in het paspoort het cijfer nul voor de letter O aangezien is, dus daarom werkte de site niet. Weer naar huis. Carmen gaat bezig met haar paperassen: Op de website het juiste paspoortnummer ingevuld, even naar de computerwinkel aan de overkant om uit te printen en afspraak gemaakt. De afspraak is voor volgende week maandag. Dat is één dag, nadat haar huidige visum verlopen is. ahum.
Dan eten koken, omelet met groenten. Jessy komt nog even chillen en dan gaan we de koffer pakken, douchen en omkleden. We nemen mijn kleine handbagage trolley koffer mee en ieders een tas handbagage. Moet genoeg zijn voor twee overnachtingen.
De taxi brengt ons in een razend tempo naar het agentschap van de reisvereniging, ik weet niet eens goed, hoe ik het noemen moet. We zijn er om tien uur, dus kwartier te vroeg. De shuttle arriveert om tien voor half elf, er gaan nog twee andere mannen mee. Dan een rit van bijna een half uur naar de busterminal. We arriveren daar dus om tien voor elf, krapjes aan, maar we moeten echt nog eerst naar de wc. Pffff, nou wordt het haasten. Als we door het poortje willen, moeten we eerst weer naar het loket om kaartjes te kopen om door het hekje te kopen. De precieze functie van deze mysterieuze kaartjes ontgaat ons, maar wat moet dat moet. Nu mogen we door. Volgens Carmen moeten we naar rechts. Voor de zekerheid vraagt ze nog een keer. “Nee, lieverd, die bus staat links” zegt de beveiliger. Dus we gaan de linker kant op. Blijkt de bus tóch rechts te staan. Nee, dit gaat lekker zo! Als een gek lopen we over het busterrein, zoekend naar onze bus. Eindelijk spotten we de bussen van onze maatschappij, geven onze trolley bij onze bus af en vragen of we nog snel iets mogen kopen. “Tuurlijk kan dat, geen probleem” is het antwoord. We kopen nog even wat lekkers bij één van de mobiele kraampjes en gaan op onze plekken zitten. Het is een prachtige bus met chille plaatsen. Er is een steun voor je benen en je kunt vrij ver naar achteren met je leuning. Zo kun je tamelijk horizontaal liggen. We installeren ons en gaan onze chippies eten, die we net gekocht hebben, Carmen aardappelchips en ik bananenchips. Het zijn eigenlijk geen bananenchips, maar chips, gemaakt van “verdes”, wat voor mij gewoon groene bananen zijn, maar dat mag ik dus niet zeggen van onze Ecuadoraanse vrienden. Voor hun schijnt het een compleet andere vrucht te zijn. In ieder geval vind ik ze heerlijk en we smikkelen en smullen dan ook, terwijl de bus begint te rijden.
Dan trekken we de beensteunen omhoog en zetten de rugleuning omlaag, zodat we lekker liggen. Om middernacht gaan de lampen uit en gaat iedereen (proberen te) slapen.