We hebben vandaag met Jessy een afspraak om samen in het park met het prachtige uitzicht te gaan picknicken. Ze zou om 10.00 uur komen, maar rasechte Ecuadoraanse dat ze is, arriveert ze om half twaalf. Vind ik geen probleem, want ik heb een hele kluif aan de blog, zoals jullie gisteren wel gemerkt hebben. Carmen heeft een heerlijke guacamole gemaakt met tomaat, ui, limoen en een beetje zout. Ik ben blij, dat ik nu een lekker recept heb! Het geheim is echter, dat je de pit in de spread laat liggen, zo wordt ie niet zo snel bruin. Geldt ook, als je een halve avocado wilt bewaren: gewoon de pit erin laten!
Ik neem mijn knäckebrood mee en we kopen nog wat dingetjes in een winkeltje. Dan nemen we een taxi en laten we ons bij het park afzetten. We gaan op een plek op het gras zitten met prachtig uitzicht op Quito. Er staat heel veel wind en er zijn heel veel gezinnen aan het vliegeren. Het is sowieso heel erg druk. Veel mensen zijn hier met honden. Die mogen gewoon loslopen. In de stad trouwens ook. Je ziet haast geen honden aan een lijn. Carmen en ik halen ze niet aan, we zijn niet ingeënt tegen rabiës en ook al zijn over het algemeen alle honden we ingeënt, je weet maar nooit. We pakken onze spulletjes eten en gaan heerlijk smikkelen. We kletsen wat, liggen te zonnen of gewoon naar de mensen te kijken. Met die zon en die wind en mijn witte huid moet ik wel een beetje oppassen, de getinte dames naast mij hebben natuurlijk nergens last van. Ik ga op de rug liggen en leg mijn dunne vestje over mijn gezicht.
Het begint steeds harder te waaien en ook behoorlijk af te koelen. Ik nodig de meiden uit om vanavond samen een hapje te gaan eten en daarna nog een drankje te doen – bij voorkeur caipirinha. We nemen weer een taxi richting huis.
We frissen ons thuis even op en kleden ons om, dan lopen we de grote straat, de “Guayaqil” uit. Jessy weet een leuke straat met goede restaurantjes. Heerlijk om met lokals op stap te gaan. Zo kom je op de leukste plekken. We komen inderdaad in een heel pittoresk straatje, la Ronda, de bekendste straat van Quito. Hier wil ik bij daglicht nog wel eens naar toe. We kiezen een restaurant met dakterras en nuttigen er een traditionele maaltijd. Carmen en ik nemen schapenvlees en Jessy een soep met grote stukken kip met bot erin en kloeten aardappel. In mijn ogen geen aantrekkelijke maaltijd, om het nog maar mild uit te drukken. Ons gerecht is hetzelfde als van gisteren, maar nu in plaats van kip, met schaap. Dus geserveerd met rijst, avocado, klein beetje rauwkost en een halve aardappel. Het smaakt uitstekend. Mijn ogen vallen op een wandbord, waar verschillende cocktails opstaan. Ook caipirinha. Ik ben behoorlijk aan het inkakken, dus ideaal om in dit gezellige restaurant nog een drankje te doen en niet meer iets anders te hoeven zoeken. Ze hebben de grote gaskachel bij ons neergezet en het is nu aangenaam warm. Helaas is er niemand meer, die een cocktail mixen kan, dus dát feestje gaat niet door. Okee, dan een koffie, Carmen en ik bestellen een cappuccino, maar blijkbaar is er ook geen melk meer, we kunnen alleen zwarte koffie krijgen. Dan maar niets, want anders liggen Carmen en ik straks als twee stuiterballen in bed. De chica’s drinken thuis nog een kop thee en ik neem nog een glaasje van de vieze wijn, die nog steeds niet op is. Dan kruip ik vroeg in bed.
Morgen avond vertrekken we met de bus naar Cuenca, waar we drie dagen en twee nachten willen blijven. Daar verheug ik me al erg op!