We hoeven niet vroeg op en liggen een hele poos nog in bed te kletsen. We hebben geen haast. We hebben een afspraak met Alejandro. Hij gaat met ons vandaag een city-tour doen en zou contact met ons opnemen, als hij zover was. Maar voorlopig zal dat nog niet zijn.
Het is heerlijk weer. We besluiten om naar een mooi park te gaan en nemen een taxi. Het is niet ver van “onze” woning, maar het gaat langs zulke steile wegen! Het lijkt wel alsof de auto loodrecht staat en achterover dreigt te kiepen! Carmen moet lachen. “In het begin vond ik het doodeng”. Ik snap het.
Boven aangekomen kijk ik mijn ogen uit. Wat een schitterend uitzicht!!! Ik voel mijn longen, ben wat benauwd, dat heb ik af en toe, nu wat erger. Komt door de hoogte. Carmen is nog best verkouden en moet erg hoesten. We wandelen een beetje, gaan af en toe op een bankje zitten of op het gras liggen en kletsen wat. Al snel merk ik dat ik de zon uit moet, al heb ik me met factor 50 ingesmeerd. De zon schijnt bijna loodrecht naar beneden, we bevinden ons immer slechts 20 km van de evenaar op een hoogte van rond de 3000 meter op een onbewolkte zomerdag. Ik zeg tegen Carmen dat ik in de schaduw wil. “Ik wil niet rood worden en een Gringa in’t kwadraat worden” leg ik haar uit. We wachten tot het grote oranje “Quito”-standbeeld vrij is om er weer foto’s te kunnen maken. Net als we met onze fotosessie willen beginnen, appt Alejandro dat hij klaar is. We maken een paar foto’s en rijden dan met een taxi weer naar beneden, de stad in. Daar ontmoeten we Alejandro. We lopen samen naar de grote Basiliek om de torens te beklimmen en boven van het prachtige uitzicht te genieten. Na een aantal stenen trappen, die goed te belopen zijn, gaan we via een houten hangbrug door het middenschip van de grote kerk naar de andere kant om daar de toren in te gaan. Het laatste stuk is geen stenen trap meer, maar bestaat uit een viertal smalle, steile,  maar wel hoge stalen trappen. Gelukkig zit er een soort ijzeren net achter, zodat je als je ertussen slipt niet de de dood vindt. Zou je je echter naar achteren laten vallen, ben je er alsnog geweest. Carmen wil ook naar boven, ondanks haar hoogtevrees. Ik vind het maar niks, maar ze wil persé: “Mijn verstand weet, dat er geen gevaar is” zegt ze moedig. Ik zeg niks terug. Mijn verstand zegt mij, dat er wel degelijk gevaar is. Maar de moeite loont: Het uitzicht is prachtig,  we kunnen ook het park zien waar we zostraks nog waren. We klimmen de smalle trapjes weer af en gaan via de hangbrug weer terug naar de andere kant, om één van de twee andere torens te beklimmen. Gelukkig wel via een stenen trap. “Dit uitzicht is veel mooier” zucht Alejandro, balend van de moeite die we ons moesten getroosten om in de andere, kleinere toren te komen. “Ja”, zeg ik, maar vanaf de andere toren had je een prachtig uitzicht op de twee grote torens. Hij knikt. Dat is ook weer waar.
Na deze inspannende en avontuurlijke bezichtiging besluiten we een hapje te gaan eten.
Alejandro weet een uitstekend restaurant. Het is een chique ding met Hollandse prijzen. Je moet in een ouderwetse lift naar boven. Een liftboy ontgrendelt de liftdeur en laat ons naar binnen. Hij vergrendelt de deur weer en de lift gaat omhoog. “Ik heb nog nooit in zo’n lift gezeten. Alleen in films gezien.” vertelt Carmen. Geldt voor mij ook.
We moeten weer wat trappen op (oef!) en komen op een schitterend dakterras met weer een prachtig uitzicht over Quito. We nemen plaats. Alejandro en ik eten biefstuk met pepersaus en salade, Carmen neemt lamsvlees. Het is heerlijk! We eten gezellig, kletsen geanimeerd en ik geniet van het uitzicht en het idee, dat ik toch echt in Ecuador op een dakterras met mijn dochter zit te eten. Na de lunch gaan we nog andere kerken bezichtigen en Alejandro geeft uitleg over de geschiedenis, over beelden, schilderijen en achtergronden. Super interessant! Carmen moet helaas gegeven ogenblik weg. Ze was een afspraak met de huurbaas vergeten om haar huur te betalen. Ze verlaat ons en Alejandro en ik lopen verder. Er is een straat met wel zeven kerken. Wat een pracht en praal.  “Je zult wel denken: wat een rijkdom in zo’n pover land.” Ja, die gedachte was inderdaad bij mij opgekomen. Maar dit
feit was me niet onbekend en kom je in meer landen tegen. Alejandro slaat een kruis als we langs het altaar lopen en laat me dan een heiligenbeeld zien met daaronder een kleine kast met twee deurtjes. Hierin wordt de hostie bewaard. “Mensen zeggen, dat wij beelden aanbidden, maar eigenlijk aanbidden wij wat er in die kastjes zit en dat, wat het representeert.” Interessant, dat was nieuw voor mij!
Inmiddels is het tijd voor Alejandro om naar zijn engelsklas te gaan. Hij geeft namelijk in de avonduren Engelse les aan volwassenen. Het is nog een best stuk lopen en Alejandro is gegeven ogenblik tijdelijk de weg een beetje kwijt. We zitten al op de grote weg de “Guayaquil”. Nu nog de zijstraat “Oriente” vinden. Intussen is Alejandro definitief te laat voor zijn les. “No problem”, zegt hij. Zijn studenten zijn gewend dat hij drie kwartier te laat is. Vooral de dagen, dat hij naar ballet gaat. Lol!
We vinden de zijstraat en buigen links af. We komen lang de kapperszaak en de Venezolaanse en ik zwaaien weer naar elkaar. Dat is inmiddels vaste prik. Waar mijn dochter is, wil ze weten.  Oh die  is “a la casa” antwoord ik in perfect Spaans. Ik kijk Alejandro triomfantelijk aan. “I know people in Quito”, zeg ik tegen hem. “Ja ja, antwoordt hij. “Ik zag wel op facebook dat je naar de kapper bent geweest”. Ik werp hem een quasi vernietigende blik toe en gniffel in mezelf.
Thuis nemen we afscheid van Alejandro en bedanken hem voor de heerlijke dag.
We zijn KAPOT met hoofdletters. Carmen gaat haar lievelingsserie kijken, ik ga een uurtje slapen. Om acht uur willen we naar de “Secret garden”,  een cocktail bar.
Het is niet ver lopen, maar het is al donker. Ik moet van Carmen mijn mobiel en pinpas achter mijn bh stoppen. “Spulletjes verdelen, mams. Als er iets gebeurt ben je niet alles in ene keer kwijt.”
We lopen de cocktail bar binnen en klimmen een aantal trappen op tot we helemaal bovenin op het dakterras terecht komen. Op het terras zitten bijna uitsluitend “extranjeros”, buitenlanders. “Ik heb in Quito nog nooit zoveel gringo’s bij elkaar gezien!” zeg ik tegen Carmen.
We passeren de bar. Aan de linker kant staan tafels op een rij met plastic krukjes. Achterin nog een tafel met krukjes. Aan de rechter kant is een groot dubbel net gespannen, schuin naar beneden aflopend. Er liggen een paar jonge mensen in met biertjes in hun hand. Hoe chill is dit! Ik ben gefascineerd door het uitzicht. Wauw! Quito by night. De kerken zijn verlicht. Ik zie de basiliek met de drie torens, waarvan we er twee vandaag beklommen hebben. Ik zie het grote glazen gebouw op de berg aan de overkant, waar het park zich bevindt, waar we vanmorgen geweest zijn. 
“Waar wil je zitten mams? Of wil je in het net liggen?” Tuurlijk wil mams in het net liggen. We klimmen met onze cocktails het net in en gaan naast elkaar naar de sterrenhemel en het verlichte Quito liggen kijken, onderwijl nippend aan onze cocktails. Nou ja, Carmen nipt. Ik drink. En ik geniet! Ik gluur door de gazen van het net naar beneden. Je kunt door doorzichtige plastic platen tot helemaal beneden in het restaurant kijken. “Kijk, Carmen, daar helemaal beneden loopt iemand!”. Carmen kijkt voor zich uit. “Nou, als je het niet erg vindt, kijk ik niet, mams. Ik vind het al heel wat dat ik hier lig.” Oh ja, de hoogtevrees! Het wordt een beetje koud. Ik wikkel mijn omslagdoek om mijn benen en blote voeten. Carmen heeft sokken aan en probeert zich met haar sjaal een beetje warm te houden. Maar gegeven ogenblik wordt het toch te koud. We klimmen uit het net. Het is best hoog en je moet van de rand afspringen om weer op de grond te komen. We nemen nog een Caipirinha – hij is heerlijk – en gaan aan een tafeltje zitten. Jessie kan helaas niet meer komen, omdat er met haar werk iets tussengekomen is.
We zijn best moe en de cocktails hakken er wel in, dus we lopen weer richting huis. Iets later arriveert ook Jessie. Carmen staat onder de douche en als Jessie appt moet ik de deuren openmaken om haar binnen te laten. Wat een geklooi in het donker met al die deuren en sloten! Het grote hangslot dat aan de buitenkant van het stalen hek beneden hangt wil niet meewerken. Ik moet mijn handen door de tralies steken en de vijf verschillende sleutels uitproberen. Het slot werkt ook niet mee, want het glipt telkens uit mijn hand. Een moeilijke missie in het donker, maar uiteindelijk lukt het. Ik laat Jessie binnen en ga naar boven om te douchen en het bed in te kruipen. De meiden blijven nog even kletsen.
Wat een geweldige, heerlijke dag heb ik gehad!! Doodmoe zink ik zachtjes in een diepe slaap.