Het is best een heel gedoe voordat je eindelijk de lucht ingaat. Je bent uren bezig. Tussen opstaan om zes uur – het wordt eigenlijk kwart over zes – tot dat het vliegtuig de lucht ingaat, om 12.00 uur heb je er al haast een werkdag opzitten.
Cor brengt me naar Schiphol. Ik check eerst mezelf en de bagage in. Dan moet ik alleen verder en neem ik afscheid van hem. We zijn in de 34 jaar dat we samen zijn nog nooit zo ver en zo lang uit elkaar geweest. Het afscheid valt me dan ook vies tegen. “Je gaat naar Carmen toe” zegt hij. Klopt, dat is een hele troost.
Alles verloopt gladjes, al raak ik een pot pindakaas bij de douane kwijt. De beveiligster kijkt spijtig. Ik denk dat zij ook van pindakaas houdt.
De eerste vlucht duur bijna 10 uur en ik verveel me kapot. De filmpjes zijn niet echt leuk, ik lees en slaap af en toe. Naast mij zit een meisje van het type Carmen. Zij kijkt constant films en ligt dan hartstikke in een deuk. Vet schattig! Helaas snurkt ze ook heel hard, zodat ik maar muziek ga luisteren. Als het laatste uur aanbreekt moeten we een formulier voor de douane invullen. Ik vraag haar er iets over en ze helpt mij. “Blijf je in Boston of ga je door?”.  Ze spreekt uitzonderlijk goed Engels, maar ze blijkt Colombiaanse te zijn en nu naar huis te vliegen. Ik ga op het puntje van mijn stoel zitten en vertel haar, dat ik kinderen uit Colombia heb. Ik vraag waar ze woont. In Bogota! Nou het laatste uur in het vliegtuig vliegt voorbij. Ze vertelt dat ze economie en iets met financiën studeert en dat haar ouders beiden arts zijn. Ze reist met een vriend, hij is homoseksueel. We hebben het erover, dat dat in Nederland veel meer geaccepteerd is dan in Zuid-Amerika. Ze vindt het super dat Nederlanders zo liberaal en tolerant zijn. Ze wil weten hoe het komt, dat Nederlandse jongeren zo onafhankelijk zijn en we hebben het over opvoeding. Leuk, hoe geïnteresseerd ze is en het is dan ook een zeer geanimeerd gesprek. We vinden het jammer dat we afscheid moeten nemen. Dit was een hele leuke ontmoeting!

De vlucht van Houston naar Quito gaat ook goed, ik slaap veel, steeds kleine hazenslaapjes, maar de tijd gaat toch redelijk snel. Vijf uur is natuurlijk ook peanuts vergeleken met de eerste vlucht van 10 uur. Ik kan alleen niet meer zitten en zou zooooo graag liggen en me lekker uitstrekken. Dan komt uiteindelijk toch de landing steeds dichter bij en mijn ontmoeting met Carmen en Jessica en Alejandro, want ze halen me met z’n drietjes op. Als Carmen mij ziet rent ze me tegemoet en we omhelzen elkaar. Dan krijgen Alejandro en Jessica ook een hug en lopen we naar de auto. Alejandro rijdt. Hij wil mij de stad laten zien en we toeren nog 2 uur door Quito. Er rijden haast geen auto’s en Alejandro stopt bij alle interessante plekken om iets te laten zien en uit te leggen. Om half drie zijn we in het appartement. We liggen nog tot vier uur te kletsen en te lachen en besluiten dan, dat we toch maar eens moeten gaan slapen. Carmen grieperig en ik een lange reis achter de rug. Moet lukken!