Vanochtend wat vroeger op en acht uur aan het ontbijt. Uitchecken – onze koffers mogen in de bagageruimte van het hotel – en weer op pad. We hebben om 10.00 een afspraak bij Club Global en om 13.00 bij Nova Alta. Bij beiden hebben we een stagiaire lopen. Bij het eerste stagebedrijf is de praktijkopleider een jonge Argentijn. Hij heeft een felblauwe bril op zonder glazen. Op zijn kantoor heeft hij een hele verzameling van bonte glasloze brilmonturen. Elke dag zet hij een ander montuur op. Om steeds gefocust te blijven zegt hij. Mario is super tevreden over onze stagiaire. Hij is één en al lof. En ook zij heeft het ontzettend naar haar zin gehad en heel veel geleerd. Ze is heel positief over haar buitenlandse stage en daar zijn wij natuurlijk heel blij om. Ze weet nu ook eindelijk wat ze hierna wil gaan doen. Zeer geslaagde stage dus. De intermediair is er ook bij. Vera werkt voor een bureau dat Nederlandse stagiaires hier in Berlijn en elders in het buitenland begeleidt.

Na dit bezoek hebben we even wat tijd. We lopen door de winkelstraat terug naar het tramstation en gaan wat winkeltjes in. Ik moet nog een kado voor mijn moeder hebben, die gisteren jarig was en ik wil nog een sleutelhanger-beertje voor Carmen kopen. We nemen de tram en moeten dan nog een stukje lopen. Inmiddels is het lunchtijd en we zijn bijna bij onze bestemming, dus we besluiten om eens naar een restaurantje uit te kijken. Plotseling wordt Martin geroepen: “Meneer!!”. Een blonde jonge man in T-shirt (brrr, wat een gek, ik heb een dikke winterjas aan!) stormt op ons af. Het is onze stagiair. Hij was aan het werk in de shop van het bedrijf, waar hij stage loopt en zag ons toevallig langslopen. En ook Vera komt er net aan. Verderop is een Italiaans restaurant, zegt de jongen. En we lopen er met z’n drieën naar toe, voor even afscheid nemend van onze stagiair. We eten pizza voor vijf euro. En moeten dan opschieten. We zijn nu aan de late kant.
Het kantoortje is echt piepklein, ik schat nog geen 15 vierkante meter. Toen wij vorig jaar bij dit bedrijf waren hadden ze een flink pand. Maar ze zijn nu weer op zoek naar een grotere ruimte, legt de Siciliaanse praktijkopleider Nicolo uit. Ook hij is erg te spreken over de stagiaire en andersom. Mijn neus begint steeds meer te kriebelen. Normaal gesproken ligt er een hond in deze ruimte, maar zijn mandje is nu leeg. Ik begin er wel een beetje last van te krijgen en ben blij, als we weer buiten staan.

Het weer houdt niet over, het is bewolkt en koud, maar gelukkig regent het niet. Prima wandelweer. We gaan een stuk met de tram richting hotel en lopen het laatste stuk. We hebben genoeg tijd. In het hotel drinken we nog wat in de lounge van het hotel. Ik neem een rode wijn. Het is vrijdag middag. Normaal zit ik nu met de collega’s ook aan de borrel in hotel Ruimzicht… .
We halen onze koffers op en drinken nog een latte macchiato bij Starbucks op het station. Dan zoeken we het perron op. De trein is op tijd. We hebben een coupé voor onszelf.
In Hannover moeten we overstappen. We delen nu het coupé met een Franse vrouw en haar zoontje, tot zij uitstappen. De laatste overstap in Duisburg. Het is inmiddels donker. Het perron is bijna leeg. Het valt op na twee dagen in het drukke Berlijn. Martin ziet muisjes op de rails lopen. Ze duiken weg geruime tijd voor er een trein aangedenderd komt.
Nog eventjes en we zijn weer thuis. We arriveren om kwart voor 11 op het station van Emmerich. Cor haalt ons op en we zetten Martin thuis af. Ik ben moe. Gelukkig is het morgen sabbat!