We zijn ruim op tijd op het station in Emmerich. Wachtend op Gleis eins verschijnt er op het bord de aankondiging dat de trein uit Düsseldorf een half uur later binnen zal komen. Op Gleis eins. Onze trein staat nergens aangekondigd, dus we gaan er maar vanuit dat die laatkomer onze trein is die weer teruggaat, al moeten wij niet naar Düsseldorf maar naar Duisburg. De trein arriveert, nog steeds geen aankondiging, dus mijn collega, Martin, met wie ik deze reis onderneem, vraagt andere reizigers. Het is inderdaad onze trein.  Martin en ik gaan voor drie dagen naar Berlijn om op stagebezoek te gaan en nieuwe afspraken met een bevriende school omtrent een verdere samenwerking te maken. Daarnaast een afspraak bij GLS (German language school) om over en excellentieprogramma voor een aantal leerlingen te spreken.
In Duisburg stappen we over op de trein richting Berlijn. We reizen eerste klas voor bijna dezelfde prijs als tweede klas. Het was een of andere aanbieding. Super chill. We genieten van de luxe zitplaatsen. Ze komen eten en drinken brengen als je dat wilt. En ze komen met snoep langs.  Ik heb geen idee hoeveel uren we precies in die trein zitten want al kletsend vliegt de tijd om.  Tegen kwart over vier arriveren we op het centraal station. Het vinden van het hotel is wel even een dingetje.  Het hotel ligt 295 meter van het station af en we hadden van te voren wel op de kaart gekeken, maar nu, buiten het station.. geen idee welke kant op. Ik wist wel dat Martin geen navigatiewonder is, maar hij blijkt bijna net zo rampzalig te zijn als ik. In de trein had hij nog geconstateerd: “je moet het hotel haast vanuit het station kunnen zien, een groot wit gebouw”. Ja, maar we zijn omgeven door witte gebouwen. Tegen beter weten in beginnen we op ons gevoel een richting op te lopen, ondertussen kijkend op de kaart. Maar… als je geen gevoel voor richting hebt, is het niet slim om op je gevoel af te gaan. Toch? We zien een groot wit gebouw met een grote “M” erop. Het kan niet missen, dat moet het zijn!  Ons hotel heet immers “one M”. Maar helaas! Die M staat ergens anders voor en de straatnaam en het huisnummer kloppen ook niet.  Pfff. Ik zet wel navigatie aan. We worden naar de achterkant van het station geleid en daar, aan de overkant, staat het hotel dan echt!

Wauw!! Huge en echt nice! De jonge man met tunnels in zijn oorlellen aan de receptie is superaardig en zijn vrouwelijke collega ook. We krijgen ieders een kamer op de 9e verdieping van het luxe design hotel, dat voor ons gevoel toch wel 4 sterrren waard is. De kamer is klein, maar heel netjes. Fijn! Ik fris me even op. Onze Berlijnse collega Thorsten zou ons om zeven uur oppikken om samen met nog een aantal andere collega’s te gaan eten, maar tien voor zeven klopt Martin op mijn deur. Thorsten is er al! Nou, gelukkig ben ik bijna klaar, nog ff naar de wc, schoenen en jas aan. Martin is alvast voorgelopen en ik haast erachter aan. Thorsten staat in een zijstraat te wachten. Hartelijke begroeting, knuffels. In de auto praten we bij. Ogen rollen om de vrouwen, die altijd te laat zijn met hun getut. Hoezo?! Hallo!! Thorsten was gewoon te vroeg!!! Ik zeg maar niks. Tsss mannen, laat maar!
Hoe het met “Manonchen” gaat, wil Thorsten weten. Met Manonchen gaat het goed. Ze geniet van het racen door de straten van Berlijn en is nog niet helemaal geland. Ben ik echt weer in Berlijn? Ik sta weer versteld van de drivingskills van onze Berlijnse automobilist. Ongelooflijk! Wat kunnen Berlijnen rijden!  Berlijnen .. klinkt raar… Berlijnaren? Berlijnsen? Hoe noem je die mensen überhaupt? In het Duits is het een woord, Berliner… Google vertalen zegt: “Donut of Berlijnse bol” hahaha!!! Nou, ik bedoel in ieder geval de mensen uit Berlijn.

We stoppen bij een Zwabisch restaurant. Weten jullie wat dat is, Zwabisch? Zwaben – “Schwaben”  is een streek in Duitsland. Daar woont mijn zus. Het ligt in het Zuiden van Duitsland. Niet in het Oosten. Berlijn ligt dus NIET!! in Schwaben. Waarom ik helemaal naar Berlijn reis, om in een Zwabisch restaurant te gaan eten, mag Joost weten, maar het schijnt een goed restaurant te zijn. De collega’s zijn er al. Sabine ken ik al. De twee andere collega’s zijn nieuwe gezichten voor mij. Sabine staat direct op. “Ich will neben dir sitzen!”. Haha, vaste prik!!! We geven elkaar een innige knuffel. We hadden ons beiden op dit weerzien verheugd en kletsen de hele avond. Het eten kan me niet bekoren. Ik had biefstuk besteld met gebakken aardappels, maar er zit een raar en vies smaakje aan. Tot ik ontdek, dat er spekjes inzitten. Jammer dat dit niet even op de menukaart vermeld stond. Maar – never mind – het is gezellig en dat is de hoofdzaak. Sabine fluistert mij in, dat ze voor morgen avond een leuk idee heeft, maar we weten beiden niet, of er al “officiële” plannen zijn voor morgen avond en aangezien we elkaar morgen toch zullen zien op school, wachten we het maar gewoon af. We nemen afscheid en ze drukt me op het hart om morgen bij haar op school langs te komen, als we op school zijn. Ze is zorgdecaan. Ik beloof het. Thorsten brengt ons naar het hotel terug en Martin en ik trekken ons op onze hotelkamers terug om niet te laat naar bed te gaan.