Aan het ontbijt zijn we inmiddels een beetje gewend. Er is haast geen keuze, ik eet elke ochtend melk met havermout en een toastbrood met roerei met een kopje thee. Ik heb me erop ingesteld. ..

Vandaag staat er niets op het programma, omdat Carmen vrij wil zijn voor een eventuele ontmoeting met haar moeder. Ik heb al vroeg in de ochtend contact met haar tante en oom i.v.m. onze reis naar Villavicencio. Haar oom wil met de bus wel hierkomen om met ons weer terug te reizen naar Villavicencio. Vet lief,  maar dat zou voor hem 6 uur reizen zijn en dat willen we niet. Met hulp van tante en oom zoek ik de beste manier op om bij hun te komen.

Carmen is moe  en kruipt weer in bed. Danilo, Cor en ik lopen naar “Hacienda Santa Barbara”, een shopping center hier in de buurt, dat voor de Kalverstraat niet onderdoet. Niet mijn ding. We drinken er een kopje koffie, ik bestel een Latte Machiatto, maar heb nog nooit  zo’n kleine en sterke latte gehad! Tussen de middag een hamburger en weer naar het hotel.

’s middags hangen we wat in het hotel rond.

Om vijf uur gaan Cor en ik een stukje wandelen. We willen wel eens zien of we de pensions, waar we toen hebben gezeten, terug kunnen vinden. Met Carmen’s adoptie hebben we in Hotel Paris gezeten, dat dichterbij ligt en met Danilo in Casa Nueva. Ik weet de weg nog  wel, tussen de huizen door langs een smal voetpad. Af en toe moet je een grote straat oversteken. We komen in de straat, waarvan we denken dat Hotel Paris staat. Maar we herkennen niets, allemaal grote nieuwe flats. We twijfelen ook over de straat, we weten het niet precies. Alles is zo veranderd. We lopen verder langs een pad. Cor herkent het: “Daar komt straks een parkje met het electriciteitshuisje, waar we geschuild hebben, toen er geschoten werd.” We komen bij een speeltuintje en inderdaad: daar staat het huisje. Alle huizen eromheen zijn veranderd, maar het huis waar destijds de inval was staat er nog. Vreemd, in  mijn herinnering stond het huisje veel verder van straat. We vinden ook het bruggetje, dat over het riool voert. Hierlangs gingen we naar de kapper en als je dan verder liep, kwam je bij Casa Nueva. We vinden de kapper. Wat is dat huis prachtig geworden. Het was toen al de beste kapper van Bogota, er kwam de high society en beroemdheden. Nu duidelijk nog steeds. Dure auto’s op de parkeerplaats, Porsche’s en zo. We lopen verder. De kleine eenvoudige winkeltjes van toen hebben plaatsgemaakt voor mondaine, elegante zaken. We zijn totaal verrast. We herkennen niets meer terug. Het souvenirswinkeltje, waar we vaak naar toe gingen, is verdwenen en daarmee hebben we geen aanknopingspunt meer, wanneer we naar links af moeten om bij Casa  Nueva te komen. We lopen langs de grote straat en kijken bij elke zijstraat aan de rechter kant, of we iets bekends zien. Cor meent in één van de straten een groep  bomen te herkennen.

We lopen de straat in en zien gegeven ogenblik links een klein pad. “Hier liepen we altijd in”. Ik kan me maar heel vaag herinneren. We gaan nog een keer links. Hier zou het wel eens geweest kunnen zijn. We weten het niet zeker, maar we menen het buurhuis en het huis tegenover te herkennen. Het was vroeger wit en inderdaad onder de gele verf, die hier en daar afbladert,  is nog wat wit te zien.Ik heb  een foto van vroeger. De stoep is oud en lijkt precies op de stoep op de foto. Ook de straat, die naar links gaat herinneren wij ons. We zijn ervan overtuigd: Hier heeft Casa Nueva gestaan. Er staat  nu een groot modern gebouw met appartementen. We lopen dezelfde weg weer terug. Langs de kapper, over het bruggetje, langs het electriciteitsgebouwtje en proberen erachter te komen, waar hotel Paris nou precies was. We denken de straat terug te hebben gevonden, maar ook hier staan allemaal nieuwe gebouwen.

Ergens hier moet de bougainville gestaan hebben, die ik op een foto heb. Ik haal de oude foto tevoorschijn en bestudeer weer de stoep. Hij is exact hetzelfde. Een graatpatroon in de oprit van het huis, waar de bougainville voorstond, een lantaarnpaal met zwart-oranje strepen. We weten het nu zeker: dit is de straat waar we tweeënhalve maand gewoond hebben. Er wordt nu een nieuw apartementencomplex gebouwd. Ze zijn er net mee bezig. Ik herken nu iets verderop nog twee oude huisjes aan de overkant, die er toen ook stonden, een muur met deuren erin. We lopen weer richting ons huidige hotel, blij, dat we de plekken van de pensions van vroeger gevonden hebben, maar ook een beetje verdrietig, dat ze er niet meer zijn.

We lopen langs de grote weg richting Unicentro, denken we. Maar als we een grote brug voor ons zien opdoemen, schrikken we ons een hoedje: Hier klopt geen ene snars van! We zijn verdwaald. Ik wil google maps opstarten, maar mijn mobiel is leeg. Cor heeft geen wereldbundel. Een vriendelijke voorbijganger vraagt, of hij ons kan helpen. We vragen of hij weet, hoe we naar unicentro komen. Hij legt het ons uit. Het lijkt ons een hele lange weg. De man zegt, dat we misschien beter een taxi kunnen nemen. Maar zonder mijn mobiel kan ik ook geen taxi appen. We lopen een eind in de aangewezen richting, lopen over de brug en lopen steeds verder van de drukte weg. Dit zint ons helemaal niet.  Als er een taxi stopt en iemand uitstapt, stappen wij snel in. De taxi brengt ons voor nog geen 2 euro naar het hotel terug. Fieuw! De kinderen liggen in een deuk over onze klunzigheid. Ik ga plat op de rug op de grond liggen met mijn voeten omhoog. Mijn enkel doet pijn en het bed is bezet door de kinderen.

Toch moet ik nog een stukje lopen voor het avondeten. Carmen heeft gelukkig wel zin om naar de Mexicaan te gaan en Cor en Danilo vinden het ook prima. Nou, ik vind het helemaal goed, het is het dichtstbijzijnde restaurant.

We eten er heerlijk en uitgebreid voor in totaal 50,00 euro, dat lukt je bij Gringo’s niet.

Weer terug in het hotel pakken we onze koffers. We hebben voor 11.00 uur een taxi besteld, die ons naar de terminal van de Flota la Macarena brengen zal, het vertrekpunt voor onze reis naar Villavicencio. Waar ik stiekem nog op had gehoopt, is niet gebeurd. Er heeft geen ontmoeting tussen Carmen en haar moeder plaatsgevonden. Maar morgen hopen we kennis te kunnen maken met haar oom en overmorgen misschien met haar tante.  Ik kruip in bed. Cor en de kids kijken nog tv. Buiten gaat het vreselijk tekeer.  Het onweert en regent als een gek. Hopelijk is het morgen droog. .