Elke ochtend zet ik voor Carmen en mij een kopje thee. Deze keer is dat Coca-thee. Gisteren heb ik daar een pakje van gekocht. Ik zou deze thee graag mee naar huis nemen, maar dat is helaas verboden. En aangezien we over Amerika terugvliegen, riskeer ik dat maar niet. Hij smaakt best goed en (of maar?) ik word er niet high van!

Vandaag gaan we naar de  Monserrate, het is er gelukkig rustig. Gisteren stonden de mensen tot voor op het plein nog in de rij, nu kunnen we gelijk doorlopen naar de kassa. Een kabelbaan brengt ons naar de top van de berg, waar een mooi, wit kerkje staat. Hier heb je een prachtig uitzicht over Bogota, een stad van 9 miljoen inwonders, exclusief de  3 miljoen, die er elke dag nog komen werken. Het is foto-shooting-time! Daarna lopen we er een beetje rond. Er zijn kraampjes met souvenirtjes en eten. Carmen en ik kopen ieder een mooie omslagdoek. Het is inmiddels 1 uur geweest, dus onze magen melden zich. Eten wordt aan het straatje bereid op een grote barbeque. Een jongen klampt ons aan, we verstaan er niet veel van, maar hij wil klaarblijkelijk verkopen. We moeten een klein stukje vlees proeven. Het smaakt heerlijk. Hij wijst met zijn handen aan, wat hij allemaal op de barbeque heeft liggen: krielaardappeltjes, vlees, bakbanaan. Het ziet er heerlijk uit en we besluiten om twee porties te delen. De jongen nodigt ons uit om op houten stoeltjes aan een tafel plaats te nemen. Er staat nog een andere tafel, waar Amerikanen aan zitten te eten. Het gerecht wordt geserveerd met rijst en avocado. Het smaakt heerlijk! Een lust voor het oog is het, om die jongen bezig te zien, achter zijn keukentje. Als mensen langskomen, springt hij op ze af, onder een vloed van woorden, zijn eten aanprijzend en de voorbijgangers uitnodigend om bij hem te komen eten. Zo gaat dat hier overal. Kom je langs een winkeltje, komen de verkopers al op je af, met de standaard zin: “A la orden”. Je kunt nergens even rustig kijken, je wordt direct aangeklampt, de koopwaar wordt aangeprezen: hoe goed het materiaal is, dat het echt handwerk is, hoe mooi het is (muy linda), als je het aandoet, staat het je allemaal even “bonita”, enz. Topverkopers hier!

Met de kabelbaan gaan we weer terug naar de bewoonde wereld. Het roepen van een taxi is wel even een dingetje. Óf er is geen taxi beschikbaar, óf we kunnen niet gevonden worden. Wt… we staan bij de Monserrate notabene! Uiteindelijk houden we toch maar een taxi op straat aan en laten ons naar El Balay, de grote artesania-winkel brengen. Helaas blijkt die winkel niet meer zo groot te zijn. Ik ben tamelijk teleurgesteld. Na een poosje rondgesnuffeld te hebben gaan we nog even de binnenstad in om vervolgens weer met enige moeite een taxi te bemachtigen. Danilo wil heel graag Bogota bij night vanaf een berg zien, eigenlijk willen we dat allemaal wel. We hebben daar een adresje voor: La Calera, een uitzichtpunt  met een restaurant met de naam “La Paloma”. We hebben gegoogeld en kregen de indruk dat “La Calera” een plaatsje is, wat druk bezocht is. De chauffeur bevestigt, dat het een vrij toeristisch plekje is. Lijkt ons best leuk! Het is een hele tocht, want het is spitsuur, dus het is meer filerijden dan wat anders. Na – ik weet niet – minimaal een uur, rijden we eindelijk omhoog, de bergen in. Het  is inmiddels zeven uur geweest en allang donker. We komen langs een uitzichtpunt. Heee! Hier hebben we toen in 1997 ook gestaan!  Het is eigenlijk niet veel meer dan een inham. Daarnaast staat een restaurant: “La Paloma”. Het is een beetje in the middle of nowhere, maar boeie… er is een uitzichtpunt en er is een restaurant. De taxichauffeur stopt langs de kant van de weg en spreekt met twee mannen in uniform. Dan rijdt hij verder. Via google-translate komen we erachter, dat er verder bovenop nog een mooier uitzicht schijnt te zijn met goede restaurants. Okee, let’s try! De klim gaat verder en verder omhoog over een bochtige straat. Bogota laten we steeds verder achter ons. We vragen ons af, of er überhaupt nog wel een uitzichtpunt komt en of we straks hier wel een taxi krijgen om weer terug te komen. Ook de chauffeur heeft er niet veel vertrouwen in,  hij draait en brengt ons naar het uitzichtpunt terug. We lopen het restaurant binnen om te kijken of het wat is. Anders, zo besluiten we,  maken we hier alleen wat foto’s en gaan in Bogota ergens wat eten. Het restaurant blijkt prachtig te liggen. Één wand is helemaal van glas en geeft een schitterend uitzicht op nachtelijk Bogota. Het restaurant is groot, maar knus, met leuke, moderne muziek.Hier willen we eten! We betalen de taxichauffeur, nemen plaats aan één van de tafeltjes aan het raam en bestellen wat te eten. Dan lopen Danilo, Carmen en ik naar buiten om foto’s te maken met het verlichte Bogota als achtergrond. Het is berekoud, dus we blijven er niet onnodig lang. Binnen hebben we immers ook het prachtige uitzicht. Ook daar is het niet warm, we houden onze jassen/vesten aan. Omdat de temeratuur in Bogota altijd rond de 20 graden is, heeft men geen verwarming. Maar na zonsondergang, wat altijd 6 uur is, begint het echt koud te worden. Maar het is gezellig binnen en het eten smaakt heerlijk. We krijgen ook gepofte aardappels met een soort crème fraiche met weer dat kruid, “guascas”. In het Nederlands heet het kaal knopkruid, ben ik na wat googelen achter komen, nooit van gehoord, maar het ziet eruit als munt. Ik schraap het groene kruid zoveel mogelijk van mijn aardappel. Jammer, dat ik er zo misselijk van word, maar toen we 19 jaar geleden in Bogota waren ben ik een vrij lange periode ziek geweest. De kok van het pension waar we toen in verbleven, deed achterlijk veel van dat spul in het eten, dus als het etenstijd was, ging ik haast over mijn nek als ik het eten rook en vluchtte ik snel naar de MacDonalds. Ik ben dus gewoon een soort van getraumatiseerd, denk ik. 

De mensen van het restaurant roepen een taxi voor ons. En we zijn verrassend snel weer thuis. Het is inmiddels al 10, uur dus we blijven niet meer zo lang op.

Morgen is helaas onze laatste dag hier in Bogota!