Dat met de nachtrust ging hem dus niet worden. Na twee uur slaap was ik om 1 uur klaar om op te staan. Geheel volgens de Europeese tijd. Ik was totaal niet moe en kon met geen mogelijkheid meer in slaap vallen. Gelukkig hadden Cor en de kinderen wel goed geslapen.

Het ontbijt was slecht,  in ieder geval volgens Nederlandse begrippen.
Carmen moest nog het e.e.a. voor haar verdere reis regelen en Cor, Danilo en ik gingen weer op zoek naar een supermarkt. Die vonden we heel dicht bij het hotel. We smokkelden stokbrood, kaas en drinken mee onze hotelkamer in om het daar te veroberen. ’s middags nog een wandeling in de buurt gemaakt, want Carmen had nog helemaal niets van Bogota gezien.
Toen we zo gearmd over de straat liepen, vertelde Carmen mij dat  ze zich hier nou niet echt Colombiaans voelde. “Nee?” vroeg ik “Waarom dan niet?”. “Nou, kijk. Ik zie mezelf nooit lopen ofzo, dus ik merk niet eens, dat ik donkerder ben dan de meesten. Alleen als ik in de spiegel kijk. Dan denk ik: oh ja!”.
Daar zit wat in! Wat ik mij realiseerde was, dat ik in Nederland altijd met een getinte dochter op  straat loop, terwijl zij hier met haar blanke moeder loopt. 

We gingen in unicentro op zoek naar een pinautomaat van de citibank, want daar kun je het hoogste bedrag  pinnen en betaal je verhoudingsgewijs dus de laagste transactiekosten. We gingen naar de informatiebalie en stelden de standaard vraag: “Do you speak English?”. We kregen de standaard blik (Whaaaaa help!!!)   en het standaard antwoord: “No”. We probeerden het meisje met handen en voeten uit te leggen wat we bedoelden. Ze gaf in het Spaans antwoord. We keken haar hulpeloos aan. Er kwam weer een watervloed aan Spaanse woorden. We verstonden er geen snars van. Haar collega was met een andere klant klaar en werd naar  voren geschoven. Zo! Zij was er van af! Helaas kon deze ook geen Engels, dus dat schoot ook niet echt op. We zijn er niet uitgekomen en hebben uiteindelijk maar bij een  andere bankautomaat gepind. Daarna nog koffie/latte/ijskoffie gedronken en op de hotelkamer zitten chillen. Zoals jullie op de foto kunnen zien, krijgen we af en toe bezoek van een pokemon. Sterker nog! Het hotel is een pokestop en we kunnen dus liggend in bed  om de vijf minuten pokeballs pakken. Hoe gaaf is dat!!!
’s avonds in het hotel gegeten om vervolgens vroeg op bed te gaan.
Morgen moeten we vroeg op voor een hopelijk hele leuke trip.