Om acht uur staat de taxi voor het hotel om ons mee te nemen op een private tour naar la laguna de Guatavita en de cathedral de sal in Zipaquira.
Private tour betekent alleen ons gezin, een tweetalige gids met de naam Ricardo en een chauffeur. In een luxe personenbusje rijden wij Bogota uit richting Noorden. We genieten volop van de ongeveer anderhalf uur durende rit, nemen het landschap in ons op en luisteren naar de boeiende uitleg van Ricardo over de sociaal-economische situatie en de geschiedenis van Bogota en Colombia en nog veel meer.
Hij vertelt vooral over de oorspronkelijke bewoners van deze streek, de muisca, die door de Spanjaarden gekerstend en onderdrukt werden. Het meer van Guatavita was voor  deze stam een heilige plek. In het meer, dat men zag als de buik van moeder aarde werden kostbare gouden voorwerpen gegooid als offer. Hieruit ontstond de legende van El Dorado, de stad van goud, waar de Spanjaarden naar op zoek waren. Dit verhaal, zo legt Ricardo uit, is een Europeese mythe. Het ging nooit om een stad, maar om dit meer.
Af en toe valt er een stilte en nemen we het landschap in ons op.
In één van deze stiltes vertelt Carmen, dat ze met haar moeder heeft geappt en dat deze had gevraagd, wat ze vandaag ging doen. Zij moest namelijk naar unicentro om daar wat documenten op te halen. Carmen had gezegd, dat we vandaag de hele dag weg  zouden zijn. Ik was met stomheid  geslagen. Zou  er dan toch nog een ontmoeting komen? Wat jammer, dat we vandaag weg  zijn. Carmen is er vrij nuchter onder. Gambia heeft haar gedachtengang veranderd: een ontmoeting zou ontzettend leuk en fijn zijn, maar ze heeft het niet meer nodig voor het vinden van haar eigen identiteit.
We rijden door het stadje Guatavita en komen op het startpunt van de tour aan. Ricardo regelt voor ons de kaartjes. Er gaat een gids met ons mee en Ricardo zal voor ons vertalen. Er is verder niemand, behalve twee jonge dames uit de VS. Zij vragen of zij met ons mee mogen, want ze spreken niet goed genoeg Spaans. Wij vinden het prima. We lopen over  een pad en komen bij een plek waar een ronde hut met een strodak staat.

We gaan naar binnen en  gaan om de vuurplaats zitten. Hier maakte het opperhoofd van de muisca’s zich gereed voor de ceremonie. Een hele club met bloeidmooie dames danste om hem  heen om hem te verleiden. Maar hij moest stand houden, anders werd hem de …. afgeknipt. We keken geschrokken. Wauw! De gids voer voort: “Ik weet niet wat jullie denken, maar ik bedoel zijn paardestaart, de mannen hadden namelijk lang haar.” Fieuw! Maar toch was dit ook heel  erg, want als je haar afgeknipt werd, was men machteloos en onteerd en werd uit de gemeenschap verstoten.Het was leuk en interessant om naar de verhalen te luisteren.We liepen verder en beklommen via een smal pad de berg.
Het pad voert omhoog langs prachtige planten en bloemen, die wij als kamerplanten in huis hebben.Het wordt steeds kouder en kouder en begint ook nog eens te regenen. We zijn definitief te koud gekleed! Boven aangekomen hebben we een prachtig uitzicht op het meer van Guatavita, het El Dorado.

We lopen weer naar beneden en worden door  onze chauffeur opgepikt.

Er wordt besloten, om eerst een traditionele maaltijd in het plaatsje Zipaquira te  nuttigen en dan de zoutkathedraal te bezichtigen. We zijn in de auto weer wat opgewarmd, maar het knusse  restaurantje is van voren helemaal open,  dus echt warm is  het hier ook niet.Het eten is  heerlijk! Een mangosap, waar vooral Danilo helemaal weg van is en vooraf zoute bananenchips met een roze dipsausje. Dan een overheerlijke salade en als hoofdgerecht een grote schaal met stukjes kip- en rundvlees met daarover heen patatjes en gefrituurde pannenkoekjes van geplette bakbananen  met een salsa van paprika, tomaat en ui. We eten met z’n vieren uit de schaal en er mag met de handen gegeten worden.

Het volgende punt van onze tour is een bezoek aan de zoutkathedraal, het nummer één wonder van Colombia. Het is er rustig. Colombia kent nauwelijks toerisme. De zoutkathedraal is eigenlijk een zoutmijn, die al door de muisca’s geëxploiteerd werd. Later is er in de grote uitgeholde ruimtes een kathedraal gemaakt. Prachtig en indrukwekkend! We kijken nog een 3D filmpje over het ontstaan van de kathedraal en een lichtshow. Daarna verlaten we  het ondergrondse om door een laat middagzonnetje verwelkomd te worden. Het plaatsje Zipaquira met daarachter het Andes-gebergte geeft een prachtig  decor voor de zoveelste familiefoto.
Nog even het plaatsje in om op het prachtige typisch Colombiaanse plein een traditioneel toetje te eten: een oblea, twee grote ronde wafels met karamel ertussen. 

Tenslotte rijden we weer terug naar Bogota. Het is weer megadruk op straat, maar de tocht blijft interessant met de verhalen van Ricardo. We worden netjes bij ons hotel afgezet en nemen afscheid van onze aardige en competente gids.
Nadat we gedouchet zijn, lukt het ons nog nauwelijks om de oogjes open te houden en we ploffen doodmoe in bed. Carmen heeft weer even contact met haar moeder. Helaas is deze tot dinsdag weg, op een trip of zoiets. Ik ben teleurgesteld. Dan zou alleen nog maar woensdag overblijven, want donderdag vertrekken we  naar Villavicencio. Commentaar van Carmen: “It is what it is!”
We zullen zien – één ding is zeker: Het was een heerlijke en superleuke dag!