Vanaf dat we in Parijs waren, hadden we ons elke keer voorgenomen om “Paris by night” te gaan ervaren, maar omdat we elke avond zo moe waren, was het er nooit van gekomen. Dit was de laatste avond, het was nu of nooit! We besloten om eerst in het hotel wat uit te rusten en dan wat later te  gaan eten. Misschien nog de Montparnasse toren op, het leek ons wel gaaf om Parijs van boven af in het donker te bewonderen. We namen dus de metro naar Montparnasse en gingen daar in een restaurant een lekkere salade eten. Helaas was het al te laat om nog de toren op te gaan. Nou, dan moest dat  maar tot morgen wachten. We namen weer de metro naar de Champs Elysee en liepen door de mooie beroemde laan langs de chique winkels naar de Arc de Triomph. Een breakdancer liet zijn  kunnen zien. Dat hadden wij nog wel beter gekund, conludeerden wij.  We  liepen weer richting “onze metro”. Maar de poten deden ons zeer, we waren er een beetje klaar mee en stapten 1 metrostation eerder op. Bij het plein met uitzicht op de Eifeltoren stapten we uit. Het straatleven in Parijs draaide nog op volle toeren, met die uitzondering, dat de mensen tamelijk aangeschoten begonnen te worden, een groot aantal in ieder geval. Carmen trakteerde me op een foute crêpe. Fout, omdat hij momenteel niet in mijn dieet past. Naja, eigenlijk past hij denk ik nooit in geen enkel dieet, tenzij je dik moet worden, maar goed, daar gaat het nu niet om, er zat nutella op en hij was heerlijk. We klommen op een muurtje, wat ik best eng vond, want  mijn gevoel voor evenwicht was door vermoeidheid, nieuwe lenzen, het metroreizen en last van mijn enkels tamelijk naar de mallemoten, maar het uitzicht op de verlichte eifeltoren was het meer dan waard. Na daar even te hebben gezeten klom ik eraf om me toch nog een veel te dure mini-eifeltoren aan te laten smeren. We wandelden richting Eifeltoren. De mensen raakten steeds meer aangeschoten en joliger, bijna op ieder bankje zaten wel wat jonge lui bier of wijn te drinken. We kwamen langs een leeg bankje, dat schreeuwde om bezet te worden door twee Nederlandse dames met een flesje wijn (een kleintje hoor, om precies te zijn één van 0,25 l, niet dat jullie verkeerde dingen van ons gaan denken!). Terwijl we daar zo zaten kwamen twee jonge mannen, die duidelijk beschonken waren, aanlopen. De ene kwam naast ons zitten en begon een heel verhaal af te steken, het leek wel een waterval.Onze franskennis  was bij lange na niet goed genoeg om er ook maar iets van te kunnen maken. Bovendien waren we op onze hoede, was dit een truc, wilden ze ons beroven?  Als ik Engels zou gaan praten zou hij wel afdruipen, hoopte ik “I don’t speak french” Hij was dol enthousiast: “Oh!!  I speak english!” riep hij blij. “You are mother and uh… daughter?” Hij twijfelde over de correctheid van het laatste woord. Ik beaamde het. Hij lachte blij: “I want to marry your daughter!” Okeeeee dan! Hm, laat me eens nadenken, wat zal ik daarop eens antwoorden?  “No”. Ik keek Carmen vragend aan – nee toch? “No” antwoordde ze  braaf. We vermoedden nog steeds dat het een truc was. “I have a million dollar!” Wij knikten van nee. “Not good?”  – “No, not good!”  Zijn vriend waagde ook een poging: of ze dan wel met hem wilde trouwen? Ondertussen kwam er nog een meisje bijstaan  en overhandigde huwelijkskandidaat nummer 1 een jas. Okee, dit was vast en zeker  een truc: Zij moest onze aandacht afleiden en dan zouden de beide jongens onze rugzakjes zien te bemachtigen. Ik drukte mijn rugzakje steviger tegen me aan. Carmen bedankte ook voor kandidaat nummer twee, waarop de jongens sportief hun schouders ophaalden, ons een high five gaven en vriendelijk groetend afscheid van ons namen. We leegden ons flesje wijn en vervolgden onze weg richting eifeltoren. Deze veranderde constant van kleur en/of motief en Carmen wilde persé van elke kleur een foto maken. Het was inmiddels kwart voor één, ik was klaar met de eifeltoren en zijn wisselende kleurtjes en motiefjes en het was sowieso tijd om weer richting hotel te gaan, want de laatste metro reed om half twee. Vanaf de halte dan nog 10 minuten lopen en we waren weer “thuis”, waar we eindelijk heerlijk in ons bedje konden ploffen.