Niet zo vreemd,  dat wij inmiddels ’s nachts slapen als een roos. We leggen heel wat afstanden te voet af. Vandaag ook weer heel wat gelopen. We zijn namelijk naar het Louvre  geweest en dat is zo immens groot. Er was ook hier weer een redelijk lange rij voor de ingang. We sloten maar weer aan. Maar daar kon Carmen zich niet bij neerleggen. Sherlock als zij is ging ze op onderzoek uit. “Mama!” ze wees  met haar vinger naar mij. “Jij blijft hier, ik ga kijken of er een snellere weg is!” “Jawohl Chef!”. Even later kwam ze terug en zwaaide met haar mobiel onder mijn neus, waarop een foto stond met een bordje voor mensen, die al een ticket hadden. Super, Carmi! We liepen snel de kant op, waar ze het bord had gezien. Het was daar echter opvallend rustig. Het bordje was miezerig klein en het leidde nergens heen. Fout spoor, Sherlock! Wij  weer terug en weer achter in de rij aangesloten.  Gelukkig viel het wachten allemaal wel mee, want iedereen had al een kaartje, dus slechts een kwestie van scannen. Eenmaal binnen bekeken we eerst de Griekse sculpturen en daarna de Franse, Nederlandse en Vlaamse schilderkunst. Prachtig! Hoewel er  ontzettend veel bezokers waren, zoals we aan de rij bij  de ingang hadden kunnen zien, was er in die ruimten toch vrij weinig van te bespeuren. We hadden ieders een audio-gids in de vorm van een nintendo ds 3d en dat was super fijn en erg interessant. Bij de schilderijen even uit elkaar gegaan, omdat we hier iets verschillende smaken hebben. Dan een appje van Carmen: “Mams, waar ben je? In 15 is een indrukwekkend schilderij!”  “Ik ben in 12, kom naar je toe”. Natuurlijk liep ik weer de verkeerde kant op. Toen ik in zaal 7 was had ik het door en liep weer terug. Appje van Carmen: “Duurt laaanngg…”, ja, ja ben er bijna. Alleen – in zaal 15 was geen Carmen te bekennen. “Ik ben in 15 maar jij bent er niet”. Bleek, dat  zij in een andere afdeling was… Het schilderij dat zij had gezien, was een reusachtig groot portret van een koningin, dat ook voor mij ging leven, toen ik de uitleg hoorde.

Daarna samen naar de Egyptische afdeling geweest. Daar zijn we best lang verbleven. Super interessant! Tussendoor  onze meegebrachte lunch  gegeten en aan het einde dan natuurlijk nog even naar de Mona Lisa. Die was niet moeilijk te vinden: Volg gewoon de mensenmassa! Niet normaal wat een volk! Het leek wel alsof mensen alleen voor de Mona Lisa kwamen. Je kon er haast niet bijkomen, omdat het zo druk was. Iedereen drong naar voren om door middel van een selfie samen met Mona op de foto te kunnen. En ze bleef maar lachen! Een jonge man voor ons kon maar niet stoppen met foto’s maken. Ik denk dat hij wel 50 dezelfde heeft gemaakt. Het lukte ons heel even om  voorraan te komen en ook een selfie te maken, toen werd er een touw weggehaald, zodat iedereen die vóór stond kon ontsnappen en je niet door de meute weer terug moest. Ik moet sowieso wel zeggen, dat het navigeren vandaag feilloos verliep. Áls er iets mis ging was het overduidelijk een fout van de nintendo ds. Zo was het bijna onmogelijk om bij het restaurant te komen, de uitgang te vinden of boven op het voorplein van het Louvre te komen. Maar dan kun je altijd nog heel vriendelijk één van de  vele personeelsleden aanspreken. Sinds Carmen erachter is dat de meesten ook Engels spreken, word ik niet constant meer  naar voren geschoven om mensen aan te spreken. Helaas word je niet altijd even vriendelijk te woord gestaan, wat bij  mijn dochter verontwaardiging oproept: “Dat snap  ik niet, dan vraagt iemand je iets heel aardig en geef je zo’n chagrijnig antwoord!” blubberde ze naast mij. 
Na 5 uur in het grootste museum van de wereld rondgelopen te hebben, waren we uitgeput en gingen nog even voor het Louvre in het zonnetje zitten,  om daarna weer richting hotel te gaan. Ff bij onze Turkse buurman langs,  die naast de Italiaan zit, om een patatje mee naar de hotelkamer te smokkelen, want de maag hing ons op de schoenen.