Vandaag naar Versailles geweest.  Eerst met de metro, die was giga druk, niet te filmen – letterlijk en figuurlijk, want je kon je mobiel  niet pakken, zo geklemd stond je. Voor mij weer aanleiding om opvliegers te krijgen wat het er niet bepaald beter op maakte. In de trein,  die we daarna moesten hebben, was het gelukkig minder druk en konden we wel zitten. We voelden ons “lichtelijk” geirriteerd door een aantal muziekanten, die meenden, de passagiers met knetterharde muziek te moeten vermaken en daarvoor ook nog geld te kunnen vangen. Ze speelde  zo hard,  dat verschillende mensen, waaronder ook Carmen, de vingers in hun oren stopten. Een oud vrouwtje stond in de hoek geklemd, terwijl ze zich de oren dichthield en voelde zich zichtbaar verlost toen ze uit moest stappen.   

In Versailles aangekomen was de rij met wachtenden nogal een teleurstelling.  De rij slingerde over het plein van Versailles. Megalang en megademotiverend!!! We besloten eerst de tuinen te bezoeken, daar kon je zo in. Het was prachtig weer en we maakten een mooie wandeling.  Het is daar zó  groot dat je kilometers kunt lopen.  De fontein die op de maat van de muziek spoot vonden we het indrukwekkendst. Na die wandeling maar es kijken of de rij met wachtenden geslonken was.  Het was inmiddels kwart voor één. De rij was er nog en nauwelijks minder lang.  Een uur en een kwartier hebben we staan wachten, voordat we naar binnen konden. Gezien de lengte van de rij viel dat  nog wel mee. Maar het wachten in de rij hebben we niet onbenut voorbij  laten gaan. Mijn vlijtige dochter had namelijk Spaanse woordjes meegenomen om te  leren. En zo is onze  Spaanse woordenschat met 20 woordjes aangevuld! Ondertussen ook even contact gehad met Carmen’s tia (dat is Spaans voor “tante”), omtrent de  uitspraak van  een  aantal woorden. We hadden ook  de mensen achter ons in de  rij kunnen vragen, want zij waren spaanstalig en duidelijk geamuseerd over onze Spaans-pogingen.
Ook binnen stikte het natuurlijk van de mensen en aangezien ik niet van drukke plekken hou, was dit enigszins een afknapper. Maar wat een pracht en praal!  Vooral de spiegelzaal  was schitterend!

De terugweg ging vlot. We besloten om naar de Eifeltoren te gaan,  daar wat te eten en nog wat van het uitzicht te genieten. Het was heerlijk weer. We verbaasden ons over de hoeveelheid verkopers, die allemaal sleutelhangers met eifeltorens verkochten. Als je ook maar een blik  van een miliseconde  op hun koopwaar wierp klampen ze je aan: “5 pieces 1 euro” –  “no, merci”. Achtervolging “6 pieces 1 euro”. Het  is geen geld, maar wat moet ik in vredesnaam met 6 eifeltorens? En kun je je onpraktischere sleutelhangers voorstellen, dan eifeltorens? Het lukte ons om de verkoper af te schudden. We vonden het toch wel heel goedkoop. Hadden we het dan toch moeten doen? Hoppa, daar hadden we weer een verkoper achter ons  aan.Kunnen die lui Nederlands? Of voelen ze gewoon aan onze aura, dat we twijfelen? “7 pieces 1 euro!”. 7 eifeltorens – zeven! Als ik nou een kinderfeestje had! We vervolgden onze wandeling, zaten nog te chillen in de zon en pakten toen weer de metro richting hotel om daar nog een duik in het  zwembad en de jacuzzi te  nemen en nog een wijntje te nuttigen op onze hotelkamer.