We waren ruim op tijd op Amsterdam Centraal. En dat was fijn, want zo konden we ons eerst nog in de Zen-toestand zetten, lekker  in het zonnetje aan de Ij. De Thalys was chill, alleen was er een ongeluk tussen Antwerpen  en Brussel gebeurd, zodat we in Anwerpen 50 minuten stilstonden.We mochten eruit, dus  Carmen ging wat eten en thee halen op het station. Je mocht ook een gratis flesje water ophalen bij de Thalysbar. Die  taak nam ik op mij.  En – navigatiewonder dat ik ben – presteerde ik het om zelfs in een trein te verdwalen op zoek naar de wagon met de bar. Ik loop de verkeerde kant op, door de halve trein, wurm me langs koffers en mensen, die gewoon ook niet bereid zijn om maar een stap aan de kant te gaan en kom uiteindelijk bij de lok uit, stap uit en realiseer me dat ik ook gewoon via het perron had kunnen lopen. Lekker snugger bezig, Manon! Dus nu buitenom terug tot ik de wagon met de bar zie. Twee flesjes water gepakt en weer terug naar treinstel 16, waarwij onze plaatsen hebben. Daar naar binnen maar loop weer de verkeerde kant op (hoe bont kun je het maken?), wat ik op dat moment niet door heb, zodat ik total ontredderd constateer, dat er vreemden op onze plekken zitten. Weer eruit zie ik dat dit treinstel 15 is. Nog een keer treinstel 16 in en nu heel slim de andere kant op. Jahoor, daar zit ze. Na 50 min gaat de reis verder met horten en stoten en gedeeltelijk maar met 20 km/h. 75 min vertraging inmiddels. In totaal kwamen we anderhalf uur later in Parijs aan. 

Het station uitkomen was ook nog even een dingetje. We moesten door poortjes heen en zagen iedereen kaartjes scannen of in een gleufje stoppen, waarnaar het poortje zich openende. Wij onze papieren voucheur scannen – niets! Hulpeloos keken we om ons heen. Wie  konden we om hulp vragen? En in welke taal? We liepen verschillende kanten op in de hoop op  redding – een info-balie, treinpersoneel, maar niets! Weer terug naar de poortjes en spieken hoe mensen dat nou precies deden. Gegeven ogenblik kwamen er twee dames aanlopen, die ik Nederlands hoorde praten. Ik schoot ze snel aan. “Ja, maar dit is ook de ingang naar de metro! Je moet eerste  een metro-kaartje bij de automaat kopen!” Oooooh! Wij dus aansluiten bij de rij bij de automaat. Toen we eindelijk aan de beurt waren, hadden we geen flauw idee, wat voor kaartje we moesten kopen. Achter ons stonden twee Franse dames, die zeer behulpzaam waren en ons hielpen het juiste kaartje te kiezen.

Eindelijk konden we door de poortjes! We moesten vervolgens drie verschillende lijnen  nemen en de koffers trappen  op en trappen afslepen, in overvolle metro, want het was spitsuur en finale EK Frankrijk-Portugal, dus de metro’s zaten bomvol met o.a. jolige voetbalfanaten. Uiteindelijk moesten we nog 10 minuten lopen naar ons Hotel. Het is een net hotel, kleine kamer maar wel gezellig, met airco, wat heerlijk is, want het is heet. In een niet echt geweldige wijk, wat ook wel weer wat heeft. Na ons opgefrist te hebben zijn we een vieze doner wezen eten, in een kebap-zaak, twee huizen van ons hotel vandaan en dan weer terug om in de lounge de westrijd te kijken. Na de eerste helft besloten we om de tweede helft in bed te gaan kijken, want we waren best wel moe. Het belooft een onrustige nacht te worden, want je hoort constant getoeter… wtf.. gekke Fransozen! Jullie hebben verloren!