Één van de leuke dingen van werken in het onderwijs is het feit, dat je met al je collega’s tegelijk vakantie krijgt en niet zoals bij de meeste banen, de één met vakantie gaat, terwijl de ander op werk moet blijven en vaak nog dubbel zo druk is. De jaarafsluiting is dus een heel gezellig en leuk gebeuren, waarbij je samen kunt vieren, dat je vakantie hebt.

Bij ons wordt het jaar altijd met een leuke acitivteit en een lunch afgesloten. Deze keer was het een fietstocht op een tandem. De uitleg van het geheel ging nogal moeizaam, omdat docenten nog erger zijn dan studenten en er constant tussendoor gekletst werd. Zodra het woord “tandem” gevallen was, werd er gelijk opgewonden overlegd wie met wie zou fietsen.
Ik weet niet of jullie wel eens op een tandem gezeten hebben, ik nog nooit en dat was dus wel even wennen. Ik ging achter en mijn collega voorop. Zij stuurde dus. Ik had wel een stuur, maar kon niets doen. Da’s best eng, want je hebt dus helemaal geen invloed op de richting of wat dan ook en als zij gevaarlijke capriolen uithaalt, dan ben je dus machteloos, je gaat gewoon mee en kunt niks doen, tenzij je haar een klap om de oren geeft, maar dat heb ik maar gelaten. Dan kun je ook nog niet remmen, als je achter zit en je trappers gaan gewoon met de trappers van de voorman/voorvrouw mee. Je bent volkomen overgeleverd aan je co-piloot. Het moeilijkst is het opstappen. De start was dan ook een fiasco, want we wilden als team een beetje bij elkaar blijven en begonnen dus tegelijk te fietsen, wat wilde slingerpartijen, onvermijdelijke bijna-botsingen en hysterische gil-sonades tot gevolg had. Het leek wel of we in de achtbaan zaten! Toen we eenmaal op de 2e Loolaan zaten, begon het een beetje te wennen en langzaam aan ging het steeds beter, zodat er ook ruimte was om te kletsen. Zo ging de tocht bij de Kruisberg het bos in richting Hummelo en weer via de dijk naar Doetinchem terug. Daar – op de dijk – zagen we een aantal ooievaars, waarover mijn co-pilote even heel lyrisch werd. We kwamen tot de conclusie dat de ooievaar een soort van symbool staat voor de generatie-kloof: terwijl de leden van de x-generatie bijna in zwijm vielen bij het zien van de prachtige zeldzame vogels had de y-generatie meer zoiets van: “was dat voor beest?” of konden hooguit hun schouders ophalen.

Uiteindelijk kwamen we bij de wijngaard van een van onze collega’s aan (Wijngaard duetinghem 838), een prachtige lokatie, waar wijn, bier en een heerlijke lunch klaar stonden en we bij konden komen van de (in)spannende rit. Die wijn en dat bier – ahum – hakte er bij een aantal nogal in, wat de terugtocht naar de Maria Montessorilaan, onze startlokatie, nog gevaarlijker en hilarischer maakte. Sommige collega’s keken al aardig loederig uit de ogen, terwijl het  pas 14.00 uur was! Hee guys! We hebben nog all day long te gaan! Dit belooft nog wat!

Na dit officiële gedeelte met ons team op eigen fietsen naar de stad om het feest bij Paddy’s voort te zetten. Het weer liet het nét toe om buiten te zitten en al snel gaf de serveerster het op om biertjes aan te slepen en zette gewoon twee grote kannen bier op tafel. De kring werd steeds groter en nam steeds creatievere vormen aan, doordat er steeds meer collega’s binnen kwamen druppelen, zodat we maar besloten om naar binnen te gaan.

Ongelooflijk, dat we gegeven ogenblik weg moesten, maar ’t is echt zo: we werden verzocht om te vertrekken, ik geloof dat er gereserveerd was ofzo. Naja, het was toch bijna etenstijd. Eerst even nog naar “de borrel” voor een drankje en (naar ik hoopte) voor een dansje. Maar nee, er werd van die k**Nederlandse muziek gedraaid, die iedereen geweldig schijnt te vinden behalve ik. 😑

Tegen de tijd dat de betere muziek gedraaid werd en ik eindelijk kon gaan dansen, hadden de dames en heren collega’s besloten, dat het nu toch wel tijd was om een hapje te gaan eten. Okee – best- whatever – mijn tijd komt nog wel.
Naar Hendrixen om een hapje te eten, ook weer op het terrasje, het weer knapte op. Daarna naar Moscow en – ja – er zijn collega’s, als die zien, dat er in een tent de mogelijkheid is om karaoke te doen.. dan zijn die niet te stoppen. Dan MOET er karaoke gedaan worden. Met smekende blikken wordt de barkeeper overgehaald om het geheel op te starten – hij vindt  het allang leuk en geniet in volle teugen van ons gekraai.
Jammer van – wederom – het hoog gehalte aan Nederlandstalige liedjes (pfffff generatie Y!) – of misschien wel eerder jammer, dat ik daar niet zo van kan genieten. Waar ik wél van kon genieten is het feit dat ons kuikentje stagiaire er zo op los kan gaan en ik stond met klapperende oortjes en open mond me te verbazen dat kuikentje gewoon ook ALLE!!! teksten uit haar hoofd kent. Gelukkig tussendoor ook jaren 70 muziek, waarop  ik me dansend en zingend uit kon leven. Tja, en toen kwam er een einde aan de avond. Een ieder ging zijn thuishol weer opzoeken op een enkele  uitzondering na…

Lieve collega’s en feestbeesten! Het was een geweldig jaar! Heb nu al weer zin in het nieuwe schooljaar! We gaan er iets moois van maken, maar nu eerst…. VAKANTIE!!!!! … Yeah!!! Heel veel plezier, fijne vakantie en tot in augustus!!! xxx