Diploma-uitreiking. Ludger College half acht. Maar vóór die tijd nog even inentingen halen bij de GGD. Carmen had haar inentingen al gehad, dus gingen Cor, Danilo en ik vol uitgedost met z’n drieën, om daarna gelijk door te kunnen naar het Ludger College. Raar gespan zo in de nette kleren een prikje komen halen, maar goed, na het invullen van een formulier kregen we nog een hele voorlichting van een hele spontane en grappige medewerkster, want ja, je gaat wel naar een risicogebied. Inentingen voor DTP, gele koorts en hepatitis A, bovendien recept voor malaria-tabletten en DEET, om ons tegen drie verschillende gevaarlijke muggen te beschermen. Geen beesten aaien, geen water uit de kraan drinken, ook niet tanden mee poetsen enz. Ik moest wel ff slikken. Toen afrekenen, moest ik nog meer slikken: 457 euro hatsikidee! Dat doet zeer in de portemonee.

Enter a caption

We waren vroeg zat voor de diploma-uitreiking en omdat Cor z’n maag nogal luidruchtig begon te worden tengevolge van te lange ledigheid, gingen  we eerst bij de snackbar langs om kipcorns te eten, met als gevolg, dat we toch niet meer zo heel vroeg bij het Ludger aankwamen. Daar mijn ouders getroffen en samen een plekje gezocht. Zou Carmen er al zijn? Die presteert het vast om naar haar diploma-uitreiking te laat te komen. Oh nee, hèhè, daar was ze. Één en al hektische stresskip. Pfffff! Laat maar gaan. Ik moet nog dit en dat en papa hou jij die bloemen even vast? Voor wie zijn die, Carmen? Ja, die zijn voor een docent, wenkte ze ongeduldig af. Ik had al wel zo’n vermoeden wie dat zou zijn. Mevrouw vd Z., docente Duits en Carmen’s lievelingslerares. Dochterlief moest naar boven. Oké, meis tot straks! Half acht begon het spektakel. En het was prachtig! Die muziek! En al die jonge mensen met die symbolische academische hoed. Ik voelde de tranen opkomen. Mijn dochter heeft VWO!!! jankte ik van binnen. snik!! Gatver, Manon, doe normaal, sprak ik mezelf toe. Maar eigenlijk had ik heel erg veel zin om te huilen en even heel emotioneel te doen. De rij met geslaagden liep over het gangpad naar de voor hun gereserveerde plekken en nam daar plaats. Toen begonnen de toespraken. Uit de drie verschillende categorieen  leerlingen, ouders en docenten werd er één iemand, respectievelijk één stel  naar voren geroepen om representatief voor de hele groep een bloemetje in ontvangst te nemen. In de categorie “leerlingen” was dat onze Amanda. Ja, ik zeg “onze”, omdat ze een hele goede vriendin van Carmen is en Cor haar steeds onze “blonde dochter” noemt. Dus we waren best trots. Zij was gekozen, omdat zij door ziekte twee jaar over het examen had moeten doen en er vreselijk voor had moeten vechten. Ja, dat was idd waar! In de categorie “ouders” werden de ouders van Carmen Swiers naar voren geroepen! Wtf!!! … die naam klinkt nogal bekend….Uh? …. Ik keek Cor aan, die schudde van nee.. jawel, ik had het duidelijk gehoord: Cor, kom we moeten. Hij maakte nog niet echt aanstalten. Ik deed snel m’n jasje aan – m’n bovenarmen zaten nog onder de pleisters van de inentingen. Kom, hup, maak aan. Straks kiezen ze nog iemand anders, vloog het door mijn hoofd. En je kunt die hele zaal toch niet laten wachten! Nee, toch?  We liepen naar voren en ik heb echtwaar nauwelijks nog iets gehoord van wat er gezegd werd, iets van adoptie en altijd ondersteund  maar ik was meer bezig met mijn plukjurkje – jullie weten wat een plukjurkje is? Dat is een jurkje waar je aan alle kanten constant aan zit te plukken, omdat óf de rok steeds omhoog kruipt, óf je buik teveel uitsteekt óf het decollete te laag is. Bovendien was het zaak om mezelf door het gewirwar aan kabels en toestanden heelhuids richting podium te manoevreren –  liefst zonder te struikelen – om vervolgens zonder botbreuken over het krakkemikkige houten trapje het podium te beklimmen. Boven veilig aangekomen, mochten we de bloemen, kussen en felicitaties van de vrouwelijke rector in ontvangst nemen en het podium weer afklimmen. Die laatste trede was best hoog en liep heel raar op de één of andere manier. Cor zag de paniek in mijn ogen en hielp mij galant ervan af. Op de terugweg naar mijn plek vloog mijn armband nog van mijn arm. Geen idee waarom, maakt niet uit, het programma ging al weer verder, niemand die het gemerkt heeft (behalve Amy dan, dochter van vrienden, die mij later heel opbeurend zei: “viel je armband ook nog af!!!”). Wat er over de derde categorie gezegd werd: geen flauw idee! Ik zat nog met hele wilde vlindertjes in mijn maag na te genieten van het moment van zoeven. Langzaam landde ik weer op aarde en kon het programma weer redelijk volgen. En dat was maar goed, want Carmen werd nog verschillende keren genoemd: omdat ze van havo doorgegaan was naar vwo. Omdat ze met haar groepje het beste profielwerkstuk had gehad en ze bij een landelijke wedstrijd met dat werkstuk tweede geworden waren. En ook nog omdat ze naar Gambia gaat om daar met een club jongeren een gezondheidskliniek te bouwen. Ik liep over van trots!
Dan ten slotte: het tekenen van de diploma’s. Bij haar havo-afsluiting had ik de foto’s en filmpjes verprutst, dus het was heel belangrijk om het nu goed te doen. Helaas hadden we niet bepaald de beste plekken. Blijven zitten was geen optie.  Schijt! Ik ga gewoon vooraan staan wachten tot zij aan de beurt is. Grote twijfel: gebruik ik filmcamera of mobiel? Hm, moeilijke keuze, toch maar film. Eindelijk werd haar naam genoemd. Ik wurmde me door de mensen naar dat oh zo belangrijke moment van ondertekening met het toestel in de aanslag, maar jahoor, juist nu ging iedereen in de weg staan. Netjes en beleefd blijven, Manon, je bent nu een beroemdheid! Pfff net op tijd – Carmen please niet zo snel tekenen! Ik moet nog scherp stellen – damn! weer te laat. Het moment supreme staat er weer niet op! Terwijl ik op facebook gezien heb, dat iedereen juist dat moment wel heeft gepost! Jahoor, heb ik weer! Nou nu de rest maar filmen, Carmen lopend langs de docenten, feilicitaties in ontvangst nemend. Maar eerst nog het allerbelangrijkste: de bloemen voor mevrouw vd Z. en Amanda met een reep milka erachter aan. Ik weet waarom… milka reep met nootjes, het ezelsbruggetje voor de derde naamval. Ik gebruik het ook vaak in mijn lessen. Shit, heb het haar niet verteld, terwijl ik haar later op de avond nog gesproken heb. Naja, misschien kom ik haar nog  wel eens tegen, mijn collega Duits, dan zal ik het eerlijk zeggen. Daarna hapje en drankje en toen afscheid van dochterlief genomen, die met nog wat vrienden de stad in ging.

Tja, dat was het: weer een fase afgesloten. What’s next? Durf er niet aan te denken… waarom moet mijn dochter een wereldreis gaan maken!!!???  Nee, nu even niet aan denken, eerst genieten van volgende week. Paar daagjes Parijs, samen met haar…

Wordt gegarandeerd vervolgd… Lourdes, Versailles, Eifeltoren…. here we come!!!