Als ze tussen half vier en vier uur NIET gebeld zou worden, zou ze geslaagd zijn.
Vandaag een normale werkdag. Nou ja, normaal.. Geen lessen, dus dingetjes regelen en toetsen nakijken. Schrijftoetsen. Van zes klassen. Word je niet echt vrolijk van. Maar goed. Er zijn ergere dingen. Zoals straks misschien te horen krijgen dat je dochter niet geslaagd is. Ik hoefde om half vier niet thuis te zijn, want ze ging naar haar vriendin toe. Okee. Prima.
Op school bleken er een aantal lotgenoten te zijn, die evenzeer als ik bibberend op de uitslag zaten te wachten.
Dan om half 1 al het eerste appje van een kennis. Haar zoon was geslaagd. Huh? Hoezo wist zij dat al? Okee, wauw, super! Carmen dan? Nee, van Carmen weten we nog niets. De lotgenoten verlieten peu à peu de teamkamer om naar huis te gaan, vóór die tijd nog effe een lekker taartje kopend. Hè bah en ik heb weer zo’n dochter van: “nee mama, je hoeft niet thuis te blijven hoor!”. Niet meer zo prima eigenlijk. De eerste appjes komen binnen van mensen wiens kinderen geslaagd zijn. Gatverdamme. Naja, super voor hun, maar het wachten wordt nu toch wel héél spannend. Het toetsen nakijken wil niet echt meer vlotten. Half drie. Appje van dochterlief: “Ben jij om half vier thuis?” Yeesss!!! “Ja, als jij dan ook thuis bent!”. “Ik ben thuis als jij thuis bent”. “Okee. Kom eraan”. Yippie! Snel spullen inpakken, die toetsen moeten dan maar tot het weekend wachten. Nog even langs de Albert Heijn. Voor het avondeten. Ik sta aan de kassa en heb net afgerekend, zegt de jongen achter mij  tegen de kassiere: “Krijgen geslaagden ook korting?”. Ik draai me naar hem om en zeg quasi-gefrustreerd: “Ik word helemaal niet goed van al die mensen die geslaagd zijn! En ik maar wachten en wachten…” De jongen kijkt me vanonder zijn pet aan “Voor Danilo?”… Huh? “Ken jij Danilo?”. “Ik ben Benjamin!” Goh! Had ik echt niet herkend! Klasgenootje van mijn zoon van de basisschool. Ik schud hem de hand. “Gefeliciteerd, Benjamin! Goed zeg!”. Hij was al om twee uur gebeld.
Nu maar snel naar huis. Daar zit ze te wachten samen met een vriendin. Voor de TV. Kijkend naar een film.De vriendin verdwijnt tegen drie uur. Ik ga maar gewoon eten voorbereiden. Wat moet je anders? Worteltjes schrapen, broccoli in roosjes snijden en wassen… Ik doe alsof ik chill ben, maar ik ben echt nerveus. Zij nog veel nerveuser. Dan -iets voor half vier: een yel. Van haar. “Ik ben geslaagd!” “Niet!” “Wel!” “Hoe dan?”. Ze had een appje van een klasgenote. Ik vertrouw het voor geen meter. Hoezo klasgenote? Wat is dat nou weer voor een onbetrouwbare informatiebron? Maar naar bleek, zou de mentor die klasgenote appen als hij iedereen had gebeld die niet geslaagd was. Dat was afgesproken. Het was dus echt! Ze was geslaagd! Daarna: feest en vreugde! Toasten met Tequila shotje en vreugdedansje op megaharde muziek. En dan: de vlag!!! De Colombiaanse vlag! En je schooltas. Snel! Pffff, Mama ik ben niet zo! Boeie! Ikke wel! De hele straat moet het weten en de rest ook. Ik leun uit het raam en plaats de vlag. Zal ik uit het raam schreeuwen: “Yeeeaaahhh!”? Nee, toch maar niet, er zijn grenzen, zelfs voor mij. “Kom, Carmen, naar buiten, foto’s maken voor het huis met de vlag”. “Pffff, Mama, moet dat echt? Ik zie er niet uit en …” Ja. Het moet. Voor Facebook. De hele wereld moet het weten: MIJN DOCHTER IS GESLAAGD!!!