Kwart voor acht:ontbijt. Spulletjes waren al ingepakt. Na het ontbijt de koffer opgehaald en kamer gecheckt. Taxi’s stonden al klaar. Ik liep er langs en had niet door dat het onze taxi’s waren, want er stond een mij onbekende student bij, die bij nader inzien gewoon een collega bleek te zijn met bril op en zonder gel in zijn haren. In een razend tempo had hij alles in moeten pakken en voor verder niks, maar dan ook helemaal niks tijd gehad, omdat hij door de wekker heen had geslapen. Die collega – ik zal hem voor het gemak maar even JW noemen – zat vijf minuten later in de auto met een dieprode aura van hier tot Tokio en verkondigde zwaar gefrustreerd: “Ik ben sau chagrijnig!” (!). Een andere collega, ook een JW, poogde hem te troosten: “Ik heb helemaal geen wekker gezet, maar ik werd om kwart over acht wakker!”. Ik hoorde JW1 denken: nou, jij blij!

Op het centraal station aangekomen even een JW1-loze foto laten maken door onze aardige taxichauffeur, nog even een beker koffie/thee bij starbucks gehaald en het perron opgezocht in afwachting van onze trein. Toen via de luidspreker werd verkondigd, dat de trein “auch über Essen” zou gaan en onze JW daarop reageerde met: “überessen? Dat heb ik ook een paar keer gedaan!”, dacht ik: “yes! He’s back!”.

Dan… een best wel lange reis; lezen, kletsen, slapen, irritante kinderen, die gelukkig gegeven ogenblik wel uitstapten, eten in het restaurant of gewoon van de meegenomen salade of boterhammen; het ging best snel voorbij. En dan sta je zomaar weer in Emmerich op het station en geef je elkaar een knuffel en wens je elkaar een fijn weekend. Tot maandag, collega’s! Het was een geweldige week!!!

Filmpje Vlogpogingen in Berlijn

De laatste dag. In de ochtend shoppen, respectievelijk taalcursus. Om half één  in het instituut verzameld. De weersvoorspellingen beloofden niets goeds dus de  fietstocht langs de muur werd afgezegd. Balen! Tijdens de lunch, die  in een hamburgertent genuttigd werd,  besproken, hoe we de middag in konden vullen. Als de weergoden ons geen fietstocht gunden, dan maar te voet de muur bezichtigen.  Dus met de tram  naar de “eastside gallery”, waar nog een stuk van de muur staat. Het restant van de muur is beschilderd door verschillende kunstenaars.  Het was inmiddels al gaan regenen, dus het werd een wandeling onder de paraplu. Daarna weer in groepen uiteengegaan; één gedeelte ging naar de Gedächtniskirche de andere groep naar Starbucks.
Uiteindelijk nog even ieder apart op pad gegaan.  Terwijl de jongere heren zich dood ergerden  aan bikini berlin, zoals bleek toen we het er later op de dag over hadden (citaat: ik werd er knats-chagrijnig van), vond ik het daar helemaal geweldig en was blij dat ik niet meer tijd had want dan was ik compleet blut naar huis gegaan.  Duidelijk een sekse- en generatiekloof!
’s avonds met de hele club gegeten in de “Weissbierstube” op de Alexanderplatz,  een oerberlijnse Gaststätte.  Gezellie! !!
Toen het donker werd nog de televisie toren “Alexa” opgeweest,  van waar we een prachtig uitzicht hadden op het verlichte Berlijn.

De “jonkies” blijken daarna nog een oktoberfestachtige kroeg te hebben bezocht met veel hoempapa en bier in één-liter glazen, terwijl de anderen bij “Entweder oder” nog Berliner Weisse mit of ohne Schuss  gedronken hebben en de geschiedenis achter de naam van ons stamkroegje hebben achterhaald: In DDR-tijden was dit pand een plek waar vaak politieke bijeenkomsten plaatsvonden van tegenstanders van het bestaande regime.  Hun kreet was: “Entweder ihr ändert was,  oder …”. Nou dat ” oder” is dus gebeurd en de hele opstand had zijn oorsprong in de buurt waar wij ons onderkomen hadden.
Nog een hilarische opmerking van “Kale” (de insider weet wie ik bedoel), toen hij één van de Tsjechische  bierviltjes probeerde te lezen: “Ik dacht even ik snap er niks van, maar het is ook zo”.
Ach ja, dat gebeurt ons allemaal wel eens en zeker na zo’n inspannende maar oh zo gezellige week! 😉

Vandaag voor de eerste keer slecht weer gehad: regen en kou. Dus met de paraplu op pad en voor de laatste keer bezoek gebracht aan een stagebedrijf,  een 3D printing service.  Ook dit bedrijf wil wel stagiaires hebben in de toekomst. Rondleiding door het bedrijf gehad en ook in het laboratorium gekeken, waar we konden zien hoe een apparaat zojuist aan het kopiëren was. Ik had zoiets nog nooit gezien, echt super vet!
Na de lunch ( in een restaurant genaamd “Bleibtreu”) hebben we de rest ontmoet bij het kadewe, het “Kaufhaus des Westens”.  De collega’s  hadden weer taalcursus gehad.  Drie van hen gingen nog naar de beroepsschool om aan een aantal lessen deel te nemen. Blijkbaar hebben ze de smaak te pakken!
Na een kort bezoek aan het kadewe hebben we  een rondrit met de bus langs de mooie gebouwen in de binnenstad gemaakt en ’s avonds met de groep Duitse collega’s heerlijk gedineerd in Kreuzberg en onze vriendschappelijke relatie kunnen intensiveren.
We hebben ook afscheid genomen van onze trouwe Duitse begeleider en collega, die bij nagenoeg alles – van de bedrijfsbezoeken en overleggen tot aan de etentjes en tripjes door de stad – onze vaste begeleider en gids was en een onuitputtelijke informatiebron over de geschiedenis en cultuur van Berlijn.
We hebben de avond in twee groepjes afgesloten. Onze groep ging weer naar ons stamkroegje “Entweder oder” waar we onder het genot van een drankje (drankje is in Duitsland natuurlijk een zwaar understatement!) de dag de revue lieten passeren.

“Erst die Arbeit, dann das Vergnügen” is een prima motto, waardoor ik mij graag laat leiden, maar laten we eerlijk wezen: als je veel te vroeg bent en het zonnetje schijnt en je komt langs en leuk restaurantje,  dan is er toch helemaal niks mis mee om daar een kopje koffie/thee te drinken en van het ochtendzonnetje te genieten?

Twee stagebezoeken stonden vandaag op het programma. Het eerste gesprek vond in Kreuzberg plaats, daarna een lekkere lunch op het terasje van een Russisch restaurant en toen nog een stagegesprek. Bij beide bedrijven overleg gepleegd  over de voortzetting en het  uitbouwen van de stageplekken en voorlopige afspraken gemaakt over het werven van nieuwe stagebedrijven in Berlijn.
Onder leiding van onze Duitse collega de “französische Turm” beklommen met fantastisch uitzicht over Berlijn.
Ondertussen bezochten de studenten onder ons weer hun  taalcursussen, die van goede kwaliteit blijken te zijn en bogen ze zich met de Duitse collega’s over een verdere uitwerking van het internationale  project.
Zeker het hoogtepunt van de dag was het gezamenlijk  bezoek aan checkpoint Charlie, waar we door een gids uitgelegd kregen, op welke verschillende manieren mensen over de muur waren gevlucht, waarbij hij op een redelijk irritante manier steeds weer duidelijk maakte dat hij het gros van onze groep behoorlijk uit de kluiten gewassen vond. Ik werd letterlijk en figuurlijk steeds weer naar voren geschoven als degene met de enige kans van slagen bij een vluchtpoging,  wat ik diezelfde nacht nog zou mogen gaan bewijzen, door over dwars in een taxi te gaan liggen omdat de heren collega’s zo nodig met z’n vijven in één taxi naar huis moesten en onze Ghanese chauffeur als de dood was dat hij de politie achter zich aan zou krijgen.

Maar laat ik niet op de feiten vooruit lopen..
Na Checkpoint Charlie zijn we met de hele club wezen eten bij de Spanjaard. Drie van de stagiaires sloten zich bij ons aan en we hebben nog gezellig zitten kletsen over hun ervaringen met de internationale stage.
Daarna met een aantal nog wat wezen drinken in een kroegje, waarnaar zich bovengenoemd incident voordeed.
Fazit des Tages: In der Kürze liegt die Würze!

Ik begin maar bij het begin: het ontbijt, want dat moet een keer gezegd worden: het ontbijt is heerlijk en zo ongeveer het enige programmaonderdeel dat elke dag vast staat. Voor de rest is het maar steeds afwachten wat de dag brengt en of en hoe laat het lukt om bij het volgende programma onderdeel te komen.  Want: geloof het of niet: dan ben je met acht mannen onderweg en dan benoemen ze een vrouw nota bene tot navigator! Kun je nagaan hoe wij als kippen zonder kop door deze grote stad lopen en soms uit wanhoop dan maar een taxi pakken. Btw die navigator was niet ik,  want ik ben nog minder getalenteerd dan de rest. Trouwens wel de complimenten aan mijn lotgenote,  want zij heeft wel de skills!
Uiteindelijk toch heel wat kunnen doen vandaag :
Prachtige cultuur- en literatuur winkel bezocht en verschillende methodes Duits bekeken en tot de slotsom gekomen dat we toch door willen blijven gaan met onze reader. Dus spontane brainstormsessie bij een glas pepermunthee en een macha latte – nooit eerder van gehoord – maar smaakte lekker!

Verder in de middag  met de hele club inspirerend bezoek aan een Duitse school voor beroepsonderwijs en overleg over verdere samenwerking in het project internationale stage.
Nadat we de groep gesplitst hadden een heerlijk diner genuttigd in het hotel van het instituut (asperges met zalm)/vreetfestijn in een andere tent (spareribs). De opmerkzame lezer zal enig niveauverschil opmerken tussen de twee groepjes, dat zich niet alleen op culinair gebied manifesteert. . ;P

De dag afgesloten met een een uitstapje naar de Potsdamer Platz,  “een stukje New York in Berlijn”, zoals één van de collega’s detailhandel het noemde.

Aldaar nog een drankje genomen en toen “ab in die Koje!”, oftewel naar bedje toe.  In ieder geval een paar van ons…

Zo, het tweede punt op m’n verlanglijstje al doorgestreept! En dat al in de vroege ochtenduurtjes! Op weg naar ons eerste stagebezoek ben ik door het Brandenburger Tor gelopen! Lees verder →

Eigenlijk had ik geen idee meer hoe die smaakte: Berliner Weiße mit Schuss, bier met een scheut siroop, maar hij was heerlijk. Geproost op onze aankomst in Berlijn na een lange maar toch gezellige treinreis. Tijdens de reis:  Beetje voorbereiden voor de stagebezoeken, kletsen, kaarten, lezen en spelletjes op mobiel of tablet. En een hapje eten in het treinrestaurant (noem je dat zo?). Bij de overstap in Duisburg even een vervelend incident: één van de college’s was een mapje met pasjes kwijtgeraakt, waaronder een credit card. Waarschijnlijk gestolen. Bij de conducteur geweest, maar die kon niets doen. Het was eerst zaak om de rekening te blokkeren. Net toen de collega daar mee bezig was kwam de conducteur met het mapje aan. Hij had het in de prullenbak gevonden. Alles zat er nog in. Opluchting alom, in het bijzonder natuurlijk bij de eigenaar.
En nu dus in Berlijn. Wat valt me op, op deze eerste avond? Ik denk vooral de wietlucht die je regelmatig ruikt als je door de straten loopt. Verder bedelaars, mensen die je op straat om geld vragen, wat ik zo eigenlijk niet meer gewend ben. We kwamen in het donker aan, dus ik heb nog niet zoveel van de stad zelf kunnen zien. Maar wat zeker is: de hotelkamer is fantastisch! Een klein apartementje voor mezelf. Genieten, al mis ik mijn mensjes wel!

Morgen ga ik naar Berlijn. Ik ben er één keer eerder geweest, in 1982 op schoolreisje, ik was toen 18 jaar. Er zijn maar weinig foto’s uit die tijd, maar des te meer herinneringen. Eigenlijk meer flarden van herinneringen: een gedeelde stad in een gedeeld land, een soort matroesjka. Het maakte toen super veel indruk op mij. De busreis via de Transitstrecke door Oostduitsland naar Berlijn. Wij – een stel West-Duitse meiden, die elkaar al vóór die tijd gek maakten hoe eng en spannend het niet allemaal zou zijn. We keken inderdaad onze ogen uit: Het leek wel of je door het Duitsland van de jaren 50 reed: alles deed  zo ouderwets aan en wetende, dat we ons in een kommunistisch land bevonden was het allemaal best “unheimlich”.

In Berlijn zelf weet ik nog: Charlottenburg, Kudamm, KaDeWe, Berliner Weisse mit Schuß,  een voorstelling van Evita in het Theater des Westens, waar ik nog heel lang van onder de indruk was.
Een bezoek aan Oost-Berlijn. Lopend door de douane, waar je je geld voor Oostduitse Marken kon inwisselen. Een medeleerling, die riep: “Dat lijkt wel speelgoedgeld”, waarop wij stokstijf bleven staan in de verwachting nu minstens doodgeschoten te worden. Gelukkig echter slechts een boze blik van de Oostduitser. De meid met de grote bek kreeg er van ons wel van langs.
In Oost-Berlijn heb ik in mijn herinnering geen kleuren gezien. Alles grauw en triest en saai. Veel kapot, gaten in de wegen, verwaarloosde gebouwen. En de trabbies natuurlijk, die prehistorische autootjes, die hier zo’n luxe waren. Ik herinner me ook dat we een restaurant ingingen ofzo, in ieder geval ging ik ergens naar de wc, netjes aan de dames kant, maar ik kwam er aan de heren kant weer uit – huh? twee verschillende ingangen, dezelfde wc’s. Facade.
Ik geloof, dat we nogal hoogmoedig waren, oh ja, we voelden ons zo westers en modern! Tegelijkertijd ook schuldig over die hoogmoed, daarnaast: machteloos en verdrietig en onwetend. Onwetend over het leven dat hier gevoerd werd.

En ik herinner me nog zo goed het Brandenburger Tor, omdat ik het zo schrijnend vond: zo’n prachtig monument, nutteloos, behalve dat het op een beklemmende manier de tragiek van het gedeelde Duitsland benadrukte. Ik zal dat nooit vergeten! – Je kon er niet door, alleen van een afstand naar kijken. En er stonden soldaten bij.  Ik dacht nog: nooit, nóóit zullen we daar doorheen kunnen gaan. En ik had het zo graag gewild!
Maar volgende week gaat het dus gebeuren!
Ik heb er zo’n zin in!