Om acht uur staat de taxi voor het hotel om ons mee te nemen op een private tour naar la laguna de Guatavita en de cathedral de sal in Zipaquira.
Private tour betekent alleen ons gezin, een tweetalige gids met de naam Ricardo en een chauffeur. In een luxe personenbusje rijden wij Bogota uit richting Noorden. We genieten volop van de ongeveer anderhalf uur durende rit, nemen het landschap in ons op en luisteren naar de boeiende uitleg van Ricardo over de sociaal-economische situatie en de geschiedenis van Bogota en Colombia en nog veel meer.
Hij vertelt vooral over de oorspronkelijke bewoners van deze streek, de muisca, die door de Spanjaarden gekerstend en onderdrukt werden. Het meer van Guatavita was voor  deze stam een heilige plek. In het meer, dat men zag als de buik van moeder aarde werden kostbare gouden voorwerpen gegooid als offer. Hieruit ontstond de legende van El Dorado, de stad van goud, waar de Spanjaarden naar op zoek waren. Dit verhaal, zo legt Ricardo uit, is een Europeese mythe. Het ging nooit om een stad, maar om dit meer.
Af en toe valt er een stilte en nemen we het landschap in ons op.
In één van deze stiltes vertelt Carmen, dat ze met haar moeder heeft geappt en dat deze had gevraagd, wat ze vandaag ging doen. Zij moest namelijk naar unicentro om daar wat documenten op te halen. Carmen had gezegd, dat we vandaag de hele dag weg  zouden zijn. Ik was met stomheid  geslagen. Zou  er dan toch nog een ontmoeting komen? Wat jammer, dat we vandaag weg  zijn. Carmen is er vrij nuchter onder. Gambia heeft haar gedachtengang veranderd: een ontmoeting zou ontzettend leuk en fijn zijn, maar ze heeft het niet meer nodig voor het vinden van haar eigen identiteit.
We rijden door het stadje Guatavita en komen op het startpunt van de tour aan. Ricardo regelt voor ons de kaartjes. Er gaat een gids met ons mee en Ricardo zal voor ons vertalen. Er is verder niemand, behalve twee jonge dames uit de VS. Zij vragen of zij met ons mee mogen, want ze spreken niet goed genoeg Spaans. Wij vinden het prima. We lopen over  een pad en komen bij een plek waar een ronde hut met een strodak staat.

We gaan naar binnen en  gaan om de vuurplaats zitten. Hier maakte het opperhoofd van de muisca’s zich gereed voor de ceremonie. Een hele club met bloeidmooie dames danste om hem  heen om hem te verleiden. Maar hij moest stand houden, anders werd hem de …. afgeknipt. We keken geschrokken. Wauw! De gids voer voort: “Ik weet niet wat jullie denken, maar ik bedoel zijn paardestaart, de mannen hadden namelijk lang haar.” Fieuw! Maar toch was dit ook heel  erg, want als je haar afgeknipt werd, was men machteloos en onteerd en werd uit de gemeenschap verstoten.Het was leuk en interessant om naar de verhalen te luisteren.We liepen verder en beklommen via een smal pad de berg.
Het pad voert omhoog langs prachtige planten en bloemen, die wij als kamerplanten in huis hebben.Het wordt steeds kouder en kouder en begint ook nog eens te regenen. We zijn definitief te koud gekleed! Boven aangekomen hebben we een prachtig uitzicht op het meer van Guatavita, het El Dorado.

We lopen weer naar beneden en worden door  onze chauffeur opgepikt.

Er wordt besloten, om eerst een traditionele maaltijd in het plaatsje Zipaquira te  nuttigen en dan de zoutkathedraal te bezichtigen. We zijn in de auto weer wat opgewarmd, maar het knusse  restaurantje is van voren helemaal open,  dus echt warm is  het hier ook niet.Het eten is  heerlijk! Een mangosap, waar vooral Danilo helemaal weg van is en vooraf zoute bananenchips met een roze dipsausje. Dan een overheerlijke salade en als hoofdgerecht een grote schaal met stukjes kip- en rundvlees met daarover heen patatjes en gefrituurde pannenkoekjes van geplette bakbananen  met een salsa van paprika, tomaat en ui. We eten met z’n vieren uit de schaal en er mag met de handen gegeten worden.

Het volgende punt van onze tour is een bezoek aan de zoutkathedraal, het nummer één wonder van Colombia. Het is er rustig. Colombia kent nauwelijks toerisme. De zoutkathedraal is eigenlijk een zoutmijn, die al door de muisca’s geëxploiteerd werd. Later is er in de grote uitgeholde ruimtes een kathedraal gemaakt. Prachtig en indrukwekkend! We kijken nog een 3D filmpje over het ontstaan van de kathedraal en een lichtshow. Daarna verlaten we  het ondergrondse om door een laat middagzonnetje verwelkomd te worden. Het plaatsje Zipaquira met daarachter het Andes-gebergte geeft een prachtig  decor voor de zoveelste familiefoto.
Nog even het plaatsje in om op het prachtige typisch Colombiaanse plein een traditioneel toetje te eten: een oblea, twee grote ronde wafels met karamel ertussen. 

Tenslotte rijden we weer terug naar Bogota. Het is weer megadruk op straat, maar de tocht blijft interessant met de verhalen van Ricardo. We worden netjes bij ons hotel afgezet en nemen afscheid van onze aardige en competente gids.
Nadat we gedouchet zijn, lukt het ons nog nauwelijks om de oogjes open te houden en we ploffen doodmoe in bed. Carmen heeft weer even contact met haar moeder. Helaas is deze tot dinsdag weg, op een trip of zoiets. Ik ben teleurgesteld. Dan zou alleen nog maar woensdag overblijven, want donderdag vertrekken we  naar Villavicencio. Commentaar van Carmen: “It is what it is!”
We zullen zien – één ding is zeker: Het was een heerlijke en superleuke dag! 

De sabbat is de beste uitvinding ever! Kijk – als je me zo zou vragen, wat vind je nu de beste uitvinding ever, dan was ik niet zo één-twee-drie op de sabbat gekomen. Maar nu, zo op vrijdag avond; het begint al een beetje donker te worden, het huis is (redelijk) netjes, het eten zit er weer in en de keuken is opgeruimd, dan denk ik – ja – hmmmm sabbat – heerlijk. Niks, maar dan ook helemaal niks meer te hoeven en morgen de hele dag ook niet. Sterker nog: niet mógen. Want dat maakt het makkelijk. Natuurlijk geloof ik niet dat ik naar de verdoemenis ga, als ik niet de sabbat houd, maar mijn geloof dwingt me toch min of meer om me er wel aan te houden, gewoon, omdat de Schepper dat van mij vraagt. En waarom vraagt Hij dat? Nou heel eenvoudig: omdat het goed voor mij is! Één dag rust in de week is gezond en heel goed. Nou zul je misschien zeggen: Hallo! Jij zit in het onderwijs. Je hebt anderhalve week vrij. Yep, true! Maar toch.. dat is niet hetzelfde! Want ik ben nu drie dagen “vrij” geweest. En wat heb ik gedaan? Toetsen nagekeken, was gestreken, boodschappen gedaan, gestoft, gezogen, de trapkast opgeruimd (daar ben ik wel heel blij mee btw!). Dus?  Vrij? Ja, maar toch ook niet echt. En nu, op sabbat, écht vrij.
Nou, zul je misschien vragen, en wat doe je dan nu op die “supersuperfijne” sabbat? Nou, nu schrijf ik bijvoorbeeld een blog, want daar had ik erg veel zin in. Dan ga ik daarna de “les” voorbereiden voor morgen in de kerk: gewoon een stukje uit een boekje lezen waar we morgen in de kerk over gaan discussiëren en dan ga ik misschien nog een beetje spelletje spelen op de laptop of gewoon lezen en dan niet te laat naar bed. Morgen klein beetje uitslapen en om 10 uur naar de kerk. Dat is geen must hoor, maar ik ben het zo gewend en vind het fijn. Het is lang niet altijd zo, dat ik in de kerk nog geestelijk gevoed word, maar morgen in ieder geval wel lichamelijk – haha – want we hebben na de dienst potluck en filmpje kijken. Nu, deze keer, bij uitzondering, normaal niet hoor. Maar ondanks dat ik vaak niet geestelijk gevoed word, hou ik van de mensen daar en hoor ik daar dan toch soms dingen, die ik thuis dan weer ga uitzoeken of met mijn dochter  over praten. Meestal ben ik ’s middags thuis, vaak komt schoonpa mee en gaan we samen lekker eten en daarna gezellig samen latte machiatto drinken of ik doe gewoon waar ik zin in heb, meestal achter de laptop zitten. Maar…. wat ik in ieder geval NIET op sabbat doe, dat is: toetsen nakijken, strijken, boodschappen doen, stoffen, stofzuigen en wc’s schoonmaken!
Een gezegende sabbat allemaal!!!

Also, ich fang’ jetzt mal ganz am Anfang an: das Frühstück, denn – es muss einmal gesagt werden – das Frühstück ist fabelhaft und so ungefähr das Einzige das jeden Tag feststeht, denn es ist jedes Mal wieder eine Überraschung was der Tag bringt und ob und wie spät es uns eventuell gelingt beim nächsten Termin zu sein. Denn: glaubt es oder nicht: die Herren Kollegen haben sich ausgedacht, ausgerechnet eine Frau zum Navigator zu ernennen! Das, meine ich, sagt genug über die Navigationsfähigkeit meiner männlichen Kollegen und ihr könnt euch vielleicht vorstellen, wie wir völlig unorientiert durch diese große Stadt reisen und manchmal aus purer Verzweiflung ein Taxi nehmen. Übrigens, dieser weibliche Navigator war nicht ich, denn ich bin in dieser Hinsicht noch untalentierter als der Rest. Hut ab für meine Schicksalsgenossin, denn sie weiß sich sehr gut zurecht zu finden!

Aber schließ- und endlich doch noch Einiges tun können heute:
Ein tolles Kultur- und Literaturgeschäft besucht und unterschiedliche Lehrbücher verglichen und zu der Schlussfolgerung gekommen, dass wir doch unseren eigenen Reader revidieren wollen. Daraufhin eine spontane Brainstorm-Session bei einem Glas Pfefferminztee und einer Matcha Latte – kenn ich gar nicht! – aber schmeckte gut!

Im Verlauf des Nachmittags mit der ganzen Truppe einen inspirierenden Besuch gemacht bei einem befreundeten Berufskolleg und dort über eine weitere Zusammenarbeit bei dem Projekt internationales Praktikum gesprochen.

Zum Abendessen haben wir uns in zwei Gruppen geteilt: die eine Gruppe hat ein ausgezeichnetes Abendessen im Hotel des Instituts zu sich genommen (Spargel mit Lachs), während die andere Gruppe sich die Sparerips in irgendeinem anderen Restaurant reingezogen hat. Der aufmerksame Leser wird bemerkt haben, dass sich zwischen den beiden Gruppen ein Niveauunterschied bemerkbar macht, der sich nicht nur auf das Kulinäre beschränkt… ;P

Der Tag wurde abgeschlossen mit einem Trip zum Potsdamer Platz, „ein kleines Stück New York in Berlin“, wie einer der Kollegen von der Abteilung Retail es nannte.

Dort noch ein Abendtrunk und dann „ab in die Koje!“, jedenfalls galt das für einige von uns..

Eindelijk! Het lijkt wel alsof je na een lange periode uit een zwart hol gekropen komt en het zonlicht weer ziet! Vrijdag al de tuinset buiten gezet en ’s middags buiten gezeten. Gisteren buiten verjaardag gevierd en tot half één ’s nachts buiten gezeten bij de tuinkachel. Genieten! Je vraagt jezelf wel eens af waarom wij stelletje idioten met z’n allen op zo’n klein stukje grond gaan zitten, waar het 3/4 van het jaar koud en nat is. Doet me weer denken aan Gambia, waar de mensen  in de “winter” – met wel 25 graden – wow! – dikke truien aantrekken! Ik weet het ook van Colombia, waar wij door gewoon vreemde voorbijgangers erop aangesproken werden, dat we onze baby veel te koud hadden aangekleed, want het was toch zooooo “frÍo”! Zo zie je maar weer, dat alles relatief is! En… na zo’n grauwe winterperiode weet je de zon dubbeldriedwarsentienvoudig te waarderen!
Van mij mag het wel even zo blijven!

Mijn dochter gaat een missiontrip maken. Ik kon me er niet echt een voorstelling van maken, maar vandaag hebben we bij ons thuis een echtpaar mogen ontvangen dat daar op die plek echt geweest is. We hebben foto’s en een filmpje gezien ook van de plek waar het health care center, dat de groep jongeren daar gaat bouwen, komt te staan. Het dorp gezien en de mensen die daar leven, de armoedige huisjes waarin ze wonen. En gezien, hoeveel daar nog te doen is. Hoe geweldig, dat je daar naar toe mag gaan en écht iets doen! Hoe vaak zie je niet beelden op tv en voel je je machteloos, omdat je niks kunt doen. Maar zij krijgt de gelegenheid om wél te helpen. Er is daar een gezondheidswerker, die mensen met kleine blessures en dergelijke behandelt in zijn eigen hut met lemen vloer. Op een matrasje, de medicijnen in een kartonnen doos. De groep jongeren gaat daar een gezondheidscentrum bouwen met bedden en een behandelkamer. Het was nog niet duidelijk of een kastje voor de medicijnen in de begroting opgenomen was. Maar dat móet er komen! Zodat hij de medicijnen netjes en hygienisch opbergen kan. Wie gaat er meehelpen? Een kleine donatie helpt al. SMS JADRA naar 4333 en doneer daarmee 2 euro voor dit prachtige project!

Vandaag naar de docentendag van btg handel en mode in het Orpheus in Apeldoorn geweest en naast een aantal workshops een drietal lezingen gehad die allemaal gingen over wat ons op digitaal gebied allemaal in de toekomst nog te wachten staat. Ik zat met open mond en flapperende oortjes te luisteren. Niet dat het allemaal zo onvoorstelbaar is – want we zijn er met z’n allen inmiddels wel aan gewend geraakt dat zo ongeveer niets onmogelijk is – maar ik dacht wel: oef! Hoe ga ik dit allemaal bijbenen en ik dacht (ik schrok van mezelf) “waar gaat dit heen?”. Ik dacht het maar heel even hoor, want – zo hebben we vandaag weer gehoord – er zijn slechts kansen, geen bedreigingen. Daar kan ik me wel in vinden. ’t is uiteindelijk allemaal een kwestie van mindsetting. Één ding vond ik bijzonder interessant om te horen: terwijl in het verleden vooral mannelijke eigenschappen nodig waren om succes te hebben zullen het in de toekomst toenemend vrouwelijke eigenschappen zijn die gevraagd zijn. Wel 8 van de 10! Ik geloof het direct! Erg toepasselijk vond ik dan ook dat het uitgerekend een vrouw was, die in de laatste lezing van de dag wees op het belang om behalve congnitieve vaardigheden ook ethische principes over te brengen. Ik vond Kitty Koelemeijer een erg inspirerende, sympathieke en charmante vrouw. She made my day!

In onze verkeringstijd gingen mijn man en ik regelmatig naar mijn oma en opa, de ouders van mijn vaders kant, die in hetzelfde stadje in Duitsland woonden als wij. Dat deden we op zaterdagochtend. Normaal, als we in Nederland waren, hadden we de gewoonte, om dan naar de kerk te gaan, maar omdat er niet echt een kerk dicht in de buurt was, vonden we het een leuke invulling van die ochtend om naar oma en opa te gaan.
Oma had dan altijd alles netjes gedekt voor de koffie en opa zat al klaar in één van de heerlijke chille fauteuils in de woonkamer in hun grote vrijstaande bungalow, sigaar in de aanslag en zin in een goed gesprek. Vaak hadden we het over verschillen tussen Nederland en Duitsland en ik herinner me nog, dat we het erover hadden, dat je sommige uitdrukkingen niet letterlijk vertalen kunt.
Grappig vond hij vooral de uitdrukking “im Eimer” wat gewoon “kapot” betekent. Dus als iemand zijn neus kapot heeft, omdat hij bijvoorbeeld gevallen is, dan kun je in het Duits gewoon zeggen: “meine Nase ist im Eimer”. Naar het Nederlands vertaald krijg je dan: “mijn neus is in de emmer”.
Je vraagt je af waar dat soort uitdrukkingen nu vandaan komen. Gelukkig kun je tegenwoordig alles googelen. “Eimer” heeft hierbij betrekking op “Abfalleimer”, “vuilnisemmer” dus, als de plek, waar alle kapotte dingen in belanden. . Maar dat maakt het er in het Nederlands nog steeds niet beter op. Gelukkig maar, want juist die kleine unieke dingetjes maken een taal (en zeker het Duits) zo leuk!
(https://de.wiktionary.org/wiki/im_Eimer_sein)

Eigenlijk is een blog net een ouderwets dagboek, zat ik me vandaag te bedenken. Ik reed vanmorgen in de auto naar mijn werk (twijfelde om met de fiets te gaan, maar het was nogal dreigend, ja-ik zit me te verontschuldigen…) toen ik al begon na te denken over wat ik vandaag zou schrijven en dat ik toch eigenlijk elke dag wilde proberen om te bloggen. Het was een klein beetje deja-vu, het leek wel op vroeger, waarneer ik me voornam om elke dag in mijn dagboek te schrijven, zodat ik later, als ik oud was, mijn hele leven de revu kon laten passeren. Na twee, drie dagen echter ging het enthousiasme er al een beetje van af, je sloeg wel es over, dan nog maar 1 keer per week, 1 keer per maand en toen was het over.
Zal het met mij “blogboek” ook zo gaan? Er is natuurlijk wel een groot verschil: het dagboek was “geheim”, “intiem”, het was alleen voor jezelf en voor je oudere ik in de toekomst. Bloggen echter doe je voor je publiek of – nee – je schrijft nog steeds voor jezelf, maar je maakt je gedachten en bezigheden wel openbaar. Wat dat betreft zijn we met z’n allen door de social media behoorlijk extrovert geworden..

Mijn tweede dag als blogger. Leuk! Ik heb besloten om voorlopig aan mijn recepten te werken op mijn nieuwe website en af en toe ook iets toe te voegen aan de categorie “gedachten”. Dus als je daar in geïnteresseerd bent, ga me vooral volgen, liken, delen op alle social media enz.! Knopjes vind je onderaan, gewoon ff klikken! Reageren mag natuurlijk ook!  😀

Ik heb nog wel wat receptjes, die ik online wil gaan gooien.

Dat met die recepten heeft trouwens ergens ook weer met die verdomde leeftijd te maken. Want als echte 50 plusser krijg ik natuurlijk ook allerlei “ouderdomskwaaltjes”, zoals te hoge bloeddruk, te hoog cholesterol, te hoog suiker. Ik moest zelfs aan de tabletten, maar ben ook mijn eetgewoonten gaan omgooien, waardoor ik na 6 weken mijn medicijnen al mocht halveren. Yippie! Ik hoop er helemaal vanaf te komen. Schijt aan de pharmaindustrie!
Daarom zul je op mijn website veel koolhydraat arme, vetarme en gezonde gerechten vinden, die toch heerlijk smaken! Ook wil ik graag met jullie wat tips delen, die mij geholpen hebben om in drie maanden tijd maar liefst 7 kilo af te vallen, terwijl ik niet eens een “overgewichtig” iemand was ofzo.

Natuurlijk heb ik ook nog gerechten uit mijn jonge jaren – haha – toen het allemaal nog niet zoveel uitmaakte –  mocht je zelf (nog) niet last hebben van die ouderdomskwaaltjes of toch af en toe willen zondigen !

Voor nu ga ik het eten uit de oven halen en mijn mensjes roepen om te eten: patat uit de oven, kipcorns en kroketten. Voor mij: een carpaccio en bonensalade (check hem op deze site!!!)

Dag luitjes en… vrolijk pasen!