Mijn laatste dag in Quito. We gaan met z’n drieën: Carmen, Chloe, het huisgenootje van Carmen, en ik met de trolley/bus naar het parque Metropolitano om daar Alejandro te ontmoeten. Het is eigenlijk een hele reis en het is al bij twaalven als we bij de ingang aankomen. Alejandro is er nog niet. Hij zou lopend komen, maar dan zal hij er voorlopig nog niet zijn, want het is een heel stuk lopen. We lopen eerst een straat in om in een winkeltje wat snacks en wat te drinken te kopen. Dan besluiten we om vast zelf al een stukje te lopen in het park, dat eigenlijk een groot bos is. Maar ik moet eerst heel nodig naar de wc. Dus we lopen eerst weer het straatje in om bij een restaurant naar de wc te gaan. Dan starten we onze wandeling. We nemen nauwgezet aanhoudingspunten in ons op, zodat we straks de  weg terug vinden.  Pfffff – dit gaat weer omhoog! Ik heb niet echt spierpijn in mijn benen, maar merk toch dat ze nog vermoeid zijn van de inspanning van gisteren. We zijn nog maar een stukje gelopen of Alejandro appt, dat hij er is. We lopen weer terug om hem te ontmoeten en zetten samen onze wandeling voort. In de verte zien we de bergketen. Alejandro wijst waar we gisteren gelopen hebben: “Kijk, daar is de elektriciteitsmast en daar zijn de boobies”. Ik kan het zien inderdaad, helemaal in de verte. Wauw wat hoog!! We komen op een grote open vlakte en zoeken een plek op het gras. Chloe heeft een doek meegenomen en we gaan de chips opeten, ondertussen gezellig kletsend. Dan gaat Chloe spontaan wat yoga-oefeningen met ons doen. Ik heb nog nooit yoga gedaan, leek me altijd saai. Het is echt zwaar, veel zwaarder dan ik had verwacht en zeker wel heel erg goed, want je gebruikt alle spieren, maar het is alsnog niet mijn ding. Ik doe liever iets op muziek, liefst Zumba. We besluiten om het park uit te lopen en op zoek te gaan naar een shoarma-tent. Alejo weet er wel één. Ik ben gewend om shoarma in een shoarma-broodje te eten, je weet wel zo’n platte, die opengesneden wordt en gevuld, maar dit is een wrap gevuld met stukjes vlees en rauwkost. Het is wel lekker. Ik neem er een “Pilsener” een Ecuadoriaans biertje  bij, Carmen een cola en Chloe en Alejo inca-cola, een typisch Zuidamerikaans drankje, dat in niets op cola lijkt. We nemen afscheid van Alejo. Ik voorgoed – naja, wel in de hoop, elkaar nog eens terug te zien – en nemen een taxi naar de artesania-markt. Daar ontmoeten we John, de vriend van Chloe en lopen over de markt. Ik ben op zoek naar een bepaalde sjaal, die ik in Baños gezien had, maar ik vind hem niet. Helaas. Ik koop nog wel een prachtige, warme en zachte omslagdoek, dan besluiten we naar huis te gaan. Het is omstreeks vijf uur. Carmen en ik nemen een taxi, Chloe en John gaan lopend. Thuis ga ik mijn koffers pakken, douchen en me voorbereiden op de terugreis. Het afscheid drukt al een aantal dagen op me en vooral vandaag. Nu het zo dichtbij komt vloeien wel de traantjes bij Carmen en bij mij. “Toen ik besloot om je te bezoeken, had ik er niet rekening mee gehouden, dat ik ook weer afscheid zou moeten nemen.” zeg ik verdrietig tegen Carmen. “Ik dacht alleen aan het weerzien en wat we allemaal zouden gaan doen.”. Ik haat het afscheid. Nu al voor de derde keer, dat ik zo ver van mijn kind weg moet. “Het is onmenselijk” zegt ik tegen haar. En zo voelt het ook. Alles in mij verzet zich ertegen. “Ik denk dat je wel in de koffer past”. Ik kijk haar taxerend aan. “Dan laat ik alle spullen wel hier”. Carmen lacht tussen de tranen door. Dan krijgt ze een appje van Jessy, met de mededeling dat ze er is. Ze heeft een auto geleend om mij naar het vliegveld te brengen. Zo lief! En super fijn. Om kwart over acht vertrekken we. Ik ga met Carmen op de achterbank zitten, zodat we nog wat kunnen knuffelen. Tijdens de rit hebben we het over een zaak van Jessy. Ze vindt haar werk helemaal leuk en vertelt er vol enthousiasme over. Na een klein uurtje arriveren we op het vliegveld. Het is een klein vliegveld, er is niet veel te doen. Ik had thuis al online ingecheckt. Nu check ik mijn bagage in. In Houston moet ik de bagage weer ophalen en opnieuw weer inchecken, gaat dus niet rechtstreeks naar Amsterdam. Tssss Amerika! Als ik mijn grote koffer kwijt ben, gaan we nog met z’n drietjes op een bankje zitten. Maar het afscheid opschuiven maakt het alleen maar moeilijker. We besluiten om maar in de zure appel te bijten en een laatste knuffel te geven. Die laatste knuffel worden er drie, weer vergezeld met een vloed aan tranen. Dan verman ik mezelf en ga de poort door, ik zwaai en weg ben ik. Ik ga door de pascontrole, handbagage check-in enzo, het wijst zich weer allemaal vanzelf. Ik loop maar gelijk naar de gate door. In het vliegtuig zit ik naast een vader met zijn zoontje. Ik had een plek aan het raam gereserveerd, maar die is dus door het jongetje ingepikt. Een steward komt de plekken controleren, want iets klopt er niet. De vader en zoon hebben tickets voor rij 24, maar dit is rij 25, dat verklaart het. De steward ziet wel dat ze verkeerd zitten, maar doet er niets aan, waarschijnlijk te ingewikkeld. Hij wijst iemand, die nu nog geen plaats heeft ergens een plek aan. De vader kijkt mij kopschuddend aan “United!” zegt hij. Dat is de vliegmaatschappij. Ik denk bij mezelf: nee, niet united, sufferd, jij zit zelf verkeerd. Maar ik laat het maar zo. Wat schiet je ermee op? Als het vliegtuig de startbaan oprolt en opstijgt begin ik weer te huilen. Niemand gelukkig, die het merkt door de herrie die het vliegtuig maakt. Een lange reis voor de boeg nu, via Houston en Washington naar Amsterdam. Ik ben om kwart over 8 op dinsdag avond uit Carmen’s appartement vertrokken en zal zo’n 30 uur later op donderdag ochtend in Doetinchem aankomen. Ik neem met mij mee een paar mooie souvenirs, onder andere voor in ons nieuwe huis en vooral een heleboel prachtige herinneringen en ervaringen. Hasta luego Ecuador, lieve vrienden en lieve, lieve Carmie, mooiste en liefste dochter van de hele wereld!!! Het blijft onmenselijk!