Vanochtend wat vroeger op en acht uur aan het ontbijt. Uitchecken – onze koffers mogen in de bagageruimte van het hotel – en weer op pad. We hebben om 10.00 een afspraak bij Club Global en om 13.00 bij Nova Alta. Bij beiden hebben we een stagiaire lopen. Bij het eerste stagebedrijf is de praktijkopleider een jonge Argentijn. Hij heeft een felblauwe bril op zonder glazen. Op zijn kantoor heeft hij een hele verzameling van bonte glasloze brilmonturen. Elke dag zet hij een ander montuur op. Om steeds gefocust te blijven zegt hij. Mario is super tevreden over onze stagiaire. Hij is één en al lof. En ook zij heeft het ontzettend naar haar zin gehad en heel veel geleerd. Ze is heel positief over haar buitenlandse stage en daar zijn wij natuurlijk heel blij om. Ze weet nu ook eindelijk wat ze hierna wil gaan doen. Zeer geslaagde stage dus. De intermediair is er ook bij. Vera werkt voor een bureau dat Nederlandse stagiaires hier in Berlijn en elders in het buitenland begeleidt.

Na dit bezoek hebben we even wat tijd. We lopen door de winkelstraat terug naar het tramstation en gaan wat winkeltjes in. Ik moet nog een kado voor mijn moeder hebben, die gisteren jarig was en ik wil nog een sleutelhanger-beertje voor Carmen kopen. We nemen de tram en moeten dan nog een stukje lopen. Inmiddels is het lunchtijd en we zijn bijna bij onze bestemming, dus we besluiten om eens naar een restaurantje uit te kijken. Plotseling wordt Martin geroepen: “Meneer!!”. Een blonde jonge man in T-shirt (brrr, wat een gek, ik heb een dikke winterjas aan!) stormt op ons af. Het is onze stagiair. Hij was aan het werk in de shop van het bedrijf, waar hij stage loopt en zag ons toevallig langslopen. En ook Vera komt er net aan. Verderop is een Italiaans restaurant, zegt de jongen. En we lopen er met z’n drieën naar toe, voor even afscheid nemend van onze stagiair. We eten pizza voor vijf euro. En moeten dan opschieten. We zijn nu aan de late kant.
Het kantoortje is echt piepklein, ik schat nog geen 15 vierkante meter. Toen wij vorig jaar bij dit bedrijf waren hadden ze een flink pand. Maar ze zijn nu weer op zoek naar een grotere ruimte, legt de Siciliaanse praktijkopleider Nicolo uit. Ook hij is erg te spreken over de stagiaire en andersom. Mijn neus begint steeds meer te kriebelen. Normaal gesproken ligt er een hond in deze ruimte, maar zijn mandje is nu leeg. Ik begin er wel een beetje last van te krijgen en ben blij, als we weer buiten staan.

Het weer houdt niet over, het is bewolkt en koud, maar gelukkig regent het niet. Prima wandelweer. We gaan een stuk met de tram richting hotel en lopen het laatste stuk. We hebben genoeg tijd. In het hotel drinken we nog wat in de lounge van het hotel. Ik neem een rode wijn. Het is vrijdag middag. Normaal zit ik nu met de collega’s ook aan de borrel in hotel Ruimzicht… .
We halen onze koffers op en drinken nog een latte macchiato bij Starbucks op het station. Dan zoeken we het perron op. De trein is op tijd. We hebben een coupé voor onszelf.
In Hannover moeten we overstappen. We delen nu het coupé met een Franse vrouw en haar zoontje, tot zij uitstappen. De laatste overstap in Duisburg. Het is inmiddels donker. Het perron is bijna leeg. Het valt op na twee dagen in het drukke Berlijn. Martin ziet muisjes op de rails lopen. Ze duiken weg geruime tijd voor er een trein aangedenderd komt.
Nog eventjes en we zijn weer thuis. We arriveren om kwart voor 11 op het station van Emmerich. Cor haalt ons op en we zetten Martin thuis af. Ik ben moe. Gelukkig is het morgen sabbat!

We hoeven niet zo vroeg op. Op acht uur staat de wekker ingesteld, maar ik word geregeld wakker gedurende de nacht. Omdat ik gewend ben om met het raam op kiep te slapen, doe ik dat hier ook. Het is ook best warm in de kamer. Maarja, je zit wel zo’n beetje hartje Berlijn en mijn achterhoekse oortjes zijn het drukke verkeer niet gewend. Ik overweeg, wat beter is, de warmte of het lawaai, maar laat het maar zo en val uiteindelijk – met het rustiger worden van het verkeer – in slaap. Natuurlijk word ik ver voor acht uur wakker, doordat het ochtendverkeer weer op gang komt. Ergens heeft het ook wel wat. We hadden afgesproken om om negen uur te ontbijten. Ik heb tijd zat en doe rustig aan. Ik kan nog wat wordfeudjes leggen en ga vijf voor negen de gang op, waar ik Martin tegenkom.
Het ontbijt is super lekker. Hmmmm. Vers bruin brood, dat je zelf moet snijden en Laugenbrötchen. Misschien – waarschijnlijk – weet je niet wat dat is, maar je kent wel van die zoute sticks? Die hebben zo’n bruine buitenkant, nou, zo zijn deze broodjes ook. Als je in Duitsland bent en je krijgt de gelegenheid, moet je ze proberen. Echt lekker. We drinken nog een capuccino/latte maciatto, gaan nog effen op onze hotelkamer en gaan dan op pad voor onze eerste afspraak, naar de school in de Florastraße.
Google Maps is zo’n uitkomst! Ideaal. Hoe heb ik ooit in de jaren zeventig tot negentig kunnen overleven? Ik type het adres in en we zoeken de aangegeven tram op. We moeten een aantal haltes doorrijden, voor we over moeten stappen, dus ik ga gemakkelijk zitten en haal smarty weer te voorschijn om nog een wordfeudje te doen. Maar bij de volgende stap wordt via de intercom omgeroepen, dat dit de eindhalte is. Iedereen moet uitstappen. Huh? Martin en ik kijken elkaar verbaasd aan. Dat kan niet. We blijven zitten, prakkiserend over wat er verkeerd kan zijn gegaan. De tramchauffeur wordt ongeduldig. Hij maakt duidelijk, dat we er hier toch echt uitmoeten. Langzaam dringt tot ons door, dat we de verkeerde kant op zijn gegaan. Waar we weer de tram terug kunnen pakken, vragen we aan de chauffeur. Hij legt het ons uit. We volgen zijn instructies en na een stukje gelopen te zijn komen we weer bij ons hotel uit. Lol! In ieder geval weten we nu aan welke kant van de halte we op moeten stappen. Gelukkig hoeven we niet lang op de volgende tram te wachten, want die gaat om de paar minuten. En gelukkig hebben we ruim tijd ingepland; twee uur voor een reis van een half uur. Martin en ik houden er allebei van om ruim de tijd te nemen. Dat maakt, dat we in het geheel niet gestresst zijn en rustig afwachten tot de tram eindelijk onze halte heeft bereikt. Martin is met zijn iphone bezig: “Kijk, Manon. Vreemd. We verwijderen ons steeds verder van onze bestemming!” Ik kijk op zijn scherm. Klopt. Het stipje – spreek wij – gaat juist van het einddoel af. Tsss. Iphones. Waardeloos!!! Ik heb het altijd al gezegd. Was gewoon bij Samsung gebleven. Volgens mijn foon gaan we helemaal goed. Op de eindhalte aangekomen moeten we nog een kleine kilometer lopen, maar het is heerlijk weer en we zijn ruim op tijd. Dus who cares?
We herkennen allebei de omgeving niet, maar we komen nu natuurlijk van een andere kant. We vinden de Florstraße en tellen de huisnummers af, tot we voor nummer 13 staan. Een normaal woonhuis. Geen school. Foute boel. We kijken elkaar aan. What went wrong? Nou, ik realiseer me vrij snel wat er wrong ging. Ik suffige achterhoekse kip, dacht dat er maar 1 Florastraße in Berlijn is. Maar nee, er zijn er wel negen ofzo. In iedere geval meerdere. En degene die we moeten hebben is in Steglitz. En we zijn nu niet in Steglitz. Geen idee waar wel. Maar niet in Steglitz. Niet bij de school. Okee, niets aan te doen, dan maar terug naar de halte en zien dat wel zo snel mogelijk op onze bestemming komen. Google maps wordt opnieuw geraadpleegd, nu wel het juiste adres in Steglitz. Aankomsttijd: 12.02. Kak! We hebben om 12.00 uur een afspraak. Gaat em dus niet worden. Ik kijk Martin vertwijfeld aan. Hij haalt z’n schouders op. Niks aan te doen. Tja. Klopt. We lopen naar de halte terug en gaan met de tram 12 (!!!) haltes terug. Stappen uit. moeten nog 3 minuten lopen en zijn 10 minuten te laat op onze bestemming. Martin had Thorsten natuurlijk een appje gestuurd, dat we iets later zijn. Mevrouw O. moet lachen. Dit komt ook bij leerlingen vaak voor. Ze is het gewend en vindt het geen probleem. We hebben met haar en Thorsten een meeting. Het gesprek loopt goed, we komen tot goede afspraken omtrent een uitwisseling van zowel studenten als collega’s.
We nemen afscheid. Ik loop de gang op en ga nog naar de wc, voor ik de kamer van Sabine opzoek. Maar zij komt al aangestormt. “Pffff. Ik had een afspraak, die uitliep!”. Geen probleem, Sabine, we zouden net naar je toekomen. Ze laat haar kantoortje zien en ze begint met me te smoezen: of Thorsten al een afspraak voor vanavond met ons heeft gemaakt. Maar we weten allemaal, dat Thorsten heel moe is. Hij is druk geweest de afgelopen tijd. “Zullen wij dan samen gaan eten?” vraagt Sabine. “Ik weet zoiets leuks in Kreuzberg, waar ik opgegroeid ben. Heb je Martin al verteld?”. Dat heb ik niet, want ik wist niet of er nog andere plannen waren. Sabine stelt voor om dan samen met haar en haar man naar Kreuzberg te gaan. Daar is een markthal, waar op donderdag avond allemaal standjes zijn met gerechten uit allerlei landen. Klinkt superleuk en lekker in mijn oren. Martin vindt het ook goed. We spreken met elkaar af na onze afspraak van deze middag.
De afspraak bij GLS, German Language School. Hier heb ik vorig jaar ook gewoond. Leuk om weer terug te zijn. Stukje herkenning. De mevrouw, met wie we een afspraak hebben heeft een vreselijk moeilijke buitenlandse naam. Martim kan hem onthouden, ik niet. Ik laat hem wel het woord doen, besluit ik. We zijn te vroeg (haha) en worden gevraagd om even te wachten in de lounge. Ik doe ff wordfeud. Na – weet ik veel, 10 minuten ofzo – komt een knappe jonge vrouw op ons aflopen, geeft ons een hand “Ich bin Laura” stelt ze zich voor. Fieuw. Die achternaam kan ik gelukkig schrappen! Laura is een flotte, sympatieke, jonge vrouw. Ze nodigt ons uit in het restaurant (waar ik vorig jaar heerlijke zalm gegeten heb met de collega’s) en we drinken koffie/thee en bespreken de offerte voor een excellentie-programma voor een aantal van onze studenten. Laura heeft alles goed voorbereid en op papier gezet, dus onze bespreking verloopt voorspoedig en we staan ruim voor vijf uur weer buiten.
Ik app Sabine, dat we klaar zijn en nu naar ons afgesproken ontmoetingspunt vertrekken. Inmiddels verplaatsen wij ons vrij vlekkeloos per openbaar door het Berlijnse verkeersnetwerk. We komen feilloos op de bedoelde halte aan. Sabine loodst ons per app naar de wolwinkel “Fadeninsel”,  die van een vriendin van haar is. Sabine en haar man, Nico, zitten vast in de spits, dus we moeten even wachten, voor ze ons oppikken. We stappen in en met z’n vieren toeren we richting Markthalle Neun. Ook Nico is een fervente autochauffeur. Ongelooflijk dit! Ik geniet van zijn rijkunsten. We hebben geluk en vinden vrij snel een parkeerplaats, natuurlijk een probleem in Berlijn! Haha, maar niet voor ons vanavond.
Markthalle Neun… Hier is normaal een groente- en fruitmarkt. Maar op donderdag avond word deze grote markthal omgetoverd in een soort culinaire bazaar met eet- en drinkstandjes uit de verschillendste landen… Jamaica, Taiwan, Italië, Turkije… oh, ik let niet eens op de landen, maar kijk alleen naar al die lekkere gerechten.
We besluiten om eerst de hele hal rond te gaan om alles te bekijken en dan een beslissing te nemen over wat we gaan eten. Het is druk. We zullen wel niet aan een tafel kunnen gaan eten. We lopen overal langs. Zoveel lekkere gerechten!! Ik weet echt niet wat ik moet gaan kiezen. We zien een sta-tafel, waar maar twee mensen aanstaan. We sluiten aan. “Wij gaan eerst iets halen en dan gaan jullie” stelt Sabine aan de mannen voor. Slim besluit.
De mannen blijven aan de tafel staan en Sabine en ik gaan het eten van onze keuze halen. Sabine heeft haar oog op een Jamaicaanse maaltijd laten vallen: Chakalaka. Ik ken dat van Zumba, maar heb het nooit gegeten. haha. Ik besluit om het carnivore broertje te nemen: Chicken Piri piri. Het is een deegrolletje gevuld met pittige kip en groenten. En dat chakalak-gevalletje van Sabine is dus hetzelfde, maar dan de vegetarische variant. We betalen de acht euro en gaan met onze buit terug naar het sta-tafeltje. Terwijl wij van onze exotische maaltijd staan te genieten gaan de heren op voedseljacht. Hmmm echt lekker. Twee vrouwen en een jongetje komen bij ons aan tafel staan. Dat ziet er ook lekker uit wat zij hebben! Wat is dat? Leuk, zo ongedwongen met elkaar. Er heerst een gezellige sfeer en ik geniet. De mannen komen terug met geen-idee-wat. Het is allemaal even lekker.
De kleine maaltijd is op. Nu het toetje. Ik heb een kraampje met wafels met ijs gezien. Lijkt me wel wat. Sabine en ik gaan er weer op uit. Maar bij de bewuste stand aangekomen zie ik dat ze ook spaghetti ijs verkopen. De beslissing is snel gemaakt. Sabine kiest natuurlijk ook voor het lekkerste ijs van de hele wereld. “Klein oder groß?” wil de verkoopster weten. Duuhhhh!!!
“Wat hebben jullie dan?” vraagt Martin als we terug aan “onze” sta-tafel zijn. Hij wil het ook.
Nico haalt op Sabine’s advies een triple chocolatecake, die we met z’n drieën opeten. Slim van Sabine om haar man te adviseren een driedubbele cake te kopen!! Martin geniet van zijn 1e spaghetti-ijs van zijn leven.

Ik heb geen idee hoe laat het is als we weer richting hotel rijden. Niet zo heel laat, hoor. Nico en Sabine brengen ons terug. Door de straten van Berlijn. We komen langs het Brandenburger Tor. Het is maar een flits. Maar – ik heb het gezien: “Waaaauuuww!!! Das Brandenburger Tor!!!”. Ik ben lyrisch, elke keer als ik het zie. Zo mooi, zo betekenisvol. Het ultieme monument voor mij! Ik kan niet vergeten, hoe ik er dertig jaar geleden door het hekwerk van een afstand naar stond te kijken. Teken van verdeeldheid. Toen.
“Ik rij er wel even naar toe” zegt Nico – had ik al verteld dat Nico Nederlander is? Ja, leuk hè? Sabine is gewoon met een Nederlander getrouwd. Nico rijdt een ronde om bij het Brandenburger Tor te stoppen, waar ik foto’s kan nemen, inclusief een selfie van Sabine en mij. Ik ben blij!

Nico en Sabine zetten ons uiteindelijk bij het hotel af. Knuffel, afscheid. We zullen elkaar terugzien en zeker appen!
In het hotel terug, hebben Martin en ik nog geen zin om naar bed te gaan, we gaan nog wat drinken in de mooie lounge. Mmmm, wat zullen we eens nemen. Mijn ogen gaan de kaart af, op zoek naar dat ene drankje…. hebbes! Caipirinha! Yes! Nice!! Martin wil ook proberen. Ik bestel. Boeie die 8 euro. We zijn in Berlijn, heerlijke avond gehad. Goeie afsluiting. Martin lurkt aan het drankje. “Oeeee!”. Ohoh, wat nu? Niet lekker? “Dit wordt een nieuwe verslaving” grijnst hij. Haha, Wel lekker dus. Hij is inderdaad goed! We genieten van onze cocktail, zeggen elkaar welterusten en vertrekken naar onze hotelkamers.

We zijn ruim op tijd op het station in Emmerich. Wachtend op Gleis eins verschijnt er op het bord de aankondiging dat de trein uit Düsseldorf een half uur later binnen zal komen. Op Gleis eins. Onze trein staat nergens aangekondigd, dus we gaan er maar vanuit dat die laatkomer onze trein is die weer teruggaat, al moeten wij niet naar Düsseldorf maar naar Duisburg. De trein arriveert, nog steeds geen aankondiging, dus mijn collega, Martin, met wie ik deze reis onderneem, vraagt andere reizigers. Het is inderdaad onze trein.  Martin en ik gaan voor drie dagen naar Berlijn om op stagebezoek te gaan en nieuwe afspraken met een bevriende school omtrent een verdere samenwerking te maken. Daarnaast een afspraak bij GLS (German language school) om over en excellentieprogramma voor een aantal leerlingen te spreken.
In Duisburg stappen we over op de trein richting Berlijn. We reizen eerste klas voor bijna dezelfde prijs als tweede klas. Het was een of andere aanbieding. Super chill. We genieten van de luxe zitplaatsen. Ze komen eten en drinken brengen als je dat wilt. En ze komen met snoep langs.  Ik heb geen idee hoeveel uren we precies in die trein zitten want al kletsend vliegt de tijd om.  Tegen kwart over vier arriveren we op het centraal station. Het vinden van het hotel is wel even een dingetje.  Het hotel ligt 295 meter van het station af en we hadden van te voren wel op de kaart gekeken, maar nu, buiten het station.. geen idee welke kant op. Ik wist wel dat Martin geen navigatiewonder is, maar hij blijkt bijna net zo rampzalig te zijn als ik. In de trein had hij nog geconstateerd: “je moet het hotel haast vanuit het station kunnen zien, een groot wit gebouw”. Ja, maar we zijn omgeven door witte gebouwen. Tegen beter weten in beginnen we op ons gevoel een richting op te lopen, ondertussen kijkend op de kaart. Maar… als je geen gevoel voor richting hebt, is het niet slim om op je gevoel af te gaan. Toch? We zien een groot wit gebouw met een grote “M” erop. Het kan niet missen, dat moet het zijn!  Ons hotel heet immers “one M”. Maar helaas! Die M staat ergens anders voor en de straatnaam en het huisnummer kloppen ook niet.  Pfff. Ik zet wel navigatie aan. We worden naar de achterkant van het station geleid en daar, aan de overkant, staat het hotel dan echt!

Wauw!! Huge en echt nice! De jonge man met tunnels in zijn oorlellen aan de receptie is superaardig en zijn vrouwelijke collega ook. We krijgen ieders een kamer op de 9e verdieping van het luxe design hotel, dat voor ons gevoel toch wel 4 sterrren waard is. De kamer is klein, maar heel netjes. Fijn! Ik fris me even op. Onze Berlijnse collega Thorsten zou ons om zeven uur oppikken om samen met nog een aantal andere collega’s te gaan eten, maar tien voor zeven klopt Martin op mijn deur. Thorsten is er al! Nou, gelukkig ben ik bijna klaar, nog ff naar de wc, schoenen en jas aan. Martin is alvast voorgelopen en ik haast erachter aan. Thorsten staat in een zijstraat te wachten. Hartelijke begroeting, knuffels. In de auto praten we bij. Ogen rollen om de vrouwen, die altijd te laat zijn met hun getut. Hoezo?! Hallo!! Thorsten was gewoon te vroeg!!! Ik zeg maar niks. Tsss mannen, laat maar!
Hoe het met “Manonchen” gaat, wil Thorsten weten. Met Manonchen gaat het goed. Ze geniet van het racen door de straten van Berlijn en is nog niet helemaal geland. Ben ik echt weer in Berlijn? Ik sta weer versteld van de drivingskills van onze Berlijnse automobilist. Ongelooflijk! Wat kunnen Berlijnen rijden!  Berlijnen .. klinkt raar… Berlijnaren? Berlijnsen? Hoe noem je die mensen überhaupt? In het Duits is het een woord, Berliner… Google vertalen zegt: “Donut of Berlijnse bol” hahaha!!! Nou, ik bedoel in ieder geval de mensen uit Berlijn.

We stoppen bij een Zwabisch restaurant. Weten jullie wat dat is, Zwabisch? Zwaben – “Schwaben”  is een streek in Duitsland. Daar woont mijn zus. Het ligt in het Zuiden van Duitsland. Niet in het Oosten. Berlijn ligt dus NIET!! in Schwaben. Waarom ik helemaal naar Berlijn reis, om in een Zwabisch restaurant te gaan eten, mag Joost weten, maar het schijnt een goed restaurant te zijn. De collega’s zijn er al. Sabine ken ik al. De twee andere collega’s zijn nieuwe gezichten voor mij. Sabine staat direct op. “Ich will neben dir sitzen!”. Haha, vaste prik!!! We geven elkaar een innige knuffel. We hadden ons beiden op dit weerzien verheugd en kletsen de hele avond. Het eten kan me niet bekoren. Ik had biefstuk besteld met gebakken aardappels, maar er zit een raar en vies smaakje aan. Tot ik ontdek, dat er spekjes inzitten. Jammer dat dit niet even op de menukaart vermeld stond. Maar – never mind – het is gezellig en dat is de hoofdzaak. Sabine fluistert mij in, dat ze voor morgen avond een leuk idee heeft, maar we weten beiden niet, of er al “officiële” plannen zijn voor morgen avond en aangezien we elkaar morgen toch zullen zien op school, wachten we het maar gewoon af. We nemen afscheid en ze drukt me op het hart om morgen bij haar op school langs te komen, als we op school zijn. Ze is zorgdecaan. Ik beloof het. Thorsten brengt ons naar het hotel terug en Martin en ik trekken ons op onze hotelkamers terug om niet te laat naar bed te gaan.