De wijn heeft zijn werk gedaan! Weliswaar werd ik om 3 uur wakker, zoals elke nacht, maar in tegenstelling tot de vorige nachten, viel ik weer in slaap en werd pas weer om zes uur wakker! Yippie!!!

We waren oorspronkelijk van plan geweest om vandaag naar Monserrate te  gaan. Dat is een berg, waar bovenop een kerkje staat. Je komt er met de kabelbaan of per trein. Maar het leek ons niet zo’n goed idee, aangezien er vandaag een religieuze feestdag is, Maria ten Hemelopneming. Dan zal het daar wel heel druk zijn. Gisteren stikte het er ook van de mensen, toen we er langs kwamen.

We besluiten om naar die winkel met souvenirs te gaan, El Balay. Ook vandaag mag er op veel straten niet gereden worden, dus de taxi-chauffeur moet vrij inventief zijn om op de plaats van bestemming te komen. Hij zet ons op de hoek van de straat af, omdat hij de straat, waar El Balay aan zit, niet  in mag. Een klein stukje lopen en we zijn er… voor een gesloten deur! Veel winkels, hadden we al gezien, zitten dicht vanwege de feestdag. Iets terug wel een winkel die open is. Daar brengen we een tijdje door en kopen een paar dingetjes: Cor twee t-shirts, Danilo iets voor z’n vriendin en nog wat kadootjes. Carmen’s blaas staat op springen. Ik zou liever in de Candelaria een café ingaan, maar dat is voor Carmen geen optie.  We  gaan een tent in en bestellen koffie en café con leche. Het is hier echt armoedig. Nee, dat klinkt verkeerd. Dit zijn hard werkende mensen, die net genoeg verdienen om te kunnen leven. En meer ook niet. Hier komen mensen tussen de middag eten. Zo ook een groepje schilders, die onder de verf zitten. De grote flatscreen tv staat in groot contrast tot de meer dan sobere inrichting. We zien iedereen die typische soep uit aardewerken kommen eten. Een heel menu, inclusief drinken en de alomgeliefde en door mij gehate soep, kost hier 3 euro. We drinken onze koffie uit bekers van styropor, rietjes dienen als lepel. De café con leche is eerder een leche con café, maar dan wel een heel klein beetje café en is niet te zuipen. 

Buiten gaan we de 1,3 miljoen pesos, die we vanmorgen gepint hebben, verdelen, zodat ik niet alles  bij me heb. We worden nauwkeurig in de gaten gehouden. De eigenaar van de tent komt naar buiten om te observeren waar we mee bezig zijn. We lopen verder en appen weer een taxi om  naar een winkel te gaan, waar we hopen, dat Danilo de pet kan vinden, die hij zo graag wil. De winkel blijkt weer een gangenstelsel van verschillende piepkleine winkeltjes met souvenirtjes te zijn. Super leuk! Hier gaan we ons wel vermaken! We kopen weer verschillende dingetjes, maar helaas vinden we Danilo’s  pet niet. We lopen het gangenstelsel weer uit en lopen langs de straat, langs nog meer winkels. Ook dit is een arme buurt. We  steken de straat over – gewoon random – en zoeken aan de overkant verder. Allemaal blink-blink winkeltjes. Het is ongelooflijk, hoe verschillend de wijken in Bogota zijn. Dit ademt zo’n andere sfeer dan bijvoorbeeld Unicentro. Ik schat dit een klasse 2, hooguit 3-buurt. Carmen moet  naar de wc. Ze vraagt bij één van de louche restaurantjes of ze naar de “banjo” mag. Geen probleem natuurlijk bij deze vriendelijke Colombianen. In het restaurantje, eigenlijk meer een snackbar, hangen heerlijke kippetjes aan het spit. Eigenlijk hebben we best wel honger. Als Carmen terug  komt, besluiten we om daar iets te eten. In Colombia worden klanten als koningen ontvangen, hebben we gemerkt. Ik weet niet, of het ermee te  maken heeft, dat we buitenlanders zijn, of dat we voor deze mensen tot de rijkere klasse horen.. het hoeft voor mij niet, dat nederige, ik vind het soms een beetje gênant. We bestellen kip met friet en gebakken banaan en die rare rijstkoekjes, die je hier overal bijkrijgt. We krijgen ook hier een grote schaal, waar we met z’n  allen met de vingers uit eten. Daarvoor krijgen we plastic handschoenen. Zulke handschoenen als bij het tankstation, je weet wel. We moeten beneden bij de kassa afreken en zijn in totaal nog geen 10 euro kwijt!

Een eindje verderop is weer zo’n gangentstelsel met kleine winkeltjes. Misschien vinden we hier de pet. De winkeltjes beginnen te sluiten. Ook hier heeft niemand de pet. We besluiten om weer naar de candelaria te lopen om daar bij de winkeltjes nog wat souvenirs te kopen. Op de grote straat zie je weer dezelfde artiesten als gisteren. Het is heerlijk weer. We zoeken weer de winkeltjes bij het museo del oro op. Ik koop een mooie poncho. Vind ik dan, Danilo zegt, dat ik afstand van hem moet houden, als ik hem in Nederland draag, Carmen boeit het niet. Schijt! Ik wil graag een poncho! Klaar. Ik koop hem gewoon. Vind hem mooi. De zoektocht naar de pet hebben we opgegeven. Hier hadden we gisteren ook al gezocht. Dan – geheel onverwacht – vindt Danilo dan toch nog  zijn pet!

In één van de winkeltjes zie ik coka-thee. Hier had Giovanni, onze gids van de fietstour over verteld. Hij schijnt tegen van alles te helpen en je wordt er niet high van. Haha. Die wil ik wel proberen. Ik koop een pakje. De verkoopster, een oudere vrouw, vraagt aan Danilo, of hij uit Colombia komt. Ze vindt het vreemd dat hij geen Spaans kan. We leggen uit, hoe het zit. Ooooh! Of Carmen dan Spaans kan? No, alleen een heel klein “poco”. Dat vindt ze niet kunnen! We leggen uit, dat Carmen voor het Spaans aan het leren is. Zij vindt de kinderen mooi en ze zegt dat wij goede ouders zijn. Haha, geen wonder, moeders trekt constant de portemonee, als de kinderen iets willen hebben. Wat zij niet weet, dat ik een groot bedrag pin, zodat de kinderen niet de transactiekosten hoeven te betalen. De uitgaven hou ik in mijn mobieltje bij.

We lopen verder, weer andere winkeltjes af, met steeds meer plastic tassen, gevuld met souveniertjes en kadootjes.

Danilo wil het liefst in de buurt van het hotel eten, dus  we laten ons door een taxi naar Unicentro terugbrengen, drinken daar nog wat en gaan naar huis.

Carmen voelt zich niet goed,  dus als wij met z’n drieen gaan eten, blijft zij in het hotel en kruipt in bed. We lopen naar het dichtsbijzijnde restaurant, een vrij luxe mexicaan en genieten daar van heerlijk eten. Terug in het hotel kijken weer nog een film en kruipen dan in bed.