We hadden inderdaad heel slecht geslapen, ik voelde me de hele nacht hyper en had haast geen oog dichtgedaan. Na het ontbijt gingen we richting metro en besloten om een andere route dan gisteren te nemen om onze navigatie skills, die bij ons beiden zeer te wensen overlaten, te verbeteren. Tot onzer eigen verbazing gingen we in één keer goed! Bij de metro was het nu zaak om een kaartje te kopen, waar we alle dagen op alle soorten ov konden reizen.Daarvoor moesten we naar het postkantoor om een kopie van ons id te maken, want we zouden een heuse ov-kaart krijgen en daarvoor hadden we een foto nodig. Nadat dat geregeld was en we het poortje naar de metro geopend hadden door onze pasjes te scannen, voelden we ons echte parisiennes! 

Met de metro naar de Champs Elyssees en daar op zoek  naar een halte voor de hop on hop off bus. Nergens te vinden. De Champs Elyssees afgelopen tot aan de Arc de Triomph, daar zagen we een bus rijden  en bij  een halte stoppen. Ernaartoe, maar hij kwam  en kwam maar niet, dus zijn we maar op een bankje bij  de Arc de Triomph gaan zitten wachten, wel driekwartier. We doorliepen verschillende fases van verveeldheid, ongeduld, boosheid en de beslistheid om eigenwijs vol te houden, kaartjes waren immers al gekocht. Gegeven ogenblik raapte een vrouw iets voor ons op. Het was een gouden ring. Ze kwam naar ons toe om te vragen, of hij van ons was.  Nee, die was niet van ons. Ze wilde hem ons geven. Nee, merci, ik hoef hem niet!  Wtf, dacht ik: jij hebt hem gevonden! Nee, ze stond erop dat ik hem nam, voor “good luck”. Pffff, ik hoef dat ding niet. Nou okee, dacht ik, dan leg ik hem hier wel  op de bank neer, misschien kwam de eigenaar nog terug. De vrouw liep verder, maar bedacht zich toen. Of we haar wat geld konden geven voor eten. Ooooooh!!! Op die fiets! Nee, zei ik, en wilde haar de ring teruggeven. Ze bleef aandringen, maar ik maakte maar duidelijk dat ze geen cent van me zou krijgen, al ging ze op de kop staan. Toen droop ze af. Later zagen we dat ze met z’n tweeen werkten. Plotseling voelden wij ons toch niet meer zulke “parisiennes”. Dat was dus het incident met de ring en eigenlijk ook wel weer een hele interessante afleiding. Eindelijk kwam de bus, overvol,  en we mochten bijna niet mee. Maar omdat een Amerikaanse begon aan te dringen, want ook zij hadden al een half uur gewacht, mocht iedereen toch mee, waardoor we als sardientjes in een blik in die bus stonden. Tamelijk teleurstellend voor 33  euro de man! Gelukkig stapten bij de eerste halte bij de Eifeltoren een hele bups mensen uit. Wij op de trap staan, zodat onze koppen er  juist uitstaken en we van de frisse lucht konden genieten en de Eifeltoren van alle kanten konden bewonderen. Ik vond hem prachtig en indrukwekkend!  Gegegeven ogenblik stapten er  weer mensen uit en konden wij bovenin gaan zitten. We genoten  in volle teugen om met het heerlijke weer in die  open bus  door Parijs heen te cheezen. Na een aantal haltes  moesten we in een andere bus overstappen, gelukkig waren ook daar  nog net twee plaatsen voor ons. De tocht  werd voortgezet. Bij de Notre Dame stapten we uit, om daar op een terassje met uitzicht op de Notre Dame te lunchen en even op het plein vóór de Notre Dame rond te hangen. Er waren daar kleine vogeltjes, die op je hand kwamen vliegen als je  een stukje brood voorhield en het stikte er van de duiven. Plotseling verstoorden een aantal straaljagers het vredige tafereel en de duiven vlogen panisch op. Het was een mega grote zwerm die de lucht boven ons donke kleurde. De  zwerm cirkelde één keer boven het plein rond en zeeg weer neer. Dit tafereel herhaalde zich nog herhaaldelijk, want er bleven straaljagers en andere militaire toestellen overvliegen in regelmatige afstanden. We vroegen ons af, wat dat was. 

We  vervolgden onze weg langs kraamtjes aan  de Seine en gingen toen weer verder met de bus naar de Jardin des Plantes.We hadden behoefte aan wat groen om onze longen wat op adem te laten komen en de hektiek en de stank van de grote stad te ontvluchten. Daar heerlijk rondgewandeld en onze longen  weer  met schone lucht gevuld. Het park was in de achtiende eeuw aangelegd en er stond  nog een oude eik uit 1734! Wat een oude bigass tree! 
We  waren inmiddels  doodmoe, dus sprongen weer op de volgende bus, die we net nog te pakken kregen. Terug bij de Notre Dame was het wel even (1 uur, hm…misschien toch nog wat aan onze navigatie skills doen?  :/) zoeken naar een metro, die ons terug zou brengen naar de Champs Elysees,  waar we een restaurant wilden opzoeken. Daar aangekomen besloten we toch maar om bij onze buurman, de Italiaan, een hapje te gaan eten,  zodat we na het eten snel thuis zouden zijn en nog een plons in het zwembad en de jacuzzi konden nemen om lekker te ontspannen naar die vermoeiende dag. Aldus geschiedde. En nu: Lekker vroeg  naar bed want we zijn doodmoe.