Kwart voor acht:ontbijt. Spulletjes waren al ingepakt. Na het ontbijt de koffer opgehaald en kamer gecheckt. Taxi’s stonden al klaar. Ik liep er langs en had niet door dat het onze taxi’s waren, want er stond een mij onbekende student bij, die bij nader inzien gewoon een collega bleek te zijn met bril op en zonder gel in zijn haren. In een razend tempo had hij alles in moeten pakken en voor verder niks, maar dan ook helemaal niks tijd gehad, omdat hij door de wekker heen had geslapen. Die collega – ik zal hem voor het gemak maar even JW noemen – zat vijf minuten later in de auto met een dieprode aura van hier tot Tokio en verkondigde zwaar gefrustreerd: “Ik ben sau chagrijnig!” (!). Een andere collega, ook een JW, poogde hem te troosten: “Ik heb helemaal geen wekker gezet, maar ik werd om kwart over acht wakker!”. Ik hoorde JW1 denken: nou, jij blij!

Op het centraal station aangekomen even een JW1-loze foto laten maken door onze aardige taxichauffeur, nog even een beker koffie/thee bij starbucks gehaald en het perron opgezocht in afwachting van onze trein. Toen via de luidspreker werd verkondigd, dat de trein “auch über Essen” zou gaan en onze JW daarop reageerde met: “überessen? Dat heb ik ook een paar keer gedaan!”, dacht ik: “yes! He’s back!”.

Dan… een best wel lange reis; lezen, kletsen, slapen, irritante kinderen, die gelukkig gegeven ogenblik wel uitstapten, eten in het restaurant of gewoon van de meegenomen salade of boterhammen; het ging best snel voorbij. En dan sta je zomaar weer in Emmerich op het station en geef je elkaar een knuffel en wens je elkaar een fijn weekend. Tot maandag, collega’s! Het was een geweldige week!!!

Filmpje Vlogpogingen in Berlijn